Woh Raat
De nacht is gevallen. De drukke dag is voorbij, maar morgen is er weer een in het vooruitzicht. Langzamerhand wordt het steeds rustiger, mensen maken zich klaar voor hun nachtrust. Al kijk ik tegen de nacht op, het valt niet te weerhouden. Mijn lichaam en geest zijn moe en verlangen naar rust. Rust, die ik ze hoop te bieden.
Het is pikdonker buiten, als ik even naar buiten spiek van achter mijn lamellen. Ik lig bijna bewegingsloos op bed, staar naar het plafond. Het lijkt wel de langste nacht van mijn leven. Elke tik van de klok is net een bonk van mijn hart en lijkt te galmen door de kamer. Herinneringen gaan als een film door mijn hoofd. Duizenden gedachten, ongeordend en chaotisch schieten als vonken van heet vuur door mijn hoofd. Af en toe sluit ik mijn ogen even, maar de vonken worden niet minder en blijven even heftig. Ze bieden geen moment van stilte aan mijn gedachten. Terwijl er van binnen zoveel onrust woedt, heerst er van buiten eenzaamheid en een verlaten gevoel.
Gesprekken, waarin woorden vielen, onschuldig en lief, we lachten erom, jij en ik. Ik draai me voor de zoveelste keer op mijn andere zij. Alsof ik al een heel leven achter de rug heb, zo moe voel ik me. Het liefst wil ik slapen, zo diep en ver weg zijn met mijn gedachten. Echter het moment dat ik mijn ogen even sluit schrik ik wakker. Nog steeds is het nacht, het lijkt zo lang te duren. De nacht is zo stil, dat ik mijn eigen adem alleen hoor. Ik hechtte waarde aan je woorden en aan jou, terwijl alles nu een grap lijkt. Het was niet echt, maar het was ook geen droom. Jij was niet perfect, maar jij was ook niet slecht.
Jouw aanwezigheid voerde mijn gevoelens op in stroomversnelling. Vaak gaf je mijn lippen een glimlach en soms dwong je een traan om over mijn wangen te sijpelen. Het was niet materieel, niet fysiek, maar het was er wel..ontastbaar en mysterieus.
Een muur had je doorbroken, en ik had het toegelaten. Geloof hechtte ik aan je woorden, het was mijn vergissing.
Het missen is ondraaglijk, elk moment van dag en nacht ben jij gehuld in mijn gedachten. Het missen van je aanwezigheid, je stem moet ik ontberen. Elke keer als je naam in me opkomt, voeren verlangen en ratio een innerlijke strijd tegen elkaar. Terwijl het verlangen alles zou willen doen, om terug te keren naar vroeger, maakt de ratio me bewust van de realiteit. Daarom tracht ik mijn verlangens te onderdrukken, om mezelf niet langer te kwellen.
De nacht zal donker blijven en de eenzaamheid zal niet vergezeld worden. Elke keer als de zon ondergaat, zal ik dit meemaken, er is geen ontkomen aan. Zachtjes vallen mijn ogen dicht, totdat ik de dagstralen in mijn kamer zie neerschijnen. Ik doe het raam op een kiertje, zodat de frisse bloesemlucht mijn huid doet tintelen. Fluitende vogels begroeten het begin van een nieuwe dag. Een dag die weer in een lange nacht zal eindigen.
Paayal




sjow zielig verhaal :cry