Suriname voelt zich onafhankelijk maar blijft afhankelijk


Paramaribo .– De onafhankelijkheid van Suriname die ieder jaar op 25 november met veel fanfare en trompetgeschal wordt gevierd kan veel beter als voorwendsel dienen voor Surinaamse feestgangers. In officiële getooide en ingerichte ruimtes presteren spreekgrage nietsvertellers de cliche’s van een aantal jaren terug weer met het zelfde gemak op te rispen door gewillige microfoons, die gelijk brilslangen op hen gericht zijn. Er wordt niets nieuws onthuld of een issue naar voren gebracht die bij de luisteraars nog niet bekend was. Vaak heeft men niet eens een duwtje nodig om van het ene onderwerp naar het andere om te switchen. Zelfs fervente voorstanders van de onafhankelijkheid bleken op den duur tot duchtige tegenstanders te zijn verworden, waaronder André Haakmat die zijn misnoegen in zijn in 1986 gepubliceerde essay De Schele Onafhankelijkheid heeft uitgesmeerd. Een tweede persoon die er geen gras over laat groeien is Emile wijntuin die het predikaat onafhankelijk te hoog gegrepen vindt voor een land als Suriname.

Hij verwoordt dat Suriname zich in internationaal opzicht weliswaar onafhankelijk mag noemen omdat het lid is van de Verenigde Naties, maar dat Suriname zowel geestelijk als materieel nog steeds erg afhankelijk is. Zijns inziens worden de meeste zaken in Suriname gerealiseerd middels bedelbrieven, gericht aan verschillende landen of middels het aangaan van torenhoge leningen. Hij betitelt de perfide beloftes welke in een staat van euforische extase werden gedaan ten tijde van de bekrachtiging van de onafhankelijkheid, waaronder de aangekondigde maatregel het land middels hard werken over de klippen te trekken, de bevordering van het eenwordingsproces van de bevolking, etc. als intentie een duf gesmoorde galm uit de holle djogofles.

Ook als er gelet wordt op de personele samenstelling binnen de departementen kan volgens hem terecht worden opgemerkt dat etniciteit er een cruciale rol vervult. Daaruit blijkt dat de roep voor eenwording niet zo goed begrepen is. De afkomst wordt bij elke dialoog geaffirmeerd ’terwijl het hokjesgeest denken nog steeds hoogtij viert. Als voorbeeld geeft hij aan dat de verschillen zich ook laten gelden in de beauty optredens. Volgens de oud-parlementsvoorzitter werd er voor de onafhankelijkheid één contest georganiseerd, namelijk die van Miss Suriname. Maar nu zou er volgens Wijntuin voor elke groep een aparte missverkiezing bestaan. Een ander groot minpunt vindt Wijntuin, dat het parlement heeft toegestaan dat haar meubilair gedoneerd werd door een buitenlandse mogendheid. Voor Wijntuin is dat een blamage voor een land dat met de pretentie schermt onafhankelijk te zijn.

Het feit dat het onafhankelijke Suriname het kantoor van Buitenlandse Zaken heeft laten bekostigen door China is in zijn ogen een uitverkoop van land en volk. Voor hem is dit het bewijs dat elk greintje gevoel van eigenwaarde en trots te grabbel zijn gegooid. Verder haalt hij ook aan dat het klokkenspel aan de Spanhoek dat ooit in verband met de onafhankelijkheid als geschenk werd verkregen van de Staten Generaal al jaren niet functioneert. Dit heeft hij meerdere malen aangekaart bij de voorzitter. ‘De staat waarin het verkeert, is eigenlijk symboliek voor de toestand in het land. De roep voor een onafhankelijk Suriname dat in staat is op eigen benen zaken te doen, heeft helaas nog geen weerklank gevonden in de harten van alle Surinamers,’ aldus Wijntuin.

Reacties
  1. toos
    december 2, 2007 om 4:03 pm

    hoi
    😛 😛

  2. Anonymous
    januari 6, 2008 om 4:37 pm

    BullShit man >:(

  3. criticaster
    januari 7, 2008 om 10:45 am

    Reageer toch niet als een domme VMBOér man. Bullshit bestrijden met bullshit is natuurlijk een dubbele bullshit.
    Vind je niet? Ga maar rappen óf anders krassen, maar dan niet op z’n Surinaams.

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled