Geweld achter de voordeur .– Deel 1


SpecialsZinloos geweld. Als er één soort zinloos geweld is, is het wel geweld binnen het gezin. En als er één misverstand is over huiselijk geweld, is het dat het niet voorkomt bij bekenden. Het komt vaker voor bij familie en kennissen dan je zou denken, dan je liever zou willen denken. Soms komt het zelfs voor bij vrienden zonder dat ze het durven te vertellen. De meeste mensen zwijgen er immers over…en soms zwijgen wij er zelf over.

Mijn eerste herinnering aan huiselijk geweld was van toen ik vijf was. Ik zat op een avond met mijn ouders in de woonkamer als gewoonlijk voor de tv. Ineens begint mijn vader een woordenwisseling met mijn moeder. Hij verheft zijn stem steeds meer naarmate de voornamelijk eenzijdige ruzie vordert en zij wordt steeds stiller tot zwijgend. Op een gegeven moment loopt hij naar haar toe. Hij pakt de bank waarop zij zit en duwt deze terwijl mijn moeder er nog op zit naar achteren tegen de houten vloer aan. Mijn moeder huilt en ik loop weg.

De volgende ochtend ben ik als altijd als één van de eerste beneden in de woonkamer. Ik hoor ineens voetstappen van de trap komen en verschuil me achter de lange vitrages en gordijnen tegen het raam. Als mijn vader weg is, kom ik weer te voorschijn. Even later vraagt mijn moeder waarom ik weggelopen was de vorige avond. Alsof ik niet wist wat er gebeurd was. Het zouden vele ochtenden worden als deze.

Najaar 1998, 10 jaar later. Ik ben 16. Ik worstel met de herinneringen van mijn verleden en vooral met de gevolgen. Gevolgen die zo duidelijk zichtbaar worden, leidend tot spanningen en de moeilijke relatie met mijn vader keer op keer met de woede-uitbarsting verslechteren. 

Op een vroege ochtend hebben we weer eens een hartig woordje met elkaar. Het komt al gauw tot een kil hardnekkig zwijgen. Mijn moeder en ik stappen in de auto en mijn vader rijdt me naar dansles. We rijden over het gewoonlijke traject naar de Bijlmer, naderen het grote kruispunt waar de stoplichten groen zijn, maar ineens remt de auto voor ons…..onvermijdelijk knalt onze auto er tegen aan. Met een boog knalt mà­jn hoofd wonderbaarlijk genoeg net niet tegen de voorste stoel. Slechts mijn neus raakt deze, zonder al te veel pijn overhoudend. Mijn beide ouders stappen uit de auto. Ze lopen naar de andere bestuurder. Iedereen is ongedeerd gebleven. Ik blijf achter in de auto en zie geen passerende auto die niet even afremt om het voorval te aanschouwen. Ik begrijp meteen waarom de politie hier zo’n hekel aan heeft. Mijn vader loopt weer terug naar de auto, doet mijn deur open en zegt: “Als jà­j gewoon ‘ns normaal tegen mij deed, dan was dit niet gebeurd!” Ik geef een kort, maar pittig afbijtend verweerwoord en hij loopt weer weg. Of ik ongedeerd ben of niet interesseert hem blijkbaar minder dan even doodleuk zijn woede afreageren. De politie komt, het nodige wordt afgehandeld…..ik word alsnog gebracht naar dansles. Ik leg uit aan mijn juf waarom ik te laat ben en ze vraagt of alles goed is met mij…..

Ik spreek mijn vader vanaf dat moment niet meer, omdat je zoiets simpelweg niet kan maken. Als er één ding is dat ik nooit zal opgeven, dan zijn het mijn principes wel. Principes die ik gekregen heb, omdat ik me maar al te vaak de enige volwassen persoon in het gezin moest voelen. Mijn enige middel van overleven. Dat neemt echter niet weg dat het pijn doet en dat ik er verdomd, verdà³md kwaad om ben.

Op school houden we weer een poëzierevue. Het voorgaande jaar had ik ook deelgenomen, maar verloren. Dit keer is het project echter groter van omvang. Wie wint bij de poëzierevue zal doorgaan naar de grote finale op Bulkboekdag, een nationaal gebeuren. Tijdens de les Nederlands vraagt onze leraar ons om gedichten te schrijven. Zoals gewoonlijk het liefst zonder het ‘afschuwelijke rijmgebruik’ en orà­gà­neel. Maar deze keer vraagt hij nog iets extra’s. Om onze jeugdfoto’s mee te nemen en naar aanleiding van het gevoel dat die bij ons oproepen een gedicht te schrijven. De volgende les heb ik mijn jeugdfoto mee. Een op het eerste gezicht braaf en lief, volgens mijn leraar, een ’tevreden’ kind. Maar ik weet om wie het gaat en ik weet dat er een faà§ade van leugens om heen hangt. Die juist nu zo opspelen. Ik heb er genoeg van en ben de schijnheiligheid na dat ongeluk spuugzat. In woede ontbrand schrijf ik mijn gedicht. Zet ik mijn woorden neer op dat papier voor mezelf, voor dat meisje tà³en, maar vooral voor de mensen om mij heen. Ik ben er zo moe van onbegrepen te worden door die achtervolgende littekens van het verleden. Het brandt zo vreselijk lang op mijn schouders, dat ik het wel wil uitschreeuwen van de pijn. Dat het mij weerhoudt mensen toe te laten tot me zelf. Ik word er zo moe van. De stemming voor deelname aan de poëzierevue volgt de volgende les. De klas heeft gestemd waarop de telling begint. Het resultaat…..mijn gedicht wint…op naar de wedstrijd…

Volgende week deel 2

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled