Suriname 2


Helaas zit ik bevangen in de imaginaire tedere omhelzing met mijn Surinam beauty die ik uitsluitend van foto’s ken en dus de volgende dag voor het eerst zal mogen bevoelen en bewonderen…..

….Mijn eerste ontmoeting met deze ultieme bezienswaardigheid vindt plaats op een terras, schuin tegenover mijn hotel zelf, alwaar alle opzichtige Surinaamse Nederlanders zijn samengedromd alsof ze bang zijn niet gezamenlijk te zullen mogen terugkeren naar Nederland. De meeste hebben in hun houding graag de uitdrukking dat ze afkomstig zijn uit Nederland hoewel velen van hen na terugkeer onverwijld zullen terugvallen in de leegte die ze op een afstand van 8000 km achter zich hebben gelaten. Deze amusante opflakkering bij hen is maar van zeer korte duur tot men het gevoel krijgt genoeg gespaard te hebben voor een herhaling van dit luxe ostentatieve vertoon

Ik zie de schoonheid met wie ik op deze plek heb afgesproken uiteindelijk komen aanlopen met een gracieuze move, een lach die associaties oproept met alles wat subliem is afgewerkt terwijl ik mij haast opgeslokt voel in de tedere fluwelige ogen van haar. Zij is absoluut een vrije praatster waardoor haar conversatie iets weg heeft van een dialoog in een goedgeschreven roman, waarin iedereen een afgepaste rol toebedeeld heeft gekregen.

Er ligt een gewoonlijk verzadigd glimlachje op haar bekoorlijk gezicht terwijl zij tijdens haar vragenvuur haar spitse kin tegen haar hals drukt alsof ze zichzelf berispt waarna ze mij met haar eerlijke, lichtbruine ogen opneemt, kennelijk om zich ervan te vergewissen dat de man die tegenover haar zit , absoluut dezelfde is als op de foto’s en uiteraard ook blijkend uit talloze brieven en e-mails, gelardeerd met zoetgevooisde, lyrische en aandoenlijke woorden .

De komende weken dat ik in Suriname verblijf begint mijn moed te tanen omdat het idee tot terugkeer naar Nederland op mij dezelfde uitwerking begint te krijgen als bij een ter dood veroordeelde van wie de executie over een paar uur zal worden voltrokken. Hier realiseer ik mij pas dat Nederland een hoer is die je met een verraderlijke glimlach uit je tent lokt, jou in haar houdgreep vasthoudt en je vervolgens laat stikken in haar luwe en muffe warmte .

Terwijl ik met Yasmien hand in hand langs de Waterkant kuier voel ik mij even belichaamd in de persoon van de schrijver Guy de Maupassant die met zijn diverse geliefden langs de scène liep om er vervolgens een hele roman aan te wijden. Op deze plek ritselen voortdurend lui die geld noch onderdak bezitten en zich daardoor zà³ wanhopig veel de moeite geven om dat te prononceren dat ze daar ook nog in lijken te slagen. Je komt eigenlijk weinig tegen die zich zo bescheiden en welvoeglijk gedragen dat slechts hun gezichten, bleek weggetrokken onder het zonnebruin, je de zekerheid verschaffen dat ze in opperste armoede leven.

De Colakreek die ik twee dagen voor mijn vertrek aandoe, heeft in de loop der jaren veel van haar allure moeten inboeten. Naast de diverse op een originele, archaische wijze opgezette hutjes, opgesierd met daken van pina-bladeren, zoals het daar heet, steekt ertegen in schril contrast af een aantal moderne, karakterloze tentjes, allen gerealiseerd door de post moderne cultuurbarbaren uit NEDERLAND.

Deze plek heeft haar naam te danken aan het cocacola- kleurige water in de greppels die kriskras het gehele gebied doorklieven. Het zand dat betreden wordt door vele straffe voeten , heeft er ooit sneeuwwit mogen uitzien en ziet er thans uit alsof het doet snakken naar een chloorbehandeling. De gebruinde gasten daarentegen niet, hoop ik.

Rabin Gangadin

Reacties
  1. Gast
    maart 29, 2006 om 9:08 pm

    :zzz :sigh

  2. Gast
    maart 30, 2006 om 10:05 pm

    uiting van de lichaamstaal van een kookboeklezer.
    i.p.v. zinnen te formuleren, gewoon
    de eigen leeftye op deze wijze naar buiten brengen.

  3. Gast
    april 3, 2006 om 3:30 pm
    dons

    sang!!!! :grin

  4. Gast
    april 7, 2006 om 1:46 pm
    Surinaamse vakantieganger

    Loop ik afgelopen zaterdag door zonovergoten Paramaribo.
    Voel ik plotseling een ongelooflijke drang… moet hoognodig naar het
    toilet.
    Dus ik als een speer naar het Krasnapolsky Hotel gerend en naar
    het toilet.
    Ik zit net, begint die gast in dat hokje naast me tegen me te
    praten: \”Hey, hey… hoe is \’t?\”
    Nou ben ik niet zo\’n prater en al zeker niet op de plee van het Krasnapolsky Hotel,
    maar ik wilde niet onbeleefd zijn dus ik antwoord:
    \”Ja, goed…\”
    Die andere gast weer: \”Wat ben je aan het doen dan?\”
    Wat is dat voor vraag? Dus enigszins ongemakkelijk antwoord
    ik: \”Nou..hetzelfde als jij, een beetje zitten hier…

    \” Op dit punt probeer ik dus zo snel mogelijk weg te komen,
    voor die gast weer een vraag stelt.
    Komt die gast met het volgende: \”Zal ik straks met je meegaan naar huis?\”
    Nou breekt m\’n klomp, maar geen antwoord geven is zo lullig:
    \”Gôh..: .ik krijg straks visite en ik moet boodschappen doen, dus ik
    denk niet dat het een goed moment is vandaag…
    \” Dan hoor ik die gast opeens een beetje geïrriteerd het volgende zeggen:
    \”Luister nôh, ik ga je straks bellen, want er zit hiernaast een sakka sakka mijn vragen te
    beantwoorden…\”

  5. Gast
    april 7, 2006 om 8:06 pm
    sweet girl

    jij ziet zo te horen alles door een roze bril. Overdrijven is ook een kunst…
    Go surinaamse vakantieganger!!!

  6. Gast
    mei 27, 2006 om 8:33 pm
    surinamers zijn echt niet dom hoor
  7. Gast
    mei 28, 2006 om 10:12 am
    natasha

    :upset jah zal wel waar zijn

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled