Onderskat mij niet, ben onafhankelijk hor!


Terwijl ongekleurde Nederlanders met hun have en goed ingepakt richting Antillen, Aruba en zelfs Suriname oprukken om zich er permanent te vestigen omdat ze hun eigen land aan de begenadiging van een bepaalde zich uitstekend voortplantende en zich alom vertegenwoordigende bevolkingsgroep hebben overgelaten, zitten zelfs welgestelde Surinamers met de handen in het haar te peinzen over hun wel en wee in het eigen land waarvan de regeringsleiders alleen maar kunnen lopen schermen met de status onafhankelijk te zijn. De teller van Suriname staat momenteel weliswaar op “ 33 jaar onafhankelijk “, maar het leeuwendeel van de bevolking is nog volledig afhankelijk van de steun van familie uit Nederland. Een burger vertelt: “Ik ben 27 jaar oud maar ik red het niet in mijn eentje om een eenvoudig leven te leiden. Als het niet voor die steun uit ‘P’tata’ was en die van mijn moeder dan was ik al lang ‘een zwerver’ geworden.” De beleving van 33 jaar onafhankelijkheid van de Surinaamse natie wordt bevoeld door talloze jongeren in de buurten Tourtonne, Flora en Kwatta. Het gaat om jongeren tussen 23 en 35 jaar. Uit de gesprekken blijkt dat zij graag volledig onafhankelijk willen zijn, maar dat niet kunnen. De economische situatie in het land zou volgens hen weinig tot geen perspectieven bieden voor jongeren

Men verwoordt dat men niet noodzakelijkerwijs een HBO -of universitaire opleiding wil hebben om geen armoede hoeven te leiden. Vaak moet men denigrerende opmerkingen en big talk accepteren van mensen omdat ze nu eenmaal afhankelijk zijn. Doordat Chinezen uit China zich in Suriname als ware werkgevers hebben weten te ontpoppen, werken Surinaamse jongeren zich krom bij hen voor een salaris van 400 SRD’s die vrij gauw zijn opgesoupeerd. Voor busgeld moet men vaak bij de eigen ouders aankloppen .Hierdoor is men ook genoopt langer thuis te wonen vanwege de gratis slaapgelegenheid, voeding en nutsvoorziening. Desalniettemin komt men er toch niet uit. In zulk soort gevallen is de gift uit Nederland een redding .

Een treffend verhaal van een afgestudeerde man van 25 jaar die nog steeds geen zicht heeft op wanneer hij uit zijn afhankelijke positie zal geraken. “Ik heb een traject uitgezet toen ik aan de universiteit studeerde. Nadat ik mijn titel zou behalen, zou ik zes maanden werken en dan op mezelf gaan wonen. Binnen drie jaar zou ik mijn eigen huis hebben gebouwd en beginnen aan mijn gezin“ Dat bleek een droom te zijn, want nu wordt ik geconfronteerd met de realiteit, zegt betrokkene. “Ik verdien bitter weinig, kan geen goedkop huis huren, en dan is er nog de harde economische situatie in het land. Een lening bij de bank zonder onderpand is onmogelijk, dus kan ik ook niet aan een startkapitaal komen.”-.

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled