Zijn alle vingers even lang? Dacht het niet!


Het is ochtend en met pijn en moeite sta ik op. Weer een nieuwe dag, een dag waar ik bij voorbaat al met wrok naar kijk. Mensen lopen mij voorbij en kijken me verafschuwd aan. Ik kijk terug en kan niks anders doen dan geà¯rriteerd kijken.Ik moet snel opstaan, want als de politie langs komt, krijg ik op mijn donder.

Het was echt een zware nacht, koud en nog eens regen. Ik had eerder moeten gaan naar het Leger des Heils, dan had ik een slaapplaats gekregen.Wat baal ik daarvan. Ook daar heb je geen zekerheid, als je er niet snel bij bent dan is alles bezet. Dat betekent dan dat het een koude sombere nacht wordt in de kou. Ik heb trek in koffie, maar ik heb geen geld. Ow, er komt een zakenman langs, hij ziet er rijk uit. Hij stapt uit een heel mooie auto en heeft een duur pak aan. Hmm, hem zal ik even in de gaten houden, want bij zulke mensen kan je heus wel wat wisselgeld lospeuteren. “Meneer, hallo meneer, heeft u een euro’tje voor me?”. Hij kijkt me lachend aan en zegt: “Hmm effe kijken, ja ik heb er wat”, en ja hoor ik kreeg bij elkaar 3 euro. Hmm, nu kan ik even koffie halen. 

Ik stap de McDonalds binnen en zie een bekertje op een tafel. Hey, wat heb ik een geluk er zit wat thee in. Ah, geen nood, ik neem het gewoon. Er ligt ook wat patat bij en een half broodje. Zo schraap ik mijn ontbijt bij elkaar. Die euro’tjes bewaar ik voor het nachtverblijf. Dan kan ik vanavond lekker in een warm bedje liggen en kan ik schone kleren aan en douchen. Ow, wat kijk ik er al naar uit. Wat zal ik vandaag doen? Ik denk dat ik weer flessen ga verzamelen. En voor het centraal station ga staan en bedelen. Jah, veel anders kan ik toch niet doen.

De meeste mensen denken dat zwervers zelf voor zo een bestaan kiezen, maar dat is helemaal niet waar! Ik ben erin geluisd. Ik was een normaal iemand, net als een ieder ander. Ik had een baan en een huis, kortom: huisje, boompje, beestje. Door valse beschuldigingen kwam ik echter in de gevangenis terecht. Ik kreeg 3 jaar lang. Het was een zware tijd. Mijn familie had me verstoten, ook zij geloofden niet in mijn onschuld. Dat is het allerergste wat je kan overkomen. Mensen die je vertrouwt en die je gewoon laten vallen. Harder nog, ze gaven mij de schuld. Ik zag alles gebeuren, maar was machteloos. Zo raakte ik mijn huis kwijt. Zij hebben niks te maken met de achtergrond van de situatie. Ik bouwde diverse schulden op, omdat ik in de gevangenis was. Ik raakte mijn baan kwijt. Kortom, ik viel in dat zwaar gevreesde zwarte gat.

Nadat ik vrij kwam, had ik niks. Geen onderdak, niks. Mijn familie moest niks van mij hebben. Ik sliep onder een brug. Dat was mijn eerste nacht op straat. Ik kon geen hotel betalen. Mijn geld was ik ook kwijt geraakt door oplichting. Mijn toenmalige vriendin dus. Ik kon geen enkele kant op. Ik was in een vicieuze cirkel beland waar geen ontkomen aan was. De eerste nacht was heel zwaar. Gelukkig was het niet zo koud. Al snel had ik een vriendenkring opgebouwd. Gelukkig hielpen ze me een beetje. Ze hadden me verteld waar ik een slaapplaats kon vinden en hoe ik aan een warme maaltijd kon komen. Dat gaf me een beetje moed om verder door het leven te gaan. Ik dacht bij mezelf van: “Dit is mijn lot”.

Er is veel gebeurd gedurende die tijd. Ik kom er maar niet uit. Ik zit vast in deze wereld. Dit is mijn leven nu. Mijn motivatie om wat te beginnen daalt steeds. Misschien is het wel verkeerd van mij, dat ik niet hard genoeg mijn best doe om weer een normaal leven op te bouwen. Maar mijn verleden achtervolgt mij. Ik ontkom er niet aan. Ik heb diverse keren ook mijn best gedaan om een leven op te bouwen, maar ik faal steeds. En na een paar maanden ben ik dan weer op straat. De hulpverlening deugt ook niet. Ze helpen je niet goed genoeg, dat is mijn ervaring. Want als ze me goed geholpen hadden, dan zat ik hier niet. Maar goed, ik kan velen verwijten, maar ik ben er degelijk zelf voor verantwoordelijk. Dat ontken ik niet.

Gelukkig heb ik geen kinderen, voor hen zou het zwaar zijn. Ik kom mijn familie wel eens tegen, maar dan doen ze alsof ze mij niet kennen. Ik verdien wat centjes door flessen te verzamelen en hier en daar wat klusjes te doen. Ook bedel ik vaak. Dan heb ik net genoeg om het nachtverblijf te betalen en een broodje te kopen. Dat brengt ook niet veel op. Wat ook erg is, is dat ik verslaafd ben aan drugs. Maar goed, dat beschermt me een beetje tegen de realiteit. Dan ben ik in een andere wereld en dan kan ik alles aan. Het is zwak van me, dat weet ik en besef ik ook. Ik wil ermee stoppen, maar kan niet meer. Ik kan niet meer zonder drugs.

Maar waar het om gaat is dat je niet altijd zelf ervoor kiest om zo een leven te leiden. Het kan je ook overkomen. Vandaar dat ik zeg: “Niet alle vingers zijn even lang”. Mensen moeten anderen niet over één kam scheren, want achter een ieder schuilt een verhaal en er zijn altijd twee versies. De originele en de vervormde versie. Wat ik daarmee bedoel, is dat mensen er een heel ander verhaal van maken. Ik geef toe dat er mensen in de zwerverswereld zijn, omdat ze dat willen, maar er zijn veel die eruit willen, maar er niet uit kunnen komen. Je kunt het vergelijken met een spinnenweb. Je zit er in vast, je bent de prooi en je ontkom er niet aan. Je kunt rennen, hoe hard je wilt, maar uiteindelijk vind die spin je en ben je toch ten dode opgeschreven. Een zwerversbestaan is te vergelijken met een spinnenweb, waar de zwervers gevangen in zitten.

Er zijn details weggelaten uit het gehele verhaal, omdat de desbetreffende persoon dat gevraagd heeft. Het gaat erom dat wij een beeld krijgen van hoe een degelijke erbarmelijke situatie ontstaat en hoe het leven op straat is.

Dushi

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled