Mag ik u een vraag stellen?


Het was zonnig en lekker weer. Voor mij weer tijd om naar de stad toe te gaan. Ik wou een paar kleren gaan kopen en naar de bibliotheek toe gaan om een paar studieboeken voor mijn verslag te lenen.

Na een half uur reizen kwam ik in Utrecht centrum aan. Ik liep door Hoog Catherijne. Het was vrij druk. En dat op donderdag 11.00. Een dakloze zat op zijn fluit zijn gebruikelijke wijs te spelen en keek me nogal raar aan. Misschien dat hij verwacht had, dat hij een beloning zou krijgen voor zijn moeite. Na 3 jaar speelt hij nog altijd even vals. Als ik hem nou geld zou geven om hem te laten stoppen. Ik keek weer snel naar voren, en zag plotseling een man 1 cm voor me. Waar hij ineens vandaan kwam, geen idee. Zag in een flits, zijn nette pak en een koffertje in zijn rechterhand. Nadat we bijna omver waren gevallen, liep hij haastig verder zonder een blik van sorry of iets dergelijks.

Terwijl ik verder liep, leek het wel of iemand naar me keek. Ik keek om me heen en zag een meisje. Haar gezicht kwam me wel bekend voor, maar van waar… geen idee. Op dat ogenblik,”van een vage herkenning”, liep ze naar me toe. Ik wist niet echt wat ik moest doen, en stond maar stil. De rest van de menigte liep langs me heen. Ze groette me en vroeg lachend:”je kent me niet meer”? Ik stond daar, mijn hersens die kraakten.”Je komt me wel bekend voor, maar van waar… geen idee..” Het bleek dat ze een hele goede vriendin was van de brugklas. Na kort bij gekletst te hebben scheidden onze wegen weer. Misschien dat ik haar over 10 jaar wel weer zie.

Ik kwam op de oude gracht. Een groep mensen stonden daar met formulieren klaar voor hen slachtoffer. Ik kwam bij de eerste langs, liep heel snel. De Ander kwam voor mij staan: “Mag ik u een vraag stellen?” Ik antwoordde heel twijfelend van ja hoor. Ze giechelde half: “Wilt u misschien meedoen aan onderzoek? Het duurt ongeveer 10 minuten. U krijgt een staatslot als dank voor uw moeite.” Ik keek twijfelend naar mijn horloge. Ze keek met een bijna smekende blik mij aan. Ik liet me overhalen.

We stapten een bus in en gingen zitten in een klein hokje. Ze vroeg me of ik koffie wou. Sloeg het af. Kom nou maar snel met die vragen, dan kan ik snel weg, dacht ik. Ze ging er rustig bij zitten en pakte een dikke boek van ongeveer 300 bladzijdes. Ze kwam op bladzijde 1 en vroeg me of ik werkloos, studerende, werkende was. Na ongeveer 10 van die vragen, kwamen we bij de echte onderwerp waar ze onderzoek voor deed.” Een bank”. Ik moest uitleggen waarom ik voor de een koos en niet voor de ander. Wat ik van de een dacht en wat ik dacht wat de andere bank weer vond. Na een 20 minuten hield ze op. Ze giechelde weer, zoals ze al de hele tijd deed. Gaf me twee 1/5 staatsloten. En zei tegen haar chef, dat ze al weg mocht, want het was al 12.00. Ze keek weer naar me en lachte. Ze bedankte me en giechelde weer. Ik groette maar. Ze keek me aan, wou wat zeggen, twijfelde, en groette me. Ik liep snel weg.

Ging snel een paar kleding winkels in en uit. Even verderop zaten er opeens weer van die mensen met formulieren. Ik zat te twijfelen, zal ik doorlopen of een omweg nemen? Liep maar gewoon door. Ja hoor.. Het eerste meisje met één van die formulieren vroeg me meteen: “mag ik u een vraag stellen?” “Ja hoor, vraagt u maar,” op een sarcastische toon. Ze had het niet door, of juist wel? Ze lachte, heeft u ooit eens van NOVIB gehoord. Na 10 minuten leuk gekletst te hebben, liep ik verder als nieuwe donateur van NOVIB. Leuk…

Het was al bijna 15.00 uur en liep weer richting centraal station. Ik liep maar een beetje, ver weg met mijn gedachten. Kwam er opeens een studente in een rode jas mij vragen: “Mag ik u een vraag stellen?” Ik keek haar aan en liep rustig verder. Nu begrijp ik waarom sommige mensen zo een bot antwoord aan hun geven.

Spirit

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled