De Taal Der Liefde – ALCOHOL EN GELOOF


Laatst las ik een wetenschappelijk artikel waarin stond dat er blijkens een nieuw/hernieuwd onderzoek roken toch ergens goed voor is. Hoewel de inmiddels vastgelegde nadelige gevolgen van veelal lichamelijke aard onbetwistbaar overeind hebben mogen blijven , zou roken volgens de verantwoordelijke onderzoekers een heilzame geestelijke ontlading zijn. Even na een drukke dag aan een sigaretje trekken en de rookpluimen in een bepaalde decoratieve formatie het luchtruim inblazen, schijnt in psychologisch opzicht als een therapeutisch geneesmiddel te willen werken, aldus de onderzoekers. Volgens betrokkenen kent de mens psychosomatische klachten die vaak worden veroorzaakt door psychische spanning welke niet correct wordt ontladen waarna die zich vrij acht zich in het lichaam vrijelijk te vertakken in de vorm van spier- en gewrichtspijnen. Hierdoor zou een waarschuwing als: “roken is dodelijk“ op het sigarettenpakje moeten worden vervangen door: “roken kan dodelijk aanvoelen“. Als parallel in deze logica zie ik de relatie tussen alcoholgebruik en geloofsbelijdenis. Welke is ongezonder? Een ieder zou geroutineerd de straffe vinger op alcohol willen leggen omdat die evenals de sigaret een infernale schaduwkant heeft. Onlangs keek ik wegens gebrek aan een betere tijddoding naar een bollywoodfilm waarin de springstofverhouding tussen Hindu’s en Moslims’ werd geschilderd. Een ten vondeling gelegde moslim knaapje werd liefdevol opgevoed en op eigen benen gedropt door een kinderloos Hindu echtpaar. Het mannelijke lid van dit echtpaar zat stiekem vaak aan de drank tengevolge waarvan hij minder coà¶peratief bleek onder het amoureuze laken van de geneugten. Ondanks het afkeurenswaardige gemopper uit de omgeving stelde het echtpaar zich onverstoorbaar op en overlaadde het kind met haar genegenheid en toewijding. Deze inmiddels tot een teenager verworden knaapje gevoelde de behoefte een reis naar de Indiase Kashmir te maken alwaar zijn dwalende en onderzoekende blikken vastnagelden op een meisje dat hij onbeschrijfelijk leuk vond. Nadat deze jongen na een paar romances met haar de tijd vond aangebroken haar aan zijn socio-reageerbuisouders voor te stellen, liep het geroutineerd uit op een officieel huwelijksaanzoek.

Tijdens dit aanzoekgesprek werd de jongen luid en goed gearticuleerd duidelijk gemaakt dat hij als Hindu een flater beging door met een moslimmeisje te willen trouwen. De vader van het meisje dat zich profileerde als een achtenswaardige persoonlijkheid wiens bevelen men in Kashmir blindelings zou volgen , attendeerde hem op het gevaar dat het gepeupel in zijn gehucht dit niet zou pikken en zou overgaan tot een lugubere massaslachting van Hindu’s en of hij bereid was deze zware tol te willen betalen met zijn verboden liefde. Deze waarschuwing in acht nemende keerde de jongen huiswaarts en gleed weg in een solitair gezelschap met zichzelf. Zijn ouders die zich zijn lot erg aantrokken smeedden een plan de ouders van het meisje eens flink uit te leggen dat het immers gaat om een moslimbroedsel en niet één die op de Hindu Chulha is gestoofd. Het ging zelfs zover dat de hindu-ouders opdracht kregen de biologische ouders van de jongen, die in Lahor te Pakistan woonachtig bleken te zijn, te gaan opsporen via de Indiase Opsporing Verzocht.
De huwelijksceremonie tussen de moslimjongen en moslimmeisje voltrok waarbij de moslimouders triomfantelijk en voldaan grijnsden als tevreden herkauwende schapen in een vegetatierijk gebied. Echter direct na het huwelijk arrangeerden de moslimouders zonder toestemming van hun zoon een definitieve uittocht voor hem en zijn vrouw naar Lahor te Pakistan. De jongen moest gen ruk hebben van de Pako’s omdat die voor hem een vreemd volk zouden zijn en hun land voor hem een vreemd Wildgewest. Na dit waardeoordeel besloot hij halsstarrig met het meisje in zijn geboorteplaats India te blijven wonen. Dit besluit noopten de vader, de opa en andere mannelijke kopstukken van het meisje de dreigtaal uit te spugen dat , indien die twee niet naar Lahor zouden willen vertrekken, het eerder tijdens de huwelijksaanzoek aangekondigde bloedbad alsnog zou kunnen volgen. Dit werd zelfs voor de moeder van het moslimmeisje te veel en legde zij uit dat grenzen landen kunnen scheiden, bezittingen kunnen verdelen, verschillen tussen geloven kunnen aanleggen , machtsverdeling kunnen trekken maar dat grenzen twee verliefde harten niet uit elkaar kunnen drijven.
Op zich bijzonder moraliserend verklankte bewoordingen maar doordat het glas wijn waaraan ik gedurende de film werktuiglijk zat te nippen mij opeens gewaar werd vroeg ik mij af wat ik zelf tegen het gezelschap zou hebben gezegd als ik mij er tussen mocht begeven. Ik zou gezegd hebben dat de enige overeenkomst die Hindu’s en Moslims’ gelukkig nog met elkaar hebben de beweegreden behelst tot het mijden van alcohol. Allebei de geloofsgroepen geloven er heilig in dat alcohol bewustzijnvernauwend zou werken tengevolge waarvan mensen niet helder, nuchter, redelijk en rationeel zouden kunnen denken. Hoewel ik mijn eigen bevindingen niet mag abstraheren ervaar ik het gebruik van en paar glazen wijn als bewustzijnverruimend, ook al moet ik eraan toevoegen dat deze stelling ergens in 2001 door Japanse wetenschappers ook als zodanig geaffirmeerd is geweest. Als alcohol volgens voornoemde gelovigen bewustzijnvernauwend is, is het dan niet zo dat het bewustzijn van fanatieke gelovigen nog nauwer en dichtgeslibd is als de bloedvaten van een ernstige trombose lijder? Dit zegt de film hierboven , mij hoor je dit gelukkig alleen nog maar denken.

Reacties

      Schrijf een reactie


      Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

      Register New Account
      Wachtwoord opnieuw instellen