Zelfmoord
Ik ga met een naar gevoel naar bed, ik sta op met een naar gevoel. Ook al wat ik doe, nog krijg ik geen voldoening. Het wordt steeds erger, het houdt helemaal niet op.
Je vraagt je elke keer verdrietig af, wanneer zal het eindelijk ophouden, wanneer ben je van al dat gezeur en bemoeienis af. Jammer genoeg krijg je geen antwoord op al die vragen die er door je hoofd tollen. Ze kijken je allemaal aan en denken ja die is gewoon depressief en gestresst, maar wat is de achterliggende idee waardoor ik me zo gedraag? Ja, dat weten ze al te goed, maar doen alsof ze niets weten en het hun niks kan schelen. Ze willen dat ik stevig in me schoenen sta. Voor de buitenwereld ben ik een kei, die stevig in de schoenen staat, altijd het beste uit alles sleept. Daarnaast zelf heel gelukkig uitziet, altijd een glimlach, ook al gaat het niet goed.
Je doet je best om er het beste van te maken, maar de eisen die worden steeds hoger en hoger, dat de druk je opeens iets te veel wordt. Ze eisen en eisen, ze denken niet eens aan je of je het aan kan. Het gaat hen alleen maar om de uitslag, de prestaties, waar ze mee kunnen pronken.
Ik ben het zat, ik wil weg, weg uit dit hele gedoe, eindelijk een normale leven leiden, waar je geen last heb van anderen die zoveel van je vergen en eisen. Maar hoe ontkom je uit deze vicieuze cirkel?
Je bent opzoek naar een uitweg, elke keer als je er een vindt, wordt die weer eens geblokkeert. Dan kan je opnieuw beginnen met het uitzoeken.
Verscheidene keren ben ik tot de makkelijkste oplossing gekomen! Ja, het is wat je makkelijk vindt, voor de één is het makkelijk voor de ander moeilijk en absurd. Maar als je geen uitweg meer vindt en er toch van af wilt dan zal je wel anders gaan denken. Je mag dan zeggen dat je wanhopig bent als je, jezelf van kant wilt maken, maar niemand kan specifiek vertellen wat er op zo een moment door je heen gaat. Hevig opzoek naar een oplossing, de verleiding is dan zo groot als je weet dat je van alles af kunt zijn. Maar dan wordt je weer eens betrapt, door anderen die je weer tegen houden.
Voor de trein springen, maar dan zijn er weer te veel mensen die er kijken en je tegenhouden. Pillen innemen, komt er een gezinslid en pakt alles af, omdat ze je motieven weer eens door hebben. Ook dat kan je niet doen. Alleen zijn kan ook niet want er is zoveel controle, het lijkt alsof ze je overal in de gaten houden. Alsof ik hun gevangene ben, die steeds bewaakt moet worden.
Waarom doen ze me dit aan, vraag ik me steeds af.
Maar ik heb me voorgenomen een laatste poging te wagen, vechten voor me leven, ook al wat het me zal opbrengen.
Dit overkomt velen, maar niemand bespreekt het uitvoerig. En waarom, omdat men dit soort dingen nog steeds taboe vindt. Mensen manipuleren en onderdrukken, ja daar zijn mensen goed ik. Steeds de les voorlezen aan anderen!
En soms heb je geen uitwegen en dan kies je voor de dood, wel zwak soms omdat je het opgeeft, maar men zou het toch van twee kanten moeten bekijken, degene die het beleefd en de ander die het aanziet oftewel observeert.




Ik vind het heel moedig en goed van je dat je dit persoonlijke verhaal openstelt voor anderen, en dat is ook wat meer mensen zouden moeten doen. Tegenwoodig ben je nooit meer ergens de enige mee.
Er zijn altijd mensen met hetzelfde probleem dus neem die stap en probeer erover te praten, dat kan opluchten. Anoniem op internet, zodat eindelijk eens niemand kan controleren wat je doet. Gewoon een stukje van jezelf.
Vecht daar voor..
Celine