Een geschikte huwelijkspartner
|
|
“Hallo Radha, hoe is het met je. Gaat alles goed?”
“Ja, gaat wel oké. Druk met werken en van het leven genieten.” (tenminste, dat probeer ik zoveel mogelijk)
“Leuk, wat voor werk doe je?”
“Ben maatschappelijk werkster en werk in een opvanghuis.”
“Zo, dat is zwaar werk.”
“Hoe is het verder, heb je al een vriend?” (zucht, daar gaan we weer)
“Nee, geen tijd voor. Als het komt dan komt het en zo niet dan pech. Ik ben niet op zoek.”
“Oh, mijn dochter heeft wel een vriend. Het is een hele aardige jongen, rustig, een goede baan, eigen auto. Ze gaan volgend jaar zomer trouwen.”
“Oh, wat leuk, dan kom ik zeker op de bruiloft.”
“Hoe oud ben je nu?”
“Ehh, 23.”
Op dat moment zie ik de schrik in haar ogen. Wat!! Al 23 jaar en nog geen vriend, geen verloving of trouwplannen. Dat is wel heel erg!!
Ja ja, ik weet het wel. Ik moet nodig aan de man en als het aan mijn familie lag dan gelijk nu. Mijn nani, die van de zomer hier was, zei ook al dat ze voorlopig niet meer naar Nederland komt. Als mijn bruiloft is dan komt ze weer. Een bruiloft!! Ik heb niet eens een vriend. Mijn mausi.´s vonden op dat moment onze tuin ook ineens heel geschikt om daar dan de bhatwaan te houden. Oh mijn god!
Is het voor de hindoestaanse gemeenschap zo belangrijk dat je een man hebt? Geeft dat je aanzien?
Het lijkt er wel op. Ik ben 23 jaar en heb toch het een en ander gezien, vooral door het werk dat ik doe. Toch lijkt mijn mening als ongetrouwde vrouw niet mee te tellen. Heel onrechtvaardig, want een meisje van 18, dat wel getrouwd is telt wel als volwaardig mee. Waarom dit verschil in aanzien? Het feit dat je getrouwd bent geeft je toch niet direct aanvulling op je kennis en levenservaring? Ik krijg het idee dat het hebben van een man gezien wordt als een noodzaak.
Een aantal jaren geleden was het de gewoonte dat je een man had, zodat deze je kon onderhouden. In die tijd was de man de kostganger en de baas in huis, de vrouw ging over het huishouden en het gezin. Er was toen geen sprake van vrouwelijke onafhankelijkheid, een man hoorde je gewoon te hebben. Je trouwde jong, kreeg jong kinderen en het huwelijk was voor het leven. En niet te vergeten, je familie zocht in de meeste gevallen een geschikte partner voor je. Tegenwoordig is dat wel anders, vooral doordat we leven in een westerse maatschappij. Vrouwen willen carrière maken, verdienen hun eigen geld, kiezen hun partner zelf uit, trouwen en krijgen kinderen op latere leeftijd. Oftewel ze zijn onafhankelijk en zelfstandig. Wij vrouwen zijn in staat om onszelf te onderhouden en onze eigen beslissingen te nemen. De noodzaak om daarvoor een man te hebben is er vrijwel niet meer.
Of denk ik gewoon te westers en is onze cultuur nog gebaseerd op de ‘oude denkwijze’ over het huwelijk. “Een man behoor je te hebben anders ben je niet compleet.” Toch is het ook zo dat ik vaak genoeg van de vrouwen uit mijn familie hoor dat ik me nooit afhankelijk moet maken van een man. “Zorg eerst voor jezelf, een goede baan, studie en je eigen inkomsten en daarna pas een man. Want op mannen kan je niet rekenen, je weet nooit hoe de dingen lopen en anders heb je straks niks opgebouwd en moet je op anderen terugvallen.” In bepaalde mate wordt binnen mijn familie de onafhankelijkheid gestimuleerd, maar dan toch maken ze plannen over mijn bruiloft. Aan de ene kant willen ze dat je carrière maakt en een toekomst voor jezelf opbouwt, die man komt dan wel. Maar aan de andere kant moet je weer niet te lang wachten met het zoeken van een man want anders blijf je als laatste over en word je een oude vrijster. Zucht, het is ook nooit goed!
Heb jij ook deze ervaringen of ben je het totaal niet met mee eens omdat jij het anders ervaart? Ik hoor graag je mening.
Groetjes Radha

Wordt het hebben van een man in de hindoestaanse gemeenschap gezien als een noodzaak? Van sommige gesprekken die ik heb met familie en kennissen krijg ik die indruk wel.


