Meer aandacht voor culturele dilemma’s in de gezondheidszorg?


Nederland is een multicultureel land waar er op cultureel niveau verschillende waarden en normen zijn. Doordat er verschillende culturen zijn, die gebonden zijn aan de verschillende gebruiken, neemt het heel veel dilemma’s met zich mee op diverse niveaus.

Je hoort vaak dat mensen bezeten zijn door geesten en er heel ziek van zijn. Vaak is dit medisch gezien heel gemakkelijk te verklaren, maar soms is het geloof in magie zo sterk dat mensen weigeren hun medicatie in te nemen of naar een dokter toe te stappen. Vaak gaan zij pas naar doktoren als zij niet geholpen kunnen worden door Pandits etc, en dan is het vaak te laat en soms zijn ze net op tijd. In die tussentijd is er vaak meer schade aangericht terwijl dit beperkt zou kunnen worden als er meteen gehandeld zou worden na signalering.

De tweede en derde generatie heeft daar iets minder last van, maar de generaties daarvoor en de mensen die zijn blijven hangen in de tijd hebben hier vaker last van. Vanuit dit perspectief beà¯nvloeden zij de generaties daarna op een subtiele manier, door hen hoopvol en goedgelovig toe te spreken. Soms is het ook zo dat zij achteraf zonder het weten van de patiënt handelingen verrichten bij Pandits.

Een voorbeeld; ze zien schaduwen, en als verklaring geven zij dan dat ze de aanwezigheid van een bepaald iemand kunnen waarnemen, zonder dat zij echt aanwezig zijn. Ze horen stemmen en krijgen opdrachten. Vaak rennen ze meteen naar een Pandit met de mededeling “hum djaila pandit lage dekhwawe.” en als uitkomst krijg je te horen van dat de geest van die en die hem/haar lastig valt.

Jij als hulpverlener ziet die schaduwen niet en hoort die stemmen niet, ze beweren contact te hebben met geesten(vaak zijn het naasten die overleden zijn volgens hun) en als je ze bij bewustzijn probeert te brengen dan reageren ze heel fel, en worden ze soms agressief. Of dan denken zij dat je ze niet serieus neemt. Vaak is het zo dat mensen uit onwetendheid en of bijgeloof mee gaan in dit soort verklaringen. Medisch is dat soms te verklaren, doordat ze schizofreen zijn of een andere geestelijke aandoening hebben.

Als je niet bekend bent met de gebruiken van Surinamers (en andere volkeren) dan kan jij als hulpverlener niet weten waar hij het over heeft. Hier komt een stukje ethiek naar voren gekoppeld aan waarden en normen. Is er noodzaak bij om het allemaal te begrijpen, vaak heeft zo’n patiënt er baat bij!
Hoe ver moet men gaan om cultuur en religie gebonden opvattingen mee te nemen in de medicatie en zorg?

Vrouwen die moslim zijn, ongehuwd en seks hebben gehad worden verstoten als hun toekomstige man en familie daar achter komt. Als je weet dat zij verstoten worden, moet het toch kunnen om zo een ingreep (maagdenvlieshersteloperatie) plaats te laten vinden, in belang van de moslim vrouw?
Als je weet dat zo een ingreep mogelijk is, zou je het dan op je geweten willen hebben om de toekomst van zo’n vrouw naar de verdoemenis te helpen?

Riagg’s geven officieel aan dat zij niet samenwerken met alternatieve genezers. In de praktijk zouden traditionele behandelaars samen kunnen werken met diverse vertakkingen in de zorg. Traditionele genezers kunnen bepaalde ziekte .– opvattingen, gedragingen die cultuur gebonden zijn vertalen. Zo kan er een aansluiting zijn bij de behandelwijze. In het belang van verschillende cliënten moet er rekening gehouden worden met de behandelwijze. Dat kan het genezingsproces bevorderen en of verlichten.

Reacties
  1. Gast
    september 22, 2005 om 11:57 pm
    Top van jou

    Ik vind het een goed stuk en punt van je. Ik als hulpverlener denkt precies zoals jij. Er gaat nu dan ook gekeken worden of de Riagg niet met die genezers zouden kunnen samenwerken. En de drempel voor de allochtone zorgvrager te verlagen.

  2. SAW-er
    december 15, 2008 om 7:13 pm

    Dilemma 1: (Pandits)

    Hierover zijn de meningen verschillend, zoals in het artikel hierboven denken sommige mensen dat het zien van geesten en het bezeten zijn van geesten etc. op een wetenschappelijke manier te verklaren valt. Daarom vind men dat de behandelingen die men ondergaat bij Pandits niet zullen werken en vindt men dat zij medische hulp nodig hebben. Een tegen argument is dat de wetenschap ook niet kan bewijzen dat er geen geesten bestaan en dat men daarom mensen die geesten wel ervaren bestempeld met het feit dat zij dan een geestelijkestoornis etc. zullen hebben. Eigenlijk vind ik dat geen van beiden kunnen bewijzen of dit echt zo is of niet. Ik snap dat hulpverleners het lastig vinden om iemand een behandeling van Pandits te ondergaan i.p.v. van een westerse behandeling, maar ik vind niet dat je dit kan verbieden als hulpverlener. Ik vind dat je als hulpverlener wel de feiten op een rijtje mag zetten, bijv. bij deze behandeling is er aan de hand van de statestieken zoveel procent op slagen etc. Zodat de patiënt of cliënt eerlijke en betrouwbare informatie krijgt, waarmee hij aan de slag kan gaan. En zelf geloof ik ook in spiritualiteit en het bestaan van geesten, ik vind dat dit niks te maken heeft met leven uit angst/ ontwetenheid etc. Ik zelf denk dat het in sommige gevallen echt door het toedoen van geesten kan ontstaan of dat iemand ze waarneemt en dat het in andere gevallen ook mogelijk is dat iemand aan een stoornis lijdt. Ik denk dus dat het allebei bestaat. Echter denk ik dat de wetenschap te snel de stempel ergens op drukt van het bestaat niet, dus het moet een stoornis zijn. En dat aan de andere kant sommige mensen te snel denken dat zij iets zien of iets waarnemen etc., je moet hierbij namelijk heel goed de waarheid van fictie kunnen onderscheiden wanneer jij dingen waarneemt. Je moet goed bij jezelf nagaan kan het een reden hebben dat ik dit zie zonder dat het echt is? En zo moet je jezelf heel wat vragen afvragen en op je gevoel af gaan. Het is eigenlijk net als met dromen, soms heb je een voorspellende droom, maar daarom hoeft nog niet elke droom een voorspellende droom te zijn. Verder zijn mensen vaak bang om iets over geesten te kunnen vertellen, vooral aan de hulpverlening. Dit komt door de houding die de hulpverlening heeft tegenover spiritualiteit, het waarnemen van geesten enzovoort. Doordat er te snel een stempel opgedrukt wordt van het zal wel een stoornis zijn, worden mensen bang om straks opgesloten te worden in een inrichting. Verder wekt het de angst op dat men vervolgens in een inrichting alleen maar meer last hiervan krijgt, omdat je daar niet veilig kunt voelen en bij niemand terecht meer durft wanneer je iets waarneemt. Verder heeft de persoon het gevoel dat de hulpverlener hem vast niet serieus zal nemen en al zeker niet zal geloven en daarom niet de juiste hulp kan of wilt bieden. Ik vind dat de hulpverlening verder moet kijken dan wat er wetenschappelijk bewezen is. Ik vind dat de hulpverlening zich meer vragen moet afstellen en beter moet luisteren naar zijn/ haar patiënten. Ook moet de hulpverlener niet zomaar iemand bestempelen met een stoornis, omdat iemand de symptonen hiervan vertoont. Nee, er moet heel goed naar de patiënt worden geluisterd en men moet verder kijken dan de symptonen van de patiënt. Hoe is de patiënt verder in het dagelijkse leven? En misschien dat de hulpverlening hierdoor meer inzichten kan krijgen op de patiënt. Daarnaast moet de hulpverlening ook meer kennis op doen over spiritualiteit, geesten uitreiking, alternatieve geeskundes enzovoort. Kijk verder dan je neus lang is!

    Dilemma 2: (Maagdenvlies van moslimse vrouwen)

    Ik vind dat een maagdenvlieshersteloperatie wel zou mogen plaatsvinden, niet omdat ik hier een voorstander van ben, maar omdat placischirurgie wel is toegestaan. Als plastischirugie is toegestaan, waarom zou dan zo’n vrouw geen maagdenvlieshersteloperatie mogen ondergaan? Daarnaast is het lichaam van de vrouw zelf en mag zij hierover zelf beslissen. Aan de andere kant heeft de vrouw er zelf voor gekozen om seks te hebben voor het huwelijk, waarvan zij de gevolgen bij voorbaat wist. Daarnaast kunnen operaties volgens mij nooit goed voor je zijn en moet je ze alleen ondergaan wanneer dit noodzakelijk is. Verder verliest niet elke vrouw bloed tijdens de ontmaagding, dus waarom zou het bloed een bewijs moeten zijn dat zij nog maagd is? Ik vind dat de vrouw de maagdenvlieshersteloperatie mag ondergaan, behalve wanneer dit bij wet verboden is. Dan zou ik mijn zwijgplicht houden over het feit dat zij al ontmaagd is en ik zou haar een voorlichting geven, zodat zij weet dat niet elke vrouw bloed verliest tijdens de ontmaagding. Daarnaast mag ze van mij haar man een keer langs laten komen, om deze zelfde voorlichting aan te mogen horen.

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled