Zorg en Hoop stikt van de junks
Paramaribo – Het straatbeeld van de eens zo statige Zorg en Hoop, bekend om haar keurige wegdek, de prestigieuze Algemene Middelbare School en bewoners met een zekere air, wordt de laatste tijd bepaald door junks, die het roven, het stelen, en het inbreken etc. als middel van bestaan kennen. Juist straten als Fajalobiestraat, Nickeriestraat, Coppenamestraat en de Oasestraat hadden een reputatie hoog te houden. De junkies stelen elke dag. Zij pakken alle spullen van het erf en zelfs de kleren aan de waslijn. Geen enkele fruitboom van de buurt staat veilig. Zij pakken overal vuilniszakken om ze vervolgens in brand te steken op de bermen van de straten. In vergelijking met andere plekken in Paramaribo en elders in Suriname is Zorg en Hoop verworden tot een soort Los Angeles. Het is een omgeving waarvan je, na er een bezoek te hebben afgelegd een zucht van verlichting slaakt omdat die levend hebt mogen verlaten. In de straten wordt dagelijks drugs verhandeld door jeugdigen en dat ook in het openbaar.
De politie is vaak ingeschakeld geweest, echter zonder een beduidend resultaat. Terwijl de junks druk in de weer blijven is de politie zelfs in de avonduren nergens te bekennen. Niemand snapt waar de zogeheten buurtmanager, een zekere Henk Diran, zich mee bezighoudt en waarom hij niet optreedt opdat er een oplossing wordt aangedragen. Hoewel deze buurtmanager beweert goed op de hoogte te zijn van de problematiek, uitstekend te communiceren met buurtbewoners, de criminaliteit prima in kaart te hebben, blijft zijn toezegging beperkt tot de Surinaamse geruststelling: “Er wordt hard hard aan gewerkt “!! , waar de mensen het verder mee moeten doen ook al gloort de oplossing ergens ver achter de horizon. De enige manier om de junks van de straten te halen is hen in verzekerde bewaring te stellen als zij op heterdaad worden betrapt bij het plegen van strafbare feiten. De wetgeving zou de oplossing in een gedwongen opname in de weg staan. Op zich is dit een kort door de bocht methode om zelf als verantwoordelijke volstrekt niets hoeven te doen. Een telefoontje maar en weg is junk !.
De bewoners zien misschien geen resultaten maar worden door lui als Diran keurig afgepoeierd met zoetgevooisde praatjes. De instellingen of instanties die drugsverslaafden opvangen worden enkel op de hoogte gesteld bij extreme gevallen. Daarnaast heb je de familieleden die erbij worden gehaald om het probleem in groepsverband aan te pakken. De bewoners die het door hebben dat zij op deze goedkope wijze worden gepaaid beginnen Diran met treffende voorbeelden om de oren te slaan betreffende personen die dit soort problemen wel op een trefzekere en niet mis te verstane wijze het hoofd konden bieden zonder dat ze zich daarmee belemmerd wisten door enige restrictie krachtens de wetgeving. Verder benadrukken de bewoners dat het er niet toe doet of de junks al dan niet willen meewerken aan een oplossing van de door hen veroorzaakte problemen. Er is een zachte dreiging geuit in de richting van het spelen van eigen rechter indien de toestand hen te bar mocht worden.



