Vrije Vogels
Op een bepaald moment komt iedereen van welk ras dan ook tot het punt dat zij zich gaan realiseren, dat er meer moet zijn dan hoe zij het leven nu op dit moment beproeven. Dan wordt er meestal gekeken naar de omgeving waarin ze leven en hoe een ander zijn of haar leven leidt. Dan wordt de jongen of het meisje waar eerst een negatief beeld over was – omdat hij of zij wel vaak uitging en/of vaker naar de stad ging, maar toch alles op een rijtje had – weer ‘gerectificeerd’. Je betrapt jezelf erop, dat je opkijkt tegen zo iemand.
Er zijn nog steeds heel veel ouders en verzorgers van jongeren, die hen – als ze uit school komen – meteen op de bank thuis willen hebben. Voor sommige ouders doet de nieuwe generatie en/of ontwikkelingen, met betrekking tot de jeugd er helemaal niet toe.
Zij houden maar al te graag die 70’s bril op, om zo verplichtingen op te leggen zonder gehoor te geven aan de barrières, nieuwe levenservaringen, gelukkige momenten van hun eigen kinderen. Er zitten er zelfs nog een paar tussen die voor hun eigen kinderen een dictator rol aanmeten. Moeders die ideeën uitwisselen ‘als je kinderen aan de telefoon zijn, dan moet je altijd afluisteren, want dan weet je wat ze uitspoken’. Moeders die je dagboek lezen om alleen te weten wat voor ‘slechts’ je hebt uitspookt en je er vervolgens mee zullen confronteren.
En dan wordt er zo erg neergekeken op sommige waarden uit de Nederlandse samenleving bijvoorbeeld openheid, maar gaan deze ouders wel eens bij zich zelf na waarom bijvoorbeeld hun dochter meteen na de eerste beste huwelijk scheidt, als ze erachter komt dat haar man een heel elftal vrouwen in Suriname onderhoudt? Volgens mij komen ze niet eens tot die vraag, laat staan tot bezinning?
Waarom geven de ouders van tegenwoordig hun kinderen niet de kans om kennis te maken met de realiteit van het leven. Laat ze het leven zien met hun eigen ogen en niet door hun ‘eenrichtingsogen’. Geef ze de kans om levenservaring opbouwen, laat ze hard op hun bek gaan. Zodat als ze geconfronteerd worden met hartenloze mensen, hun mannetje kunnen staan. Het zou toch zonde zijn als ze dat pas kunnen doen als ze al gescheiden zijn?
Dit is de realiteit en dit is wat er met de jeugd van tegenwoordig gebeurd. Je kunt je eigen kinderen ook op een zodanige manier behoeden voor de negatieve aspecten van het leven en niet door ze maar alles af te nemen zonder reden.
Sheetal Roepchand




goed gezegd
jammer dat sommige ouders nog steeds zo zijn 🙁
duidelijk geschreven en goed geformuleerd. hoe kom je aan je info?
Jammer dat bovenstaande een weergave van je eigen frustratie betreft.
En dan lees ik dat Parveen vraagt: waar heb je je info vandaan?? Man alsof het een wetenschappelijk stuk is! :eek
ja toch jammer, want je wilt zeggen dat bijna in elk hindustaans gezin dit niet voorkomt, dus dat die frustraties een keertje naar boven worden gehaald lijkt mij niet zo raar dat er over wordt geschreven!!!
Sheetal,
Is dit de weergave van je ervaring met je moeder? Zou het leuk vinden iets van je te horen!
Je nicht Sadhana Gopalrai (dochter van Indranie Roepchand)
goed stuk, goeie leermeester misschien..? 😛 lees graag meer van je
Zag laatst een documentaire over een jonge hindoestaanse vrouw (24) die net was afgestudeerd en nog bij haar ouders woonde. Zij mocht enkel het ouderlijk huis verlaten als getrouwde vrouw. (op zich zelf wonen of samenwonen was onbespreekbaar)
Terwijl zij zo graag vrij wilde zijn als een vogel…en vol ambities was…
Er viel zoveel verdriet en onmacht op haar gezicht af te lezen….
Het leek erop alsof zij moest “goed maken” wat haar moeder “fout” had gedaan: zij had ongetrouwd het huis verlaten en kreeg een dochter. Hierdoor werd ze min of meer verstoten door haar familie/ouders, met name haar vader…
Dit achtervolgde haar moeder nog steeds, vertelde de moeder zelf. Het typische was dat zij juist wilde dat háár dochter het wel “goed” zou doen en zich niet zou beschamen zoals zij had gedaan.
Een realistische documentaire die voor veel hindoestanen herkenning geeft, denk ik.
Een wellhaast ethisch gevecht/dilemma tussen enerzijds je eigen recht van bestaan met vrijheden en anderzijds het niet willen beschamen van familietradities.
Dat lijkt me zo vreselijk moeilijk.
Ik hoop dat de oudere generaties eens kijken naar het geluk van hun kinderen en niet wat volgens “de waarden en normen” zou moeten die in al die jaren van familietradities zijn opgelegd..
Hanneke Staals
Scherp geschreven stuk…zie het veel om me heen gebeuren..helemaal mee eens Hanneke…hey ben jy niet toevalig die multi-danseres/docente? Je projecten zijn TOP en geven altijd veel stof tot nadenken… ;D 😀
Toen al scherp, in de zin van waarnemingen om je heen en dat op zo’n jonge leeftijd te weten formuleren. Gelukkig zijn de tijden wat anders nu, maar goed dat je een dergelijk stuk hebt geschreven. Je ziet/zag het inderdaad veel om je heen.
Je hebt met de jaren heen je eigen stijl ontwikkeld in het schrijven en ik heb er alle vertrouwen in dat het steeds mooier wordt!
Hartelijke groeten