Kubra, een 28-jarige Pakistaanse vrouw


Ik strompelde suf de trap af. Het was ondertussen al middag, maar het was heerlijk om eens uit te kunnen slapen, en je weekend zo te beginnen! De tv stond aan. Vanuit de keuken hoorde ik het theewater pruttelen. Ik plofte neer op de bank, terwijl ik naar de bewegende beelden op de tv keek. Het duurde niet lang, of ik raakte verdiept in het verhaal van Kubra…

Kubra zat op een bankje in een erg klein kamertje, dat fel verlicht werd door de tl-buizen aan het plafond. Terwijl ze aan het praten was, veegde ze haar tranen weg met het uiteinde van een lange sjaal om haar hals.

De mensen om haar heen keken haar aan, alsof ze dwaas was. “Nee.”, zei Kubra, “ik ga niet mee. Ik heb er genoeg van, ik wil niet terug naar die hel. Hij maakt me dood, hij heeft het zelf gezegd, ik ben bang.” Haar stem klonk zo oprecht en vol verdriet en haar woorden kwamen uit haar hart, toch scheen het niet veel indruk te maken op de anderen. Een andere vrouw met een klein kind op haar schoot kwam naast haar zitten. Ze sprak met een luide stem, en zei: “Hoe kan je bang zijn? Wij zijn er toch ook, wat kan er je gebeuren?.”

“Nee, ik wil niet mee, laat me liever hier blijven.”
“Maar je kunt hier niet blijven, Kubra, je bent nu al een schande, kom tenminste terug, dan komt het wel goed. Hij huilt nu zoveel om je, wil je niet terug naar je man?.”

Dat beeld zal ik niet snel meer vergeten. Kubra, een 28-jarige Pakistaanse vrouw, die na jaren van mishandeling door haar man, was weggevlucht naar een vrouwenopvangcentrum in Dastak. Ze kon de pijn en verdriet, die ze elke dag weer kreeg te verduren, niet meer aan. Terwijl ze vreesde voor haar leven, was ze weggerend uit het huis. Nu hadden haar schoonfamilie en haar eigen familie haar gevonden. Ze waren gekomen om haar te halen. Maar Kubra moest zelf beslissen of ze mee zou gaan of niet.

Na veel smeken van haar familie en schoonfamilie is Kubra met vertwijfelde gevoelens toch meegegaan. De vrouw die haar ook eerder toesprak, een schoonzus van haar, zei: “Ik beloof je dat je niks zal overkomen. Je hoeft nergens bang voor te zijn.”
Nauwelijks drie weken na terugkomst werd Kubra in haar slaap doodgeschoten. Ze kreeg twee kogels door haar hoofd.

Een gevoel van ongeloof bekroop mij. De beelden van een paar seconden geleden, die een levendige, jonge vrouw getoond hadden, werden opgevolgd door de reactie op het bericht van Kubra’s overlijden van de andere inwoners van het opvangcentrum.

Dit was werkelijk gebeurd, ver weg van ons had zich dit afschuwelijke drama voltrokken. Dit verhaal is overigens geen uitzondering. Het blijkt dat er jaarlijks vele vrouwen in Pakistan het slachtoffer worden van dergelijke praktijken, wat beter bekend staat als eerwraak. En niet alleen in Pakistan is dit het geval. Wat voor mij aankwam als een schok, zal voor veel mensen niet als iets nieuws klinken. Al is men er zich bewust van dat er zulke tragische taferelen plaatsvinden in de wereld, toch gaat ons luxe leven hier gerust verder. Maar ja, wat kun je doen, is vaak het antwoord De onweerstaanbare drang om iets te ondernemen, die ik toen voelde, was na een poos door dagelijkse beslommeringen weer uitgeëbd. Vanuit je eigen omgeving kun je weinig verrichten. Die plaatsen, waar eerwraak plaatsvindt, zijn plekken waar dit als normaal beschouwd wordt. Voor de bevolking van kleine dorpsgemeenschappen behoort dit tot de normen en waarden, die er gelden. Eerwraak dient hier als straf, die geldt voor vrouwen, die ongehoorzaam zijn. Je kon de echtgenoot, die je ouders voor je hadden uitgekozen, niet weigeren. Ook het leven na het huwelijk was voor de vrouw een feit. Naast Kubra kwamen ook andere vrouwen aan het woord, die geslagen, verkracht en op allerlei andere vreselijke manieren geestelijk en fysiek mishandeld waren. Ook zij hadden dit moeten tolereren, het was immers hun man. En als vrouw was je het bezit van je man. Ondraaglijke gebeurtenissen vroegen tolerantie van deze sterke vrouwen. Maar er waren enkelen die een grens trokken, zij konden de afschuw en laagte van de mishandeling niet meer aan. En zij deden datgene, wat nog erger was dan ongehoorzaamheid aan de man. Zij renden weg van huis, oftewel zij maakten het bekend aan de buitenwereld. Nu de buitenwereld op de hoogte was van de ontwikkelingen, lag de trots en de eer van de hele familie op straat. Er was maar één oplossing.

Vaak werd dit vonnis nog eens bevestigd door dorpsoudsten en dorpsraden. Het herstellen van de eer en trots van de familie kon volgens hen slechts door het ontnemen van levens van deze schandalige zielen.
De vaders, broers en echtgenoten, die dit ritueel voltrekken, worden dan ook allerminst als misdadigers beschouwd. Er volgt geen vervolging, geen straf voor het doden van je vrouw, zus of dochter. Als heer des huize heb je immers aan je plicht voldaan.

Vol afschuw bleef ik naar het flikkerende beeld staren. Kubra’s grote ogen lieten me zelfs na de uitzending niet los.

Documentaires spreken mij meestal niet zo aan, meestal zap ik erlangs op zoek naar iets met meer entertainmentwaarde . Zoveel zielige verhalen worden er door de tv en kranten aan je verteld, dus we weten al dat er heel veel verdriet op de wereld is. Wanneer word je niet geconfronteerd met hongerige gezichtjes, schaars geklede kinderen in armzalige omstandigheden? Beelden die de dagelijkse werkelijkheid ver van ons beschrijven.

Op een gegeven moment kijk je er niet meer van op, en zou je het liefst niet geconfronteerd willen worden met deze beelden. Wellicht de reden waarom ik dit vaak tracht te filteren in mijn gedachten door toch op zoek te gaan naar iets vrolijks. Toch was het dit keer anders.

De real-life beelden van het opvangcentrum en de vrouwen die zelf hun verhaal deden, waren zo confronterend. Er was geen ontroerend achtergrondmuziekje, er waren geen mooi in elkaar gedraaide compilaties en geen theatrale voice-over, die je gevoelige snaar probeerden te raken. De beelden waren echt, alsof je er zelf getuige van was. Terwijl ik keek, groeide de afkeer en haat tegenover zulke mensen. Niet alleen tegen de mensen, die de werkelijke daad voltrokken, maar tegen alle mensen, die hiervan getuige waren geweest en het voorval hadden geaccepteerd. Niemand had haar ooit geholpen, en niemand had ook maar iets gedaan om dit te voorkomen. Tegelijkertijd voelde ik ontzag voor die mensen, die voor deze vrouwen opkwamen en streden naar verandering van deze onmenselijke gebeurtenissen.

Er was een groep advocaten, die door middel van het verhaal van onder andere Kubra, de aandacht van de media op dit onderwerp wilden vestigen. Zij wilden hiermee het bewustzijn aanwakkeren van ieder, dat dergelijke moorden voorkomen konden worden. Men heeft niet alleen de verantwoording tegenover anderen, maar ook tegenover zichzelf, om zulke verschrikkelijke toestanden met al zijn vermogen tegen te houden.

Door het bewustzijn van de bevolking te vergroten, zouden zulke gruwelijkheden in de toekomst via de wet kunnen worden voorkomen.

De woede en de onrechtvaardigheid die Kubra’s ogen in mij hadden losgemaakt, daar kon ik niks mee doen. Daarom applaudisseerde ik met volle overgave voor diegenen, die opstonden tegen dit duivelse onrecht, dat onschuldige mensen over zich heen kregen en moesten vergelden met hun leven.

Kubra is er niet meer, maar Kubra’s ogen zal ik nooit vergeten…

Paayal

Bron: www.omroep.nl/human
Kubra, documentaire van Ayfer Ergun.

4 Reacties
  1. Gast
    maart 8, 2006 om 2:39 pm

    :eek :cry 🙁

  2. Gast
    april 13, 2006 om 1:35 am
    lees a.u.b

    :p 8) 😉 :grin 🙂 :roll :eek :upset :zzz :sigh 😕 :cry 🙁 😡 ik geef mijn naam niet

  3. Gast
    oktober 5, 2006 om 2:55 pm

    :eek :upset het is toch niet te geloven die 3e wereld landen

  4. Gast
    november 24, 2006 om 9:31 pm

    sorrie hoor maar t gebeurt niet alleen maar in 3e wereld landen…

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled