Nani


Ze werd geboren in een groot gezin, om de kost te verdienen werkten ze op het land. Het was de goede oude tijd, waarin iedereen elkaar kende, een ieder had een band. Ze behoorde tot de tweede generatie Hindoestanen die in Suriname waren geboren. Toch was geen enkele Indiase culturele norm, waarde of fatsoen in de opvoeding verloren. Uit het werken op het land, passen op de kleintjes en het huishouden bestond haar jeugd. Ze wilde naar school en dolgraag leren, ze was een toonbeeld naar huidige maatstaven deugd.

Op haar achtste zochten haar ouders voor haar een levenspartner om mee te trouwen. Het ging er toen niet om of zij hem aantrekkelijk vond of van hem kon houden. Boven haar persoonlijk geluk telden familienaam, verenigbaarheid van families en eer. Te eten, een paar kleren, kinderen en een dak boven haar hoofd, wat wilde ze nog meer? Er werd niet gevraagd naar haar mening, ze was een vrouw ze had toen weinig te wensen, Later zou zij dat zelf veranderen, maar ook zij moest zich ontwikkelen net als alle mensen.

Zo gezegd zo gedaan, haar vader deed precies naar Indiase gebruiken haar kanyadaan, Pas na jaren kwam haar man haar halen om met hem mee naar hun huis te gaan. Ondertussen had ze geleerd hoe ze het huishouden en het werken op het land kon combineren. Ze had een klas van de basisschool gehad om het schrijven van haar naam te kunnen leren. Ze trouwde, kreeg kinderen, werkte op het land en samen met haar man kocht ze een huis. Ze hadden niet veel, hun geluk kreeg een paar jaar later het huis kregen een kruis.

Zijn geld ging niet naar zijn gezin, maar ging op aan vrienden familie en alcohol, Zij draaide op voor eten, kleren, scholing van de eigen kinderen. Haar agenda zat vol. De ontwikkelingen gingen snel en overal waar ze keek was hetzelfde het geval, Het lot was niet gemakkelijk, ook haar lotgezusters kregen om het minste geringste een knal. Ze zag de verloren positie van de armen en de vrouwen en ontwikkelde haar eigen idealen, In kennis zag ze sleutel tot verbeteren, ze werkte 18 uren op een dag om het te betalen.

Ze wenste haar en alle jonge inwonende de mogelijkheid om daarin te groeien. Aan intelligentie ontbrak het haar ook niet, maar zelf had ze niet de kans om te bloeien. Ze werd een voorbeeld voor haar buurt, de ironie van haar leven, dat ze angst met lef toonde, Haar leven zat vol met angst die haar enerzijds beknotte en anderzijds bekroonde. Zijn onvoorspelbaarheid maakte haar angstig, ze zorgde voor veiligheid van ieder huisgenoot, Ze genoot aanzien, respect en geliefdheid omdat zij tot waar maken van haar idealen besloot.

NaniZe accepteerde de ellende en zocht in andere dingen plezier, ze had zelf nooit kind kunnen zijn. Nu kaartte zij, in newtas, en politiek verdiepen, luisterde muziek en knikkeren deed ze ook heel graag. Ze maakte het fijn. Ook daaraan kwam een eind, de kinderen werden volwassen en gaven hun leven inrichting. Ze moest wel vluchten, zijn mishandelingen noopten ertoe, het was een verplichting. De moedige kleindochter van een immigrant maakte de overtocht naar de andere kant. Ze werd een inwoner van het koude vochtige toen om WW-bekend staande Nederland.

Deze vrouw was niet te stoppen. In een bar slechte tijd, kon xr deze moeilijke overstap aan. Voor het eerst kon zij doen wat haar bezielde, zo kon gaan voor haar eigen bestaan. Ondanks geringe scholing vond zij werk in de maatschappelijke ondersteuning. Ze deed aan muziek, reisde, genoot van kinderen, zorgde, maar kreeg niet altijd erkenning. Ze moest wel wennen aan het geemancipeerd zijn, nl. beslissen zonder verantwoordingsplicht. Ach, ook dat maakte zij haar eigen, want hoe donker de tijd ook, zij maakte licht. Haar leven is indrukwekkend, het is ook daarom dat ze als een voorbeeld is te beschouwen.

Onze nannies, dat zeg ik met enig trots, zijn supervrouwen! Soortgelijke verhalen schuilen achter meerdere orhnies. Deze supervrouwen hebben vaak bed en breakfast in hun verpleeghuis logies. Ondanks hun sociale inzet, inzicht, kennis, intelligentie en kunde genieten ze geen faam. Vaak zijn zij samen met hun wijsheden beperkt in hun communicatie en daarom heel eenzaam.

Nandini

5 Reacties
  1. Gast
    mei 19, 2006 om 8:16 pm

    Een erg ontroerend artikel. Kleine probleempjes van nu lijken niets vergeleken met wat onze nanies hebben meegemaakt.

  2. Gast
    mei 23, 2006 om 5:30 pm
    Baloe

    Waarom moet nana altijd als de slechterik afgeschilderd worden.

    ken je de nanas niet die zich doodwerkten om het gezin te verzorgen?

    Altijd negatief over de mannen he

  3. Gast
    mei 24, 2006 om 10:51 pm
    Matrix

    Inderdaad ontroerend

  4. Gast
    juni 9, 2006 om 8:29 pm
    rani

    :sigh :zzz :grin rani mukerjee ik mis jou kajal :p 😉

  5. Gast
    juni 30, 2006 om 9:57 am
    vissie-j

    leuk ontroerend verhaal, maar even voor de duidelijkheid, er zullen echt wel mannen zijn die zich beter hebben gedragen dan de mannen die hun vrouwen verwaarloosden..

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled