Vioolspel met ingrijpende invallen
Muziek die men via het gehoor niet kan begrijpen, kan men op z’n minst voelen. Men kan het geluid voelen door zichzelf te voelen of hij/zij echt wel bestaat, dat hij/zij er echt is. Daarom zijn de woorden waarmee ik hier mijn gedachten tot uitdrukking breng, de ‘klanken’ die de poëzie van de muziek ‘hoorbaar’ moeten maken. Al schrijvenderwijs besef ik dat muziek pas uitlegbaar is wanneer zij door de taal wordt doorbroken en de taal in muziek pas betekenis begint krijgen als er iets ‘muzikaals’ aan zit.
Voor mij is muziek een vorm van communicatie. Door de muziek heen wordt een boodschap uitgedragen. De essentie van muziek uit zich in kwaliteit en nuance; Zo voorziet zij rijkere communicatiemogelijkheden. Daarnaast moet de ontvanger (luisteraar) in staat zijn de boodschap te begrijpen. Dit geldt in meerdere mate voor de parur violin brothers die op vrijdag 26 januari j.l. een optreden verzorgden in het cultureel centrum Rasa, gevestigd aan de Pauwstraat 13A te Utrecht. Het optreden werd op een ongebruikelijke manier ingeleid door de musicologe en bij uitstek kenner van de klassieke Indiase muziek, Emmie te Nijenhuis, die eveneens het onderzoek naar en promotie van Indiase muziek in Europa, op haar geweten draagt.
Deze broers die de wereld afreizen, doen dat uitsluitend om een familietraditie in ere te houden, van welke geestesgesteldheid een Surinaamse Hindostaan van dit kaliber nog steeds geboren moet worden. De enkelen die dat pretenderen te zijn, zijn vaak mentaal dusdanig kortademig en astmatisch dat ze na een eerste poging onmiddellijk staken en de aandacht op de roemruchte Ramtahal /palm (= sterke Surinaamse rum van 96%) richten.
Qua speeltechniek en stijlvariaties blijken deze twee broers elkaars tegenpolen te zijn maar elkaar daardoor juist kierloos te kunnen aanvullen, ongeveer vergelijkbaar met het duo, Vilayat Khan en Bismallah Khan. Uit biografië van deze laatste twee blijkt dat ze elkaar in hun normale, dagelijkse omgang weliswaar onder het rode fluim, ontstaan uit fijngekauwde Paan, kunnen bedelven maar dat ze op het podium net als twee Siamese tweelingen, onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden.
In de rustige openingsmaat klinken de eerste tonen die van de snaren afglijden misschien niet direct vertederend in de oren maar vormen wel een hulpmiddel voor een warming-up. Het is net rode wijn die bij de eerste slok je gezichtspieren doet samentrekken en, nadat een paar glazen in je strot langzaam zijn weggekolkt, je naar meer doen snakken. De handen van deze violisten zijn qua behendigheid en snelheid net veelgelede warmbloedige reptielen. Beiden zijn net vampieren van de virtuositeit in het improviseren. Ze scheppen een hiërarchische ordening op een dusdanige wijze waardoor er geen verschil tussen consonant en dissonant hoorbaar is.
Met de toenemende verpersoonlijking van het duo-vioolspel, met het groeiende climax het karakter van de muziek zo sterk mogelijk te benaderen, groeiden de vertolkers van dit vioolspel tot overheerser van de tonaliteit. Toonverwantschappen vallen hier niet te ontlopen. Deze violisten lijken erin te slagen volkomen onmogelijke toongroepen zonder tonale betrokkenheid te verzinnen.
De bespeler van de dholak en die van een ge?roviseerde waterkruik (Gagrie) bedienden hun muziekinstrumenten met een bravoureachtige motoriek en behendigheid. De geluiden en de ritmes die ze improviserend voortbrachten, zouden de symfonisch-jazz-achtige ritmestijlen van bijvoorbeeld een avantgardistische muziekgroep als Pink Floyd kunnen doen verbleken. Drastischer en gemakkelijker te horen werd de werking van humoristische ritmes, waarbij de percussionisten veelal geimproviseerde associaties lieten horen.
Dit vioolspel reveleert de intensiteit die deze gebroeders investeren in elk detail en aan elke vorm van hun muziek. De vaak ingrijpende invallen zijn zowel qua inhoud als vorm een voldoende bewijs voor dit verwonderlijk carrousel van klanken waarbij het effect van de schijnbare onnauwkeurigheid er op een wonderlijke manier in ingecalculeerd lijkt te zijn.
Rabin Gangadin




By God\’s sake!! Het is HindUstaan en geen HindOstaan. HindOstaan BESTAAT NIET! vriend. HindOstaan is een verbastering die geen grond heeft. Je hebt het land Hindustan (India) en zolang het Hindustan wordt genoemd, dienen we onszelf Hindustanen te noemen. Onthou dat voor eens en voor altijd. En als je vindt dat je rekening moet houden met de moslims die ook Hindustanen zijn, dan ben je even te Mahatmagandhiachtig bezig. Want een Hindu die in Pakistan woont zal zich toch ook Pakistaan noemen?