Uit het hart


Het volgende stuk is geplaatst met medeweten en goedkeuring van de schrijver/schrijfster zelf. In dat stuk probeert diegene zijn/haar gevoelens onder woorden te brengen. Zijn/Haar zogenaamde “dil ke baat”. (Wat klinkt het veel mooier in het hindustaans, he?) Degene onder jullie die dat wel eens geprobeerd hebben, zullen vast ondervonden hebben dat het je niet zo makkelijk afgaat. In ons hoofd spookt van alles rond, het is daar een grote chaos. Door middel van woorden en zinnen proberen we enige orde te scheppen. Met nadruk op proberen. Uiteindelijk weten we vaak wel wat wij willen zeggen, maar weten wij niet hoe. Als ik onderstaand stuk zou moeten categoriseren, dan zou ik het plaatsen onder de liefdesbrieven. Alleen is deze anders dan normaal. De standaard liefdesbrieven staan meestal bol van de “ik hou van jou” of.  “wat ben je mooi” en dergelijke. Dit stuk niet en dat maakt het ietwat apart. Misschien op het eerste gezicht zelfs a-romantisch. Maar toch, als je verder leest dan je neus lang is, zul je misschien het charmante ontdekken.

Mr Big

“Lieve C,

Allereerst wil ik je uit het diepste van mijn hart bedanken. Bedanken; helaas weet ik er geen ander woord voor te verzinnen. Ik zoek eigenlijk een sterker woord. Een woord waarmee ik echt in 1 woord mijn oprechte dankbaarheid duidelijk kan maken. Een woord dat 1000 maal zo sterker klinkt dan het woord “bedanken” zelf. Maar bij gebrek aan beter, hou ik het toch maar daarop.

Ik wil je bedanken omdat je zo geduldig bent. Ik heb je eerder al eens verteld dat ik niet zo’n type ben die de behoefte heeft om elke dag bij elkaar te zijn. Dat ik eigenlijk misschien wel een eenling ben. Iemand die veel tijd voor zichzelf nodig heeft en zichzelf makkelijk van tijd tot tijd kan afzonderen van alles en iedereen. Misschien maakt mij dat wel saai, bot of gevoelloos. Beseffen doe ik maar al te goed dat jij het liever anders hebt. Dat je wilt dat wij wat vaker bij elkaar zijn. En toch accepteer jij dit van mij. Soms voel ik me een beetje asociaal, omdat ik het gevoel heb dat jij meer van mij pikt, dan ik van jou. We zouden elkaar halverwege moeten ontmoeten, maar toch komt het af en toe stiekem bij mij op dat jij meer lopen moet dan ik. Ik kan je beloven dat we vanaf morgen wat vaker bij elkaar zullen zijn, maar dat doe ik niet. Omdat ik het niet kan. Althans nu nog niet. Maar wat niet is, kan altijd nog komen. En zal ook komen.

Ik wil je bedanken voor de innerlijke rust die jij me geeft. Ik heb het jou nooit eerder verteld, maar sinds ik jou ken, voel ik me een stuk rustiger van binnen. Alsof ik iets wat ik miste nu eindelijk gevonden heb. Ik ben blij met de mensen om me heen; mijn ouders, broers en zussen, vrienden en familie. En jij. Ook al sluit ik me wel eens af van de buitenwereld, het is echt rustgevend om te weten dat er mensen zijn die je volledig vertrouwen kunt en op wie je altijd terug kunt vallen. Ook al kennen wij elkaar niet zo lang en ook al beginnen wij nog maar net, het belangrijkste wat ik van jou weten moet weet ik al: Jij bent zo warm van binnen, dat ik weet dat jij mij nooit bewust pijn zal doen.

Uiteindelijk wil ik je misschien bedanken dat je er voor me bent. Als iemand die meer is dan een hele goede vriend. Veel meer zelfs. Je hebt me ooit een sms-je gestuurd met de volgende woorden: “Omdat jij het bent, accepteer ik alles. Ook de slechte dingen.” Ik hoop niet dat er al te veel slechte dingen zijn. Want jij verdient dat niet.

Dat sms-je heb ik trouwens nog steeds bewaard. Omdat het mij raakt. Net als jij.”

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled