Valentijnsdag: Lightning Crash!


Het is wel romantisch hoor. Zo’n speciale dag in het jaar, speciaal bedacht om je partner, geheime liefde of iemand anders van wie je houdt of op wie je verliefd bent. Het is vooral ook een spannende dag, want je weet nooit wat er kan gebeuren. Misschien krijg je wel een kaartje, misschien wel virtueel via het Internet, een e-card. Misschien krijg je wel een Roos. Misschien wel meer dan eentje. Wie weet, misschien…..

Misschien is er wel iemand die je een aanzoek doet. Misschien is er wel iemand die graag wil dat jij haar of hem een aanzoek doet. Misschien krijg je wel een cadeautje, een ballon, een sieraad, een horloge, een stropdas, blouse of lingerie. Of heb je wellicht al een compleet programma ingepland, etentje, filmpje, casinootje, hotelletje, uiteraard met bad, tweepersoonsbed en ontbijt op bed. Of een geurtje, misschien krijg je wel een geurtje. Of het lekker geurt valt nog te bezien, maar dat maakt niets uit, want het gaat om het idee. Het idee dat je het op Valentijnsdag hebt gekregen, van je geliefde. Wie weet, misschien…..

Ik weet nog, toen ik op de HAVO zat. Valentijnsdag. Een dag vol spanning. Jongens kwamen op school met een enkele Roos. Een Roos die haar thuis niet had gevonden, want die kon de corveeploeg aan het eind van de dag verfrommeld in de vuilnisbak vinden. Voor die persoon bracht Valentijnsdag een kater. Voor weer anderen kwam de spanning pas toen ze thuiskwamen. Wie weet lag er wat op de deurmat. Zijn de bloemen op tijd bezorgd? Ze worden toch niet pas morgen gebracht? Want dan is het te laat hoor! Klopt het adres wel?. 
Oh jee, ik heb het toch niet naar het verkeerde adres laten sturen? Shit, dan komt ze er nooit achter dat ik wat voor haar voel. Tenminste, voor zover je op je zestiende echt wat voor iemand kunt voelen. Ik stuurde een klasgenote veertig (40) Rozen. Niet rood, maar roze, want dat vond ze mooi. Ze had het gevoel dat het van mij was, maar daar is ze nooit echt achtergekomen. Ik heb er ook nooit meer iets over gehoord. Het kan verkeren.

Dit jaar maak ik mijn vierentwintigste (24e) Valentijnsdag mee en ik heb al tig kaartjes en bossen bloemen verstuurd in al die jaren. Sinds mijn middelbare schooltijd dan, want daarvoor heb je totaal geen idee van wat het eigenlijk betekent. Althans, toentertijd niet. Als ik heel eerlijk mag zijn heb ik maar enkele jaren ook daadwerkelijk wat terug gekregen. Het lijkt wel iedere dag Valentijnsdag. Maar, het maakt niet uit, want het gaat om het idee. Het idee is Valentijnsdag!

Ooit hoop ik nog ‘ns echt groots uit te pakken op deze dag. Echt een complete dag voor mijn partner en mij. Het moet eigenlijk op de huwelijksdag en de geboorte van je kind na de mooiste dag van je leven zijn. Maar, met wie…..

Je weet maar nooit, ik houd mijn ogen open, because lightning could crash!. 

Perdiep Ramesar

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled