Na een fiasco een diamanten tip aan Venetiaan


De Surinaams-internationale schrijver, wijlen Albert Helman schreef in zijn roemruchte essay De Verovering van Eldorado dat het de Surinamer aan karaktervastheid en courage zou ontbreken. De Surinaams-Nederlandse schrijfster Bea Vianen verwoordde dezelfde kritiek nogal persiflerend op de navolgende wijze in haar roman Het Paradijs van Oranje: “Surinamers zoeken elkaar alleen op tijdens feestelijke gelegenheden en op bijeenkomsten wanneer ze elkaar de loef moeten afsteken met hun vermeende verworvenheden, geoogst succes, titulatuur etc. terwijl ze normaliter, hele blokken omlopen om elkaars leegheid en properheid aan elkaars zicht te ontrekken“. Het verwijt dat onlangs ingevolge de teleurstellende uitspraak van de arbitrage commissie vanuit de diep teleurgestelde Surinaamse gemeenschap gemaakt is aan het adres van de politieke verantwoordelijken (die zich thans kontpulkend uit de voeten maken nu de grond onder hun melaatse voeten heet begint aan te voelen) houdt nauw verband met datgene wat voornoemde auteurs hebben verwoord.

Venetiaan heeft repatriërende Surinaamse-Nederlanders onomwonden uitgemaakt voor ongewenste gelukzoekers terwijl hijzelf een groot geluksfactor van de Surinaamse economie in een bliksemsschicht heeft doen opgaan. Als wiskundige snapt hij niet dat de opbouw van Suriname door externe krachten onverlet ten faveure valt aan de Surinaamse economie. In zijn optiek zouden repatrianten meer komen halen dan brengen. Het is absoluut dwaselijk bij de gedachte alleen dat Surinaamse magistraten er tuk op zijn hele kostbare doch onbeduidende buitenlandse reizen te maken, zich met hun corrupte Engelse idioom graag verstaan met buitenlandse afgezanten terwijl men een buitengewoon belangrijke nationale kwestie met hun oenigheid en ignorantie op de klippen hebben doen afstevenen. Het ontbreekt dit soort lobbesen dan ook aan het juiste, op de functie-inhoud toegesneden analytisch- en strategisch vermogen. Het enige waar ze goed in uitblinken behelst hun onverholen laksheid en ongenaakbare opstelling tegenover de alledaagse burger op wie zij al te graag indruk willen maken en door wie zij al te graag geadoreerd wensen te worden. Je vraagt je af wat deze behaagzieke tweevoeters ooit bezielde hun comfortabele tribale milieu vaarwel te zeggen en uit te groeien tot de ideale partner van de fauteuil en de crapaud. De buitenlandse reizen maken ze uit verveling omdat verveling bij hen een gemoedsaandoening van een hogere orde is, een soort dagtaak. Deze verveling wordt getransformeerd tot een opstandigheid en deze laatste weer tot amusement. Het eindresultaat is een ongebreidelde moed met de intrinsieke waarde van een platvloerse kolder.

Mij dunkt dat het redelijkerwijs binnen het bereik van het ééndimensionale inzicht van de Surinaamse magistraten had kunnen liggen bij een mogelijk verweer een leger geodeten, oceanografen, fysische geografen, etc. aan het werk te zetten teneinde het eigen verweer meer kracht en pragmatisme bij te kunnen zetten in plaats van de juiste vaststelling en inschatting ervan geheel over te laten aan de begenadiging van een stel a-mathematische en a-fysische juristen dat door middel van een gis- en klef ellebogenwerk een desastreus oordeel in de vorm van een paar pennenstreken op papier heeft geklad en waar partijen het verder mee moeten doen. Kennelijk voelt men zich in zijn functioneren belemmerd door factoren als hebzucht, pronkgedrag, gierigheid, kwistigheid, een slecht humeur, gevoel van onbehagen, mentale constipatie etc.

Het gaat hier jammer genoeg nog steeds om lui die toegeven aan hun gierende nijd jegens anderen die bijvoorbeeld een sportwagen hebben, een rianter huis, een krulspeldloze vrouw zonder abonnement op een vrouwenblad, die het bijvoorbeeld niet hebben over een onsje maar over tonnen meer, etc. Lui die zich publiekelijk laboreren met hun karige en ronduit naar smetvrees neigende vooruitstrevendheid en emancipatoire bevlogenheid. Niemand snapt hoe Venetiaan aan het eindoordeel is gekomen dat alles best wel mee zou vallen, dat Suriname geen verlies zou hebben geleden, integendeel, dat het zo beter was omdat Suriname zelf er eerder veel slechter voor stond etc.

Deze uitleg is typerend voor een magistraat die dit vak ingeduwd is of dat een leger politieke voetzoekers zich in deze man een fenomenale aanwinst had vergist. Venetiaan zou de eer beter aan zichzelf houden door zich van zijn afgedankte kostuum te ontdoen en naakt het archaische milieu in vluchten in plaats van zich nog langer indrukwekkend en belachelijk te kijk te zetten op het politieke toneel. Het zou overigens nog stijlvoller zijn indien hij het voorbeeld zou kunnen nemen aan de Chinezen, die van Venetiaan op onrechtmatige zoveel credits, waar Surinamers op zich jaren op hebben zitten wachten en tot slot toch voor zijn afgewezen, Om-Niet hebben verkregen.. Als in China een magistraat zich schuldig maakt aan een dergelijke misstap waarvan de gevolgen het staatsbelang hebben geschaad, slaat de desbetreffende persoon op een wrede manier de hand aan zichzelf. Deze laatste moge een diamanten tip zijn voor Venetiaan!!

Rabin Gangadin

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled