Ik heb voor mezelf gekozen
Na 10 jaar kies je toch voor jezelf. Maar waarom heeft het zo lang geduurd om die beslissing te nemen? En waarom kijken mensen je nu nog aan alsof je een misdaad hebt gepleegd? Al gil je vanuit de bodem van je hart wat voor hel je mee hebt gemaakt, toch wil en zal de oudere hindoestaan niet begrijpen dat er geen andere oplossing was dan een echtscheiding. Waarom kan je niet bij elkaar blijven voor je kinderen? Dochterlief, kijk naar je vader en mij, wij hebben ook zware tijden achter de rug. Maar voor jou en je broer hebben we gevochten om niet uit elkaar te gaan. Nou ben ik zelf nog vrij jong, maar genoeg van mijn vriendinnen zijn al een stuk verder in het leven dan ikzelf ben. Zelf heb ik niet eens een relatie en veel van mijn leeftijdsgenoten hebben al een scheiding achter de rug. Het lijkt nu wel de gewoonste zaak van de wereld. Je trouwt en als het toch niet gaat zoals je wenst kan je altijd nog scheiden toch? Klinkt wel "gemakkelijk", maar het tegendeel is waar. Daar kwam ik laatst achter toen ik in gesprek was met een oudere vriendin van mij. Toen ze me voor het eerst vertelde dat ze ging scheiden begreep ik er niets van. Waarom nou? Je hebt het toch zo goed? Hij is zo lief. hij doet alles voor je. En je kinderen dan? Even zag ik een blik in haar ogen die ik niet kon plaatsen. Blijkbaar had ze deze reacties al vaker gekregen van mensen om haar heen. Ze vertelde mij op dat moment iets wat tot op de dag van vandaag in mijn hoofd geprint zit.
Alleen ik weet wat ik de afgelopen 10 jaar mee heb gemaakt. En ja, ik zou natuurlijk mezelf niet zijn als ik niet keihard zou vragen: Waarom weet alleen jij het dan? Je hebt toch je familie en vrienden waarmee je al je goede tijden en slechte tijden mee kan delen? Mompelend zei ze: schande. Je schaadt niet alleen de eer van je eigen man maar ook die van je schoonouders en eigen ouders. Je wilt niemand kwetsen en slikt alles elke keer door om de orde te handhaven. Langzaam voel je jezelf in stukjes kapot vallen en er komt dan een punt waar je niet meer kan doen alsof alles goed is, omdat dat hoort.
En dan ben je alweer 10 jaar verder in het leven. Je hebt samen zoveel opgebouwd wat je met 1 woord allemaal breekt. Echtscheiding. En alsof dat niet al zwaar genoeg is mag je nu de rest van de wereld uitleggen waarom je gaat scheiden. Waarom zou je eigenlijk iedereen verantwoording schuldig moeten zijn? En toch doe ik het, nu zit ik jou toch ook te vertellen dat ik ga scheiden en moet ik je uitleggen waarom ik dat doe. Ik snap niet waarom iedereen eerst moet horen dat ik elke ochtend wakker moest worden met blauwe plekken. Blauwe plekken die ik verdiende volgens mijn man, omdat een wild vreemde man mij aansprak om de weg naar de Kruiskade te vragen. En zo was er elke dag wel iets nieuws om mij te vernederen, kleineren en te mishandelen. Eerst gebeurde dit alleen in de slaapkamer waar hij en ik alleen waren. Maar de laatste paar maanden zaten mijn kinderen met tranen in hun onschuldige oogjes erbij. Dat was het moment dat ik brak. Ik blijf bij mijn man voor de toekomst van mijn kinderen, maar toen besefte ik pas dat ik ze hiermee alleen maar schade toe breng.
Na het horen van mijn verhaal begreep iedereen mij wel. Niemand wou dat ik pijn leed en mijn leven vergooi. Maar de oudere generatie, waar onder mijn ouders en al mijn ooms en tantes praten alles goed wat hij me aan heeft gedaan. Hij kan zich niet verwoorden, maar hij heeft beloofd dat hij daar zijn handen niet meer voor zal gebruiken. Gun hem nog 1 kans, hij zal echt veranderen. En als je nu gaat scheiden. Nee bitia, het is verstandiger een compromis te sluiten met zielverwant. Zeg nou zelf, wie gaat er nu nog met je trouwen? Wat zal de buurvouw wel niet zeggen over jou? Ik zal het niet kunnen verdragen als er maar een iemand jou voor een slet uit maakt. Maar kan mijn moeder het dan wel verdragen als mijn man weer eens besluit mij alle hoeken van de woonkamer van dichtbij te laten zien? Haar antwoord hierop was simpel: Hij heeft mij gezegd dat hij het niet meer zal doen Bitia. Waarom ze geloofd dat hij het niet meer zou doen is voor mij nog een raadsel, want waarom zou hij ineens na 10 jaar wel aan zijn beloftes houden? Aan de andere kant, waarom zou ze hem niet geloven, ze heeft hem alleen meegemaakt als hij zich als de ideale man voordoet.
Mijn ouders en ik hebben nog honderd en een gesprekken gehad waar zij me duidelijk maakten dat ze van mij houden en alleen het beste voor mij wouden. Ik geloof het ook wel, maar volgens mij hebben mijn ouders een andere definitie van gelukkig zijn dan ik. Zo blijkt toch maar weer wat voor een grote generatiekloof er bestaat tussen mijn ouders en mij. En die zal zeker niet verdwijnen door een paar heftige discussies. Om eerlijk te zijn, had ik ook niets anders verwacht. Maar wil ik ooit uit deze nachtmerrie ontwaken, moet ik leren doorzetten voor het geen dat ik belangrijk vind. Ik moet leren kiezen voor mezelf en mijn geluk. Want anders ga ik weer mijn leven, leven voor de mensen om mij heen en niet voor mezelf.
Mijn vriendin was voor het eerst even stil en keek me vragend aan. Dacht ze misschien dat ik haar beslissing zou afkeuren? Ze heeft me net zelf uitgelegd dat ze haar eigen beslissingen wil nemen en toch vindt ze mijn mening belangrijk. Hierdoor werd het mij duidelijk dat wij, de moderne hindoestanen, toch niet zover van onze ouders vandaan staan. Misschien vinden wij de mening van de buurvrouw niet meer zo belangrijk, maar die van onze naasten nog zeer zeker wel. Want als mijn vriendin iets minder rekening met haar omgeving had gehouden, zou ze er niet zo lang over gedaan hebben om uit haar relatie te stappen.
Al gebeurt het steeds vaker, een echtscheiding ziet men als gezichtsverlies en kiezen velen ervoor hun zieke relatie voort te zetten. Scheiden is dus nog steeds een taboe voor de hindoestanen, jong en oud. En om deze te doorbreken zijn er nog heel wat generaties voor nodig.




Zo herinner ik mij ook.Net voor mijn scheiding.
Mijn ex- schoonmoeder tegen mij zeggen maar op zijn Hindoestaans.( meisjelief slik het dat je man vreemdgaat, mijn man en de mannen van je schoonzussen doen het al jaren. En wij zijn allemaal nog bijelkaar.
Dit was voormij de doorslag, om jaren van vreemdgang, en daarin je eigenwaarde kwijt raken te beleven.
Nu leef ik gelukkig,ik heb afstand genomen van alles wat familie, of ex familie heet.En moet je zeggen het leven bevalt mij heel goed. Dit voor een ieder die die stap wil zetten en niet durft> Zet hem gewoon!!!
Praten doen mensen altijd wel over jou>
Als je die stap zet of niet.
We leven nu in een andere tijd.
Waar we niet finacieel afhankelijk zijn van de man.
Ik bedoel dit alleen in gevallen dat het niet meer houdbaar is.
Dat kan ieder volwassene voor zichzelf bepalen.
Onze voorouders hebben de regels van de bhagwat gita en ramayan dat onze dochters zich moeten houden aan de wensen van hun man maar wat over het hoofd word gezien is dat er ook staat dat elk mens man of vrouw voor de moektie gaat dus voor geestelijke rust. Dat betekent voorjezelf opkomen.
wat mij ook heeft geholpen om in het leven beslissingen te nemen is \”paap karna paap hai lekien paap sehna MAHA-PAAP hai\”.
dit is een goude regel voor mij althans. wat betreft de kinderen doe je datgene waar de kinderen zich lekker in voelen en als je ziet dat je moeder dagelijks wordt vernederd dan is een kind echt niet gelukkig. waar keis je dan voor?? natuurlijk jezelf en je kids.