LEVE DE KONINGIN


Als mijn vestiging in Nederland zou moeten afhangen van enige, desnoods geveinsde koningsgezindheid in mij, zou ik er als eerste voor in aanmerking komen het land onverwijld te worden uitgezet. Als er iets is waar ik onopgemerkt aan voorbij sjees is dat wel het ongenaakbare gilde binnen de monarchie. In mijn ogen vertegenwoordigen en belichamen zij de absolute onbevattelijkheid en presteren ze een enkele keer iets omdat ze niet ten onder willen gaan aan de enorme druk van de verveling, macht, geld en adoratie vanuit de goegemeente. Vaak wordt een lid van het koningshuis alom geprezen in een lijmerige omhaal van woorden vanwege diens/dier geleverde prestatie, omdat men te laf is een kritisch en kwalitatief waardeoordeel over hen ten beste te geven.

Maar het is Koninginnedag en begeef ik mij net als vele anderen uitgedost in de stad Den Haag om vervolgens op te lossen in de menigte van ostentatieve idioten die op deze dag, behangen en getooid met oranje attributen, uitdrukking geven aan hun opgeklopte koningsgezindheid die steeds in intensiteit toeneemt naarmate er meer alcohol wordt genuttigd. Overal langs de straten zie je uitgestalde kraampjes én dekens die over het plaveisel zijn gespreid waarop vervolgens snuisterijen, die aan de grijpgrage handen van het grofvuil zijn ontsnapt, als aanlokkelijk koopwaar zijn uitgestald voor de argeloze koper. De walmende rook en geur van stroopwafels en braadworsten slaan als hamer op de longen en verpesten de geshamponeerde reuk van je haar. Deze dag zou evengoed kunnen doorgaan voor een grote opruimdag in Den Haag en elders.

De stad Den Haag waar ik dit flitsbezoek afleg, is in het algemeen een ontegenzeggelijke folklore op zich. De oudjes lopen er in onzekere passen, echter fier en rechtop waarvan sommigen beschutting zoeken in de schaduwen van de veelal vooroorlogse rij woningen en winkelpanden. Over het wegdek is een loden hitte neergedaald. Toch lijkt de zon de stemming niet te verlammen, integendeel. Een paar vlijtige Hindostaanse kinderen zijn bezig in rap tempo pasjes voor zich uit te zetten alsof ze bezig zijn zich voor te bereiden op een snelheids- en afstandsrecord in de toekomst.

Ik spreek een Hindostaanse studente aan die haar studieboeken aan de voorbijganger probeert te slijten. Hoewel ik mij niet in de eerste plaats in haar koopwaar geà¯nteresseerd ben, vind ik het toch amusant met haar een hartige conversatie te voeren. Haar mond, welgevormd door opgemaakte lippen, glimlacht vleierig waar gedecideerde meningen vrijelijk over uit rollen. Intussen gaan haar amandelvormige bruine ogen schuil achter een sluier van behoedzaamheid en observeren aandachtig degene met wie zij aan het woord is. Terwijl het gesprek een amicaal climax begint te krijgen wordt het abrupt verbroken door de blikkerige- en metallurgische kakofonie van rammelende voorwerpen waarmee een horde uitgelaten schaapachtige lobbessen de aandacht aantrekt.

Na Den Haag vervolg ik mijn monarchiele verveling richting Den Bosch, alwaar het koningsgezelschap de eigen bedachte bijzondere dag wenst door te brengen. Door de dranghekken en massa politieagenten, die op deze dag hun zinloze bekeurritueel hebben mogen verruilen voor deze alertheid, moet ik mijn voertuig neerzetten op een plek ver buiten de stad vanwaar de wandeltocht naar het stadscentrum een bedevaarttocht wordt. De sfeer is er hartelijk. Een iedere jeuig en stompzinnig uitgedost verschaft mijn ogen naast walging voldoende genot. Muziek en koor weten elkaars wegen te vinden maar geen bestemming. Dit zijn momenten waarop ik sommige Hollanders uiterst zielig vind. Ik vraag mij zorgelijk af wat zij denken te genieten. Het ene blik bier na het andere kolkt weg in de strot en drijft deze gas- en schuimrijke vloeistof vervolgens het nu eenmaal door Big-Mac, Patat en meelspijzen verslapte tors en rompen in ‘slow action’ aan.

Gelukkig zijn er ook andere poses die de aandacht trekken zoals een potje gracieuze teakwondo, streetdance, hoepeldans etc. Deze laatste verrichtingen geven mij iets meer moed en vergewis ik mij ervan dat mijn moeizame komst in Den Bosch niet voor niets is geweest. Na een paar glazen wijn merk ik dat er uit mij ook een “ leve de koningin “ bereid is te ontsnappen.

Rabin Gangadin

Reacties
  1. Reply
    Gast
    mei 2, 2007 om 12:35 am

    Haha, in 1 woord.. geweldig!!!

  2. Reply
    Gast
    mei 3, 2007 om 3:59 am

    desnoods geveinsde koningsgezindheid in mij, zou ik er als eerste voor in aanmerking komen het land onverwijld te worden uitgezet

    Massa\’s mensen zoeken deze verjaring als excuus om even \’van god los\’ te zijn. Daarnaast is erg amusant deze lieden zien los te gaan(ook ons Hindoestanen) op de verjaring van hare majesteit, terwijl dit koningshuis de slavernij in Suriname heeft geintroduceerd..

    Waarom zijn ze niet gevlucht toen er mensen in Suriname aan de slavernij werden onderlegt?

    Tijd heelt wonden, wonden helen de tijd niet!
    Wat dat betreft zijn wij Nederlanders echt dom. Een oorlog in Irak, een rechts kabinet kunnen we toelaten, maar de miljarden die worden besteed aan deze zieltjes, kunnen we accepteren…

    Kya bakwaas hai!

  3. Reply
    Gast
    mei 18, 2007 om 7:24 pm
    Singh

    Niet alle allochtonen in NL hebben een identiteitscrisis, alleen de Hindustanen hebben het.
    Kijk maar naar een Turk en vergelijk de bezigheden en traditionele dingen met elkaar. Als je dat niet kan heb je echt je ogen in je achterhoofd zitten of probeer je het voor jezelf te ontkennen

  4. Reply
    Gast
    mei 23, 2007 om 9:37 am
    Re Singh

    wie heeft het hier over identiteitscrisis ? Staat dit soms in de tekst ? 😕

  5. Reply
    Gast
    mei 25, 2007 om 9:33 am
    Singh

    Ja lees maar goed door

Schrijf een reactie


Let op. Het e-mailadres is niet verplicht maar hou er rekening mee dat deze wel gepubliceerd.

Login/Register access is temporary disabled