Think twice
Ik, een jonge vrouw van 23 jaar, ben als jongste opgegroeid in een gezin van drie kinderen. Ik heb een gelukkige jeugd gehad en kan me geen betere ouders wensen. Maar net zoals in vele gezinnen hadden ook mijn ouders vaak genoeg (letterlijk) slaande ruzies. Die gingen door tot in mijn tienerjaren.
Ondanks die hoog oplopende ruzies, hebben ik, mijn zus en mijn broer van onze ouders altijd een eigen keus gehad, waarmee wij dan wel verstandig moesten omgaan. We mochten studeren wat we wilden, reizen waarheen we wilden en uitgaan hoeveel we wilden. Hierin zijn we nooit te ver gegaan en hebben ons altijd gehouden aan de normen en waarden die ons van jongs af aan zijn bijgebracht. Mijn ouders respecteerden onze keuzes, en wij respecteerden hen. Elke keer als mijn ouders weer voor de zoveelste maal ruzie hadden, nam ik me voor om nooit zo te worden als hun. Ik was van plan om het beter te doen dan mijn ouders. Mocht ik kinderen krijgen, dan wilde ik ze mijn normen en waarden bijbrengen en ik zou dan nooit in het bijzijn van mijn kinderen ruzie maken.
Nu, ruim 20 jaar later, merk ik het effect van de woede waarin ik ben opgegroeid. Ik heb bijna twee jaar een relatie. Ook tussen ons kunnen de discussies hoog oplopen, maar altijd zonder agressie. Tot voor kort dan. Ik duw, ik schreeuw en ik sla met deuren. Ik verlies mijn zelfbeheersing. Nog nooit is het me zo heftig overkomen, maar nu, in een serieuze relatie, gebeurt het. En ik doe precies hetzelfde. Ik doe precies hetzelfde wat mijn ouders toen deden. Iets waarvan ik me altijd had voorgenomen om nooit, maar dan ook nooit te doen. En elke keer neem ik me voor om niet meer zo kwaad te worden. Zo kwaad dat ik er geen grip meer op heb. Waarom word ik zo kwaad? Om de meest onbenullige dingen en stel het zou gaan over iets belangrijks, dan is dat nog steeds geen reden om zo kwaad te worden. Ik weet dat zulke dingen vaak gebeuren en vooral in onze cultuur. Maar dat betekent niet dat het normaal is. Het is zeker niet normaal en het mag zelfs niet. Gelukkig besef ik me dat maar al te goed.
Het lukt me niet om op eigen krachten en met de hulp van mijn partner mijn woedeaanvallen te beheersen. We hebben er samen rustig over gesproken en besloten om er iets aan te doen. Want ik wil niet zo leven en ik wil zeker niet dat mijn kinderen in zulke omstandigheden opgroeien. Daarom ga ik in therapie.
‘When you are patient
in a moment of anger ,br> you will escape
a hundred days of regret’
Onlangs gelezen in een chinees restaurant. Toeval?
Andjanie




wow, goed stuk!
Na het lezen van het stukje,’Ik heb een gelukkige jeugd gehad en kan me geen betere ouders wensen. Maar net zoals in vele gezinnen hadden ook mijn ouders vaak genoeg (letterlijk) slaande ruzies. Die gingen door tot in mijn tienerjaren’, dacht ik in mezelf: hoe kan ze denken dat ze een gelukkige jeugd gehad heeft?
Ik kon me bijna niet voorstellen dat de slaande ruzies van je ouders geen invloed hebben gehad op je gelukkige jeugd. Vervolgens las ik het stukje waar je vertelde over de woede die je in je hebt en dat je min of meer op dezelfde manier ruzies krijgt met je partner. Het heeft wel degelijk effect gehad op je jeugd. Was je jeugd nou echt zo gelukkig?
Je ouders zullen vast wel goede dingen gedaan hebben. Vrijheid in je eigen keuzes ed. is niet meer dan normaal en volgens mij niet eens zo uitzonderlijk. Wat wel uitzonderlijk is om als ouder een goede voorbeeld geven: zoals met respect omgaan met je partner. En in dat punt hebben de ouders gefaald. Je bent geworden zoals zij dat waren.
Ben blij om te lezen dat je hulp heb gezocht. Veel succes.
” Ik heb een gelukkige jeugd gehad en kan me geen betere ouders wensen. Maar net zoals in vele gezinnen hadden ook mijn ouders vaak genoeg (letterlijk) slaande ruzies. Die gingen door tot in mijn tienerjaren. ”
HoE kAn Je GeLuKkIg GeWeEsT zIjN mEt ZoVeEl RuZiE iN hUiS? kLoPt NiEt HoOr. MiSsChIeN zIt HeT iN jE gEnEn.. DaT oPvLiEgEnDhEiD..