Gewelddadig slachtoffer?
|
|
Ik geef toe; het geweld op zich was niet erg indrukwekkend. Om precies te zijn: Ik kreeg één vuist. In mijn gezicht. Van wie weet ik niet. Ik kende het meisje niet. Ik zag zelfs de vuist niet aankomen. De jongen die naast haar stond, die haar bij mij weghaalde, kende ik wel. De reden voor het geweld ken ik nu nog steeds niet.
In mijn beschonken toestand voelde ik mij niet geroepen een Tyson act te doen. Wel was ik nog zo helder om te verzinnen dat er beveiliging was. De beveiliging beveiligde de discotheek in elk geval serieus tegen sportschoenen. Dat was mij eerder die avond duidelijk geworden.
Nu zij echt in actie moesten komen, gebeurde er niets in mijn voordeel. Meneer Big Bad Beveiliging geloofde mijn belager in plaats van mij. Dit ondanks de honderd getuigen op de dansvloer die het tegendeel konden beweren.
De dag daarop leek ook de politie niet erg onder de indruk van mijn verhaal. Mijn aangifte werd keurig opgenomen, maar verder zou er weinig gebeuren. Ik deed afstand van mijn recht op slachtofferhulp.
Dat lijkt dan het eind van een verhaal. Mijn neus is niet gebroken. Er heeft geen bloed gevloeid. Mijn hoofdpijn is zelfs al weg.
Eind goed al goed. Toch blijft dat gevoel. Dat gevoel van vogelvrij verklaard te zijn. Stilletjes vervloek ik de dader en neem me voor om de volgende keer geen slachtoffer meer te zijn.
Rosa de Sousa



