Samenwonen? Baap Re!
![]() |
Met dank aan Mr Big….. Samenwonen. Ja, lieve kijkbuiskinderen, dit is een gevoelig onderwerp.” Zo zou meneer de Uil beginnen aan het begin van een nieuwe aflevering van de Fabeltjeskrant. Helaas gaat het nu niet om een fabeltje, maar om de keiharde realiteit. Steeds meer Hindoestaanse jongeren zouden eerst samen willen wonen met hun partner voor een eventueel huwelijk. En steeds meer doen het ook. En vaak ook nog tegen de zin van hun ouders of familie in. Blijkbaar is dit toch nog steeds een gevoelig onderwerp binnen de Hindoestaanse gemeenschap. Zou je eens willen weten hoe gevoelig? Ga naar de strengste oom of tante in de familie of desnoods naar je eigen vader of moeder. En stel diegene de volgende vraag: “Lieve Familielid, mag ik samenwonen met mijn vriend(in)?” Hoe harder de klap die je dan krijgt van diegene, hoe gevoeliger dit onderwerp bij hem of haar ligt. Maar gaat deze uitleg nu nog steeds op? Ik bedoel, vroeger gingen de vrouwen minder naar school dan nu, waardoor zij eerst afhankelijk waren van hun ouders en later van hun man. Er moest als het ware inderdaad voor hen gezorgd worden. Tegenwoordig is een slimme meid op haar toekomst voorbereid. En ook nog eens mondiger (in positieve zin) en daardoor ook minder tot helemaal niet afhankelijk van anderen. Dus dat “zorgenargument” vervalt (gedeeltelijk) bij deze. Dan is er ook nog dat argument met betrekking tot de zogenaamde controle. Het idee dat kinderen vrijwel direct uitbundig gebruik zullen maken van de aangeboden vrijheden dat op zichzelf wonen of samenwonen met zich meebrengt. Bij vele ouders leeft ook de vrees dat de kinderen nu ook makkelijker “slechte dingen” kunnen doen, waarbij volgens velen een dochter meer te verliezen heeft dan een zoon. Alhoewel deze slechte dingen natuurlijk ook binnen het ouderlijke huis kunnen plaats vinden. Tja … ouders proberen hun kinderen normen en waarden bij te brengen tijdens de opvoeding. Vroeg of laat zullen zij hun kinderen ook moeten laten gaan zodat ook de kinderen hun vleugels uit kunnen slaan om de wereld te verkennen. En dan is het ook nog maar de vraag wat de kinderen zullen doen met hun bijgebrachte wijsheden. Garanties heb je nooit. Risico’s zijn deels uit te sluiten. En er is ook nog zoiets als hoop. Blijft over – en dat kan ik me dan ook voorstellen – de traditie zelf. De traditie om de traditie. De wens van een ouder om het kind te laten trouwen, waarna dan pas het kind het huis verlaat. Het gevoel van de ouders dat zij hun taken volbracht hebben met het huwelijk als symbolische afsluiting van de goede zorgen. Het begin van een nieuw tijdperk, zowel voor het kind als voor de ouders. Misschien wel sentimenteel allemaal, maar daar is toch niks mee? Mr Big Reacties Login/Register access is temporary disabled |




