Kut KNVB
Het is weer eens zo ver: dat bureaucratische stelletje in Zeist heeft zich weer eens doen gelden in het Nederlands voetbal. Met de argumenten dat de spanning verhoogd wordt en dat hierdoor de competitie kwalitatief zal toenemen, wordt vanaf volgend seizoen de play-offs geà¯ntroduceerd in de Holland Casino eredivisie en de Gouden Gids (eerste) divisie. Dat dit extra product .– naast de competitie, de beker, de Europese wedstrijden en de interlands .– extra geld met zich meebrengt, mag zeker niet onvermeld blijven.
In plaats van de voetballers en de clubs te benaderen heeft de KNVB een elitekorps van journalisten gevraagd als klankbord te fungeren, niet wetende (of misschien juist wel) dat deze vooraanstaande club van namen zoals Johan Derksen (Voetbal International), Jaap de Groot (De Telegraaf), Hugo Borst en Chris van Nijnatten (beide Algemeen Dagblad) hiermee voor een moreel en professioneel dilemma geplaatst wordt. Indien deze journalisten naar buiten zouden lekken và³à³r de grote bekendmaking, konden zij alle nieuwtjes omtrent het Nederlands elftal en de KNVB in de toekomst wel vergeten. En nu, gezien het feit dat deze kliek van doorgaans kritische journalisten allemaal lovend zijn over de play-offs, lijkt het erop dat zij nu niet kritisch dàºrven te zijn en zich dus de mond laten snoeren.
Dat ikzelf als toeschouwer langs de kant verbaasd was deze verandering van de competitieopzet plotseling in de krant te lezen, kon ik nog enigszins begrijpen. Ik heb tenslotte geen ‘inside information’ die een Derksen en een Borst wel hebben om deze regelmatig op de televisie voor te lezen. Maar dat Ronald Koeman, Guus Hiddink Ruud Gullit, Rafael van der Vaart en Mark van Bommel eigenlijk tot voor kort niets wisten, maakt mij .– wederom als toeschouwer .– wel ineens pisnijdig. Juist hen die het aangaan, de clubs en de voetballers, moet daar geen dialoog mee gevoerd worden? Doet ook de mening van de bondscoach er niet meer toe? Heeft er à¼berhaupt een discussie plaatsgevonden met mensen uit verschillende gelederen? Gezien de reacties van de coaches en de aanvoerders van de top drie en die van de bondscoach kennelijk dus niet, of in ieder geval onvoldoende.
En nu inhoudelijk. Spanning, verhoogde kwaliteit en meer geld luiden de speerpunten in de promotiecampagne van dit nieuwe product. Maar is dat echt zo? Ergens heb ik vernomen dat het zou gaan om 10% meer aan verdiende gelden voor de clubs. Gaat het hier om gegarandeerd 10%, of is het meer een schatting waar een behoorlijke marge op zit? Daarbij, als we voor het gemak aannemen dat Ajax een begroting heeft van 60 miljoen euro, betekent dit een meeropbrengst van slechts 6 miljoen euro. Ook daar haal je geen gearriveerde vedetten als Ronaldo of Zidane voor naar Nederland. De groep veelbelovende voetballers die het nog moeten waarmaken, zeg maar de Drogba’s en de Deco’s op dit moment, zullen uiteindelijk toch kiezen voor landen met een sterkere, aantrekkelijkere en meer traditionele competitie in plaats van voor Nederland. Daar maken ze immers meer kans op Europese successen. Dus ik vraag me .– als slecht geà¯nformeerde buitenstaander .– toch hardop af hoeveel meerwaarde deze nieuwe opzet (in financiële en kwalitatieve zin) uiteindelijk met zich meebrengt.
En die zogenaamde spanning? Zal dat het Nederlands voetbal ook ten goede komen? Ik betwijfel het ten zeerste. Over een reeks van vier wedstrijden is de toevalsfactor duidelijk groter dan over 34 wedstrijden, dus strikt genomen neemt de spanning inderdaad toe. Maar als dat ook betekent dat het in wezen niet uitmaakt of je nu als tweede of als vijfde eindigt, dan zal het ook alleen maar in dàe vier extra wedstrijden aan het einde van het seizoen spannend blijven. Twee van de drie topclubs strijden om het kampioenschap, terwijl de rest probeert om minimaal vijfde te eindigen in plaats van minimaal tweede voor die begeerde CL-ticket. En als in maart de kaarten min of meer al geschud zijn zullen de clubs in het restant van de competitie hun C-garnituur de velden insturen om fit aan de play-offs te kunnen beginnen.
De eerder genoemde aanwezigheid van de toevalsfactor is mij simpelweg te groot. We mogen niet het risico lopen dat .– met alle respect .– een FC Utrecht of een NEC vijfde eindigt in de competitie en toch uiteindelijk CL mag spelen in het volgende seizoen. Alle Europese prijzen totnogtoe zijn behaald door de top drie. Het aantal behaalde punten voor de ranking-quote die door de UEFA gehanteerd wordt komt voor meer dan 85% op conto van de top drie. Dus als iemand het moet doen in Europa dan is dat op dit moment nog steeds een of meer uit de traditionele top drie. Aan de subtop de taak om op een inventieve manier structureel een bedreiging te vormen voor de top drie alvorens Europa te veroveren.
En tot slot de fysieke belasting die voor mij onbegrijpelijkerwijs toeneemt dankzij de play-offs. Co Adriaanse zei eens: “Als je de mindere bent, dan moet je slimmer en brutaler zijn“ Dat Nederland als voetballand steeds verder wegglijdt van het Europese podium moge duidelijk zijn, omdat de financiële middelen ontbreken. Het lichte voordeel dat we nog hadden om de clubs uit de sterkere (lees: rijkere) landen slimmer af te zijn, was het feit dat wij minder competitie- en bekerwedstrijden speelden en ook nog een winterstop ter beschikking hadden om de batterij op te laden. Nu er dankzij die play-offs ook op tweede kerstdag en nieuwjaarsdag gespeeld moet worden, is dat beetje voordelige houvast ook weg als sneeuw voor de zon, waardoor het puur op kwaliteit van het spelersmateriaal aankomt. En juist dà¡t komen we hier tekort.
Hoe het dan wel moet? De fundamentele fout die gemaakt wordt in mijn optiek is de impliciete veronderstelling dat méér wedstrijden de kwaliteit van de competitie omhoog krikken. Een betere doorstroom, zodat er een meer natuurlijke selectie van de besten in eigen land kan plaatsvinden is denk ik een efficiëntere oplossing. Wordt het niet eens tijd dat clubs uit de eerste divisie ook kunnen degraderen en dat de (toch al halve prof) clubs uit de landelijke hoofdklasse promoveren? Uiteraard zitten daar de nodige ogen en haken aan (bijvoorbeeld op facilitair gebied), maar zolang clubs niet kunnen degraderen of promoveren zorg je indirect voor een belemmering van een betere doorgroei- en afvalproces. Als coach in de eerste divisie zou ik .– om het publiek tenminste te vermaken .– ook elke week minimaal drie aanvallers opstellen als ik uitgespeeld zou zijn voor de prijzen, omdat ik weet dat ik toch niet kan degraderen. Voor mijn part verdwijnt zelfs die hele nacompetitie en wisselen vier clubs direct van divisie aan het einde van het seizoen.
En als men koste wat kost de play-offs wilt aanhouden, dan moet het ‘best of three’-principe gelden. Uit- en thuisdoelpunten zijn niet meer van belang, alleen winst levert een punt op. Verder kunnen de clubs die hoger eindigen aan het eind van de reguliere competitie op deze manier toch beloond worden door hen het voordeel van een tweede thuiswedstrijd te gunnen indien deze nodig blijkt. Als gevolg hiervan zou het aantal clubs in de ere (en wellicht ook in de eerste) divisie moeten dalen opdat het aantal te spelen wedstrijden niet de spuigaten uitloopt. Een divisie met zestien clubs scheelt al vier wedstrijden minder, die dus uiteindelijk ruimte geven voor de play-offwedstrijden. Aandringen van de KNVB bij de FIFA en UEFA om het aantal interlands naar beneden te brengen zou ook enig soelaas bieden. Waarom kan het aantal kwalificatiepoules niet gelijk worden gesteld aan het aantal te verdienen Europese WK-tickets? De poules worden dan immers gemiddeld kleiner, dus speelt een nationaal elftal gemiddeld minder wedstrijden en kunnen die rare barragewedstrijden ook eindelijk de kast in. Zeker in jaren met een groot toernooi is het beperken van het aantal wedstrijden een must.
Er valt overal een oplossing voor te verzinnen mits wij inventief blijven. Inventiviteit en avontuur, dat zijn de kenmerken van typisch Nederlands voetbal. Evenals een goede jeugdopleiding, want daar ligt de echte kwaliteitsslag die gemaakt kan en moet worden ten opzichte van het buitenland. Dit is dé manier waarop je echte voetbalkapitaal genereert. Dit is ook de manier voor de traditionele top drie om aansluiting te vinden bij Europa en voor de subtop in Nederland om aansluiting te vinden bij de top drie. Maar goed, dat roept ene Johan C. ook al jaren (tevergeefs). Men moet dan ook niet raar opkijken als ik met de titel van dit stuk de gedachten van een groot aantal voetballiefhebbers in Nederland verwoord. Ik geef toe, het klinkt eigenlijk wel grof, maar het was wel het eerste wat in mij opkwam.
Mr Big




1) Het wordt voor een groter publiek (lees: clubaanhangers) spannender gemaakt in de competitie. Er zijn meer clubs die \”mogen hopen\”.
En die nietszeggende NAC-NEC wedstrijden kunnen opeens best aantrekkelijk gaan worden, immers voor het gehele linker rijtje valt er nu wat te halen.
2) Dat we ons zorgen maken over de Nederlandse afvaardiging in Europa is terecht, want wie wil straks nou door een Heerenveen of Roda JC vertegenwoordigd worden op het hoogste podium?! Echter, laten we er voor de grap een kleine kansberekening op los laten, dan zal je zien dat het allemaal wel meevalt.
Ajax, Feyenoord of PSV worden steevast kampioen de komende jaren; ik denk dat verdere uitwijding overbodig is.
Wat is nu de kans dat (ik ben Ajax-liefhebber, dus in dit voorbeeld is de kampioen al bekend) zowel PSV als Feyenoord beide niet bij de nummers 2 t/m 5 eindigen ofwel over 4 wedstrijden (halve finale en finale play offs) beide uitgeshakeld zijn? Hou daarbij in het achterhoofd dat de nummer 2 het moet opnemen tegen de nummer 5 in de halve finale van de play offs.
Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer de eindrangschikking van de zogeheten top-3 (tegenwoordig eigenlijk top 2, maar dat is gespreksstof voor een andere gelegenheid) een nummer een-, twee- en vijf-positie opleverde.
Tamalas
ik wil weten of ze lekker zijn????