Verslaving


SpecialsDit is een waargebeurd verhaal dat herschreven is in de “ik” vorm. Nadia is een gescheiden vrouw en moeder van twee kinderen. Ze heeft een zoon van 6 jaar en een dochter van 10. Nadia is aan alcohol verslaafd geraakt nadat ze gescheiden is. En sindsdien bevindt ze zich in die benarde situatie waar ze maar niet uitkomt.

Het was 8 uur in de ochtend, ik was maar net wakker. Mijn kinderen moesten naar school, maar aangezien het gisteren iets te laat werd, mochten ze vandaag van mij thuis blijven.

Ik had weer trek, ik schonk me zelf een glaasje wijn in en ging het ochtendjournaal volgen.
Mijn huisdieren gaf ik eten, ik heb een konijn en 2 parkieten. Ik kijk om mij heen en zie een heleboel rommel. Een jaar geleden is mijn huis verbrand door een kortsluiting. Eigenlijk mijn eigen schuld. Alles, maar dan ook alles is verbrand. Ik heb echt niks over. Via instanties heb ik weer wat kunnen opbouwen, maar het vordert echt niet. Ik heb van de maatschappelijk werker een tijdslimiet gehad om alles op orde te krijgen. Maar elke dag weer overwint het glaasje van me en kom ik aan niets toe. In het verleden ben ik tot twee keer toe opgenomen en hebben ze me geholpen met afkicken. Maar na enige tijd was ik weer verslaafd. Het duurde niet lang voor ik in die benarde vicieuze cirkel terecht kwam. Zelf vind ik dat mijn 2 kinderen er niet onder lijden, ik geef ze kleding, eten, drinken enz.

Hun vader komt hen nooit opzoeken en er is ook geen regeling getroffen. Hij bekommert zich niet om hen. Ik hou van mijn kinderen, ze zijn echt alles voor me. Zij zijn de reden waarom ik nog leef. Voor hen zou ik alles doen. Ik ben wel heel bang dat ze mijn kinderen van me afpakken en ze onder toezicht gaan plaatsen of bij een pleeggezin. Dat zal ik echt niet aankunnen. Ik denk dat ik nog een glaasje neem. Mijn kinderen zijn intussen wakker, ik laat ze douchen en aankleden, geef ze te eten en dan mogen ze wat voor zich zelf gaan doen. Morgen moet ik weer naar de kinderrechter, ik zie er tegen op. De gezinsvoogd gaat gelukkig mee, maar toch ben ik bang voor de uitspraak. Vorige keer had de kinderrechter gezegd dat ze mijn kinderen onder toezicht zullen laten plaatsen als ik niet van mijn verslaving afkom. Ik zie het echt niet meer zitten. Ik ben heel erg bang. Wat moet ik doen als ze mijn kinderen afpakken? Glazen wijn gaan heel gemakkelijk achterover alsof het gewoon thee is ofzo. Het is nu bijna avond en ben zowat dronken. Ik denk dat ik wat van buiten haal voor mijn kinderen voor het avondeten.

Half zeven word ik wakker. Ik ben gedoucht en aangekleed, ik kon niet eens slapen. Om tien uur moet ik bij de kinderrechter zijn. Ik ga mijn kinderen wekken en klaarmaken voor school. Om kwart over acht neem ik ze mee naar school. Die vervelende juf vraagt weer eens waarom mijn kinderen voor de tweede keer gedurende deze week weer niet naar school zijn gekomen. Ik verzin maar een smoes: “ja ze voelden zich niet lekker”. De juf kijkt me zo aan alsof ze weet dat ik lieg, maar het boeit me niet, alhoewel ik in mijn achterhoofd weet dat dit de kinderrechter kan beà¯nvloeden. Om half tien kom ik bij de kinderrechter aan en omdat er het een en ander aan de hand is, mag ik meteen doorlopen. De gezinsvoogd staat al op me te wachten. Nerveus zit ik daar. De eerste vraag is al een minpunt voor mij. De kinderrechter vraagt me of het huis al geschilderd en klaar is, ik zo van: “nee”. Ik kan geen reden geven waarom ik het niet af heb. Zij hadden ook bericht gekregen dat mijn kinderen niet naar school waren gegaan, ook dat werkt tegen me. Zij vinden dat mijn kinderen bedreigd worden door mijn verslaving en dat ik ze verwaarloos. De kinderrechter besluit dus dat ze mijn kinderen bij me weg gaan halen. Ik zal me moeten bewijzen ten opzichte van hen. Ik zal alles weer op de rails moeten krijgen en van mijn verslaving af moeten komen.
Mijn kinderen zouden die middag bij een tijdelijke opvanggezin ondergebracht worden. Ik was zo verdrietig en kwaad dat ik diezelfde middag nog mijn eigen kinderen ontvoerd heb. Ik wou niet dat ze me ontnomen zouden worden. Dezelfde dag werd ik aangehouden door de politie en ben ik mijn kinderen helemaal kwijtgeraakt. Omdat ze me onverantwoord vonden handelen. Ik heb het voor mezelf verknald, wat veracht ik mezelf nu. Nu zie ik mijn kinderen niet meer en ga ik slapen met alcohol en word ik wakker met alcohol.

Meningen van naasten:
Sheila is een goede vriendin van Nadia, zij heeft haar vrij goed gekend. Sheila vindt dat de hulpverlening gefaald heeft. De hulpverleners die Nadia hielpen dachten alleen aan haar alcoholprobleem. Ze keken niet verder dan hun neus lang was. Nadia had haar scheiding helemaal niet verwerkt en daarom ging ze steeds drinken. Haar kinderen waren alles voor haar, dat bewijst het feit dat zij hen ontvoerde. Wat ze gedaan heeft is verkeerd, maar zo zie je maar weer. Het ergste is dat zij haar kinderen nu helemaal niet meer ziet. “Of het ooit goed komt, ik betwijfel het.” Er zijn Nadia ook veel verwijten naar het hoofd toe geslingerd, dat alles heeft haar ook doen falen. Mijn persoonlijke gedachte is dat Nadia niet zo gauw uit die put zal komen. Ze heeft meer hulp en aandacht nodig.

Dushi

Reacties
  1. Gast
    september 22, 2006 om 9:29 am

    Alcoholisme is een verslaving die veel voorkomt bij hindoestanen. Men lijkt het licht op te vatten, het is een waar woord ‘drank maakt meer stuk dan ons lief is’

    In mijn jongere jaren leek het ook opeens mis te gaan met mij. Gelukkig door steun van mijn vader en familie heb ik het kunnen loslaten Mensen voorkomen is …..

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled