Woedeuitbarsting in Surinaamse Assemblee


Paramaribo .– Zelfbeheersing en het verstand daarbij gebruiken, daar zou het allemaal om moeten draaien. Dit is althans de heersende opvatting in de psychologie. Een paar jaar geleden waren therapeuten nog van mening dat je emoties het beste kon verwerken door ze de vrije loop te laten, welk theorema men in Suriname kennelijk te ruim, ver buiten de oevers tredend, heeft opgevat. Achteraf bleek uit hetzelfde onderzoek dat mensen daardoor juist nog emotioneler werden dan ze al waren. Bovendien belemmeren al die emoties het vermogen om kritisch naar je eigen gedrag te kijken. Vrij recent ontvouwde zich binnen de assemblee van Suriname zich een schaamteloos tafereel waarbij een verbaal vuurwerk, dat hoewel het qua syntactische geladenheid tegen het platvloerse aangrensde, in letterlijk een handgemeen ontaardde. Zelfs de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS) moest tijdens het aanschouwen van deze schaamteloze orgie, waarmee Suriname zich op internationaal niveau gereduceerd heeft tot een tribaal milieu, waarbij knotsen, speren, stenen bijlen etc. als gelijkmaker in het vizier treden indien het schrale vocabulaire en idioom het verstek laten gaan, de geestelijke Burka diep over het hoofd trekken.

Suriname is tengevolge van haar gedraging toegevoegd aan de rij van onder meer Oost-Europese landen waar in het parlement vaker wordt gevochten en geslagen. Suriname heeft internationaal een slechte beurt gemaakt met dit voorval, verklaarde fungerend OAS-secretaris-generaal Albert Ramdin. Volgens Ramdin komt het geval de democratie niet ten goede. Hij benadrukt dat in het parlement niet fysiek, maar met woorden gevochten moet worden. ‘Dit is absoluut een schande.’ Hij hoopt dat de rust in de volksvertegenwoordiging gauw terugkeert en de parlementariërs zich als volwassenen richten op de ontwikkeling van het land. Binnen de Surinaamse gemeenschap is cynisme in het taalgebruik taboe omdat men er het censuur en de negatie kent. Wanneer een persoon in dat land de taal verkiest boven de fysieke overweldiging, wordt betrokkene gemaand ‘back to the roots te turnen’, en gewoon te doen wat een ieder doet, hetgeen evenveel inhoudt als dat men zich spiegelt aan het gedragsmodel van de assemblee. Ergens in de jaren tachtig toonden enkele voorstaande Surinamers, bestaande uit voor- en tegenstanders van Bouterse, hun dolle driestheid ook op een televisieprogramma van Karel van de Graaf waarbij er zelfs een vuurwapen werd gebruikt. Deze sinistere beelden bleven de Hollanders met uitzinnig vermaak telkenmale herhalen op de beeldbuis. Nederland is in dit opzicht weliswaar een ingetogen land maar men houdt er wel een andere vunzige methode op na.

Vaak worden criticasters en verzetshelden die kritiek op bepaalde instituties en/of autoriteiten hebben, op de zwarte lijst geplaatst en worden er persoonlijk getinte waardeoordelen in een geautomatiseerd systeem geplet alsof het onweerlegbare ID- gegevens zijn. Nederland schermt nog met een vrijheid van meningsuiting hetwelk men in Suriname openlijk in de kiem gesmoord houdt. Een woede-uitbarsting is vaak de kwestie van een paar seconde. Het is een gebeurtenis die betrokkene overkomt, een moment waarop die totaal geen controle meer heeft over diens gedachtestroom maar dan is het kwaad al geschied. Daar is een neurologische verklaring voor. Op het bewuste moment suprème reageren, doen we namelijk met het autonome deel van ons zenuwstelsel, in welk geval met dat deel van de hersenen dat reflexmatig reageert. Om de bui voor te zijn zou je kunnen letten op presignalen: een tintelende huid, een warm gevoel in je hoofd of wat dan ook. Dit presignaal is het teken om het verstandelijke deel van je hersens in te schakelen: ik merk dat ik boos ben, wat is in dit geval het meest verstandige reactie? Weglopen, om uitstel van reactie vragen, het gesprek over een andere boeg gooien, of meteen terugmeppen? ‘Het gaat erom dat je de emotie kunt onderscheiden, dat je weet wanneer die komt en dat je in staat bent om uit verschillende gedragsalternatieven de beste te kiezen.

Het slimme gedeelte van je hersenen bepaalt het handelen.’ Leren omgaan met woede is een belangrijke sociale vaardigheid, vindt psycholoog Steven Pont van wie recentelijk het boekje Goed Kwaad! verscheen. Mensen die op een verkeerde manier kwaad worden, raken een beetje buiten het sociale speelveld, stelt Pont. Boze mensen hebben namelijk vaker problemen met vriendschappen, in de liefde gaat het geregeld mis en ook op het werk raken ze vaker betrokken in een arbeidsconflict. Pont is niet de enige die een boek schreef over het omgaan met woede. Er lopen blijkbaar veel mensen rond die worstelen met boze gevoelens (té snel driftig of juist té laat boos) en die daar wel eens vanaf willen. En dus verscheen er over dit thema een behoorlijke stapel zelfhulpboeken met titels als Boosheid de baas en Tem het beest in jezelf. Beheersing van woede is geen kwestie van het wegdrukken van emoties, schrijven de auteurs. Waar het om gaat, is dat je leert het boze gevoel te accepteren en tegelijkertijd met je ratio boven die kwaadheid te staan. Als dat lukt, ben je ondanks een golf van kwaadheid toch in staat je verstand te gebruiken. ‘De essentie is dat je leert om, als je kwaad wordt op iemand, je belangen te verdedigen zonder de relatie met die ander te beschadigen’, legt Pont uit. Daarom moet je altijd ‘proportioneel’ reageren: niet te heftig maar ook niet te slap. Wie vaak en overdreven fel om zich heen slaat, wekt op den duur irritatie ­ of erger. En de binnenvetter die ondanks zijn boosheid even beleefd en vriendelijk blijft, loopt het risico dat er over hem heen gelopen wordt.

Reacties

Schrijf een reactie


Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

Login/Register access is temporary disabled