Surinaamse landbouw moet beter worden gefaciliteerd


De landbouwnijverheid werd door de Surinaamse Overheid ten tijde van de Tweede Wereld oorlog als dwangmatige uitoefening van deze ambacht aan haar bevolking opgelegd. Men constateerde dat Surinamers ondanks de vruchtbare grond en bodem wezenloos en zonder begeestering , duf en ellendig voor zich zaten uit te staren en op een wonder zaten te rekenen. Zelfs vlees moest toentertijd uit Argentinie worden aangerukt ondanks het feit dat het Surinaamse  woud stikte van het bio-wild terwijl een veestapel, zonder dat die kunstmatig gevoederd zou moeten worden, zich zou kunnen redden. De Surinaamse Overheid zou zich moeten verplichten deze sector in haar begroting en meerjarige planning een dusdanige plek toe te bedelen dat die tot een niet te veronachtzamen noodzaak zou moeten behoren. De doorsnee burger zou middels voorlichting en campagnes erbij betrokken moeten worden opdat men land- en tuinbouw als een levensverrichting zou moeten zien, desnoods om enkel in het eigen levensonderhoud te kunnen voorzien. Sinds de coup in 1980 begon de landbouw achteruit te hollen en gaat de loyale landbouwer zelfs zijn bosje groente halen in de supermarkt óf anders op de markt. De reden hiertoe is dat overheadkosten, brandstofkosten etc. de uitoefening van deze ambacht onrendabel maakten. Suriname verdrinkt weliswaar in haar olievoorraad maar de brandstofprijs blijft de landbouw doen verlammen.

De enorme stijging van de dieselprijs heeft recentelijk verstrekkende nadelige gevolgen gehad voor de Surinaamse landbouw, met name voor de rijstsector. Deze sector slokt enorm veel diesel op, per seizoen ongeveer 10 liters diesel per hectare. De brandstofprijs, waaronder die van de diesel, is enorm toegenomen. De inzaai van padie is reeds aangevangen terwijl het komende seizoen volgens de weersvoorspelling in de droge tijd zal vallen. Hierdoor moet er extra veel water worden gepompt naar de rijstarealen. ‘In Suriname kent men een natte rijstcultuur tengevolge waarvan het onmogelijk is zonder water rijst te produceren.’ Elke brandstofstijging brengt enorme consequenties met zich mee, maar deze is nog erger. Hoewel de boeren op grond van de wettelijke bepalingen aanspraak maken op vrijstelling van brandstofheffing, worden zij toch op een unfaire wijze bejegend. Strikt formeel zouden de boeren aanspraak moeten maken op restitutie van brandstofheffing gelijk aan twee seizoenen landbouwactiviteit waar er helaas niets van gebleken is.

De restitutie naar de rijstboeren toe is stopgezet, terwijl andere bevoorrechte groepen nog steeds een tegemoetkoming krijgen. ‘De boeren vragen zich in panische angst af hoe zij verder het hoofd boven water moeten houden. De situatie in de rijstsector is inmiddels verslechterd. De boeren hebben in de negentiger jaren, toen er sprake was van goede tijden, extra exportheffing moeten betalen aan de staat welke nooit is teruggevloeid naar deze sector. Er wordt daarom voor gepleit dat de input ten behoeve van de totale agrarische sector vrijgesteld moet worden van invoerrechten. Een andere oplossing is dat de ‘government take’ verlaagd wordt. Vanuit het Surinaamse parlement is er voor deze laatste sympathie omdat bij elke brandstofstijging Suriname van alle kanten winst maakt. Elke brandstofstijging betekent meer winst voor Staatsolie, dus meer geld in de openbare kas.

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled