Fed up with my destiny…
Ik loop in de donkere stad van Amsterdam door de verlaten straten. Het is killer, de wind giert door m’n kleren. Ik loop daar in de nacht alleen langs de gracht en ik kijk naar het water. De zwarte golven. En ik zie mijn eigen zwarte weerspiegeling. Ik loop verder en kan in mijn gedachten ‘Beautiful Goodbye’ horen van Amanda Marshall….omdat ik ook zo fed up with my destiny ben.
De volgende ochtend koop ik het ticket. Het ticket waarvan ik alleen weet dat het mij weg van hier zal halen. Waarmee ik kan vluchten van mijn leven. Over minder dan een week is de vertrekdatum en de aarzeling wordt groot, maar ook de wanhopigheid. Enkele dagen later pak ik ’s nachts mijn spullen in en schrijf ik een brief. De volgende middag leg ik die neer op mijn bed en sluip ik de deur uit.
Ik sta op het Centraal Station van Amsterdam. Het is druk en warm. De internationale trein arriveert…en ik stap in. Niet wetend wat mij staat te wachten, nooit ooit alleen op reis te zijn geweest. Als ik op mijn plek zit, staar ik naar buiten en maar kort daarna vertrekt de trein. Weg van hier. Steeds verder weg.
We zijn al bijna uit Nederland, uit mijn thuisland. Of wat mijn thuis zou moeten zijn. We passeren Keulen en de immense donkere kerk de Dom. Het lijkt wel of de gotische kerktorens de hemel aanraken. De reis vordert, de trein raakt steeds verder verwijderd, het weer wordt steeds slechter. De groene weilanden beginnen plaats te maken voor de groter wordende heuvels. We komen in de buurt van Zwitserland. Het is al bijna avond als we Duitsland verlaten. De trein maakt een stop en buiten is het donkergrijs, regenachtig weer. Er is paspoortcontrole en even breekt mij een angstig moment uit als er drie mannen in uniform op mij afkomen. Ik ben duidelijk geen blanke Europeaan en ze nemen mijn paspoort onder de loep, maar lopen ermee buiten mijn zicht. Ik word bijna kwaad in mijn meest sarcastisch mogelijke Duits en krijg ‘m al snel terug. De internationale trein gaat verder en ik hoor het spoor onder mij vandaan klinken. Buiten starend met mijn handen tegen het raam verdwijn ik in een sprookjesachtig Zwitsers landschap in de nacht. Lange donkere meren passerend, afgewisseld door de dorpen er tussen in en af en toe verschijnt een kasteel. Ik ben duidelijk alleen hier…ik val in slaap.
Als ik ’s ochtends mijn ogen open, zie ik één van de onvoorstelbaar mooiste uitzichten ooit. De bergen van de Alpen. Gigantische rotsen met dekens van sneeuw. Immense hoogtes van bevroren watervallen en ijs. De zon is langzaam bezig op te komen en met de minuut verandert het betoverende luchtspektakel van kleuren. Ik ben zelfs mijn zorgen even vergeten op dat moment. Kort daarna arriveert de trein in Milaan…we zijn in dat land…
Hetgeen waar ik het meest bang voor was, was om over te stappen en de juiste treinconnectie te vinden. Een reisgezel helpt mij echter gelukkig en neemt daarna afscheid. Nog enkele uren zullen volgen in deze trein, vanwaar uit ik de velden van Toscane voorbij mij langs zie gaan, ‘Fields of Gold’ als van Sting. Ineens overkomt mij een gevoel van zeldzame genoegdoening. We zijn bij de eindbestemming. Het eeuwenoude Rome.
Het is alsof ik mij in een droom begeef op het station. Een andere werkelijkheid die hier bestaat. Ik herken dat gevoel dat ik twee lange jaren terug ook had. Snel vind ik mijn hotel en spring ik op mijn grote bed. Geloven kan ik het haast niet…maar ik ben er. Ik ben er.
Nog vlak voor die avond haast ik mij naar de Trevi Fonteinen. Een munt gooiend in het water, terwijl ik een wens doe, de eerlijkste die een mens kan hebben.
De tweede dag bezoek ik mijn oude plekken van herinneringen. Ik voel me als een onafhankelijke en sterke jonge vrouw wandelend door één van de meest bijzondere steden op aarde. Op het grote St. Pietersplein in de nog koele ochtend sluit ik mijn ogen, terwijl de opkomende zon mijn gezicht verwarmt en ik vergeet even alles om me heen. In de namiddag keer ik terug naar het hotel en besluit ik te doen waarvoor ik gekomen ben. Ik ga hem bellen.
Hij neemt op…het is stil. Ik kan even niets zeggen, een brok in mijn keel. Hier is hij dan aan de andere kant van de telefoon, terwijl de verwachting twee jaar geleden was dat we elkaar nooit meer zouden zien. Hij herkent me dan ook niet, waarop ik enorm begin te twijfelen aan alles wat ik ooit geleerd heb van die ontmoeting…maar dan begint hij me te herkennen…tot de persoonlijkste details aan toe…het gesprek wordt ineens emotioneel en intens…er is echter één probleem. Hij woont hier niet meer, maar in Florence. Desondanks…vraagt hij me te komen. Ik twijfel, het is nacht en ik heb hem nooit goed gekend door die ruzie die zorgde voor een abrupt einde. Ik kan echter nog net op tijd de laatste trein pakken en ik vertrek…..
…..ik kom aan in Florence en bel hem. Kort daarna verschijnt hij op het treinstation, maar hij ziet me nog niet. Ik bekijk zijn gezicht, ernstig zoekend, loop naar hem toe zonder een woord te zeggen. Hij voelt het en kijkt op zij. Zelden zul je een verraster gezicht zien in je leven. Zijn blauwe ogen groeten me. Ik krijg waarvoor ik die immens lange treinreis van honderden kilometers afgelegd heb…Gevoel. Diep van binnen.
Hij neemt me mee door zijn stad. In de nacht wandelen we langs de rivier de Arno en staan dan stil langs het water. We kijken naar het donkere golvende water. “Wat is er, Sadhana?” vraagt hij ineens. Een naar gevoel bekruipt me. Zelden vraagt iemand me dat. Ik antwoord echter niet. Dan begint hij ineens zelf iets te vertellen. Een dierbare vriend van hem is onlangs overleden. Omgekomen bij een auto-ongeluk…Hij geeft zichzelf de schuld. Dan kijkt hij naar mij. “Het is een raar iets hoe het lot kan lopen in het leven, zoals jij er nu bent. Ik heb je brief, die je twee jaar terug verstuurd had, nadat je had gebeld, weer gelezen.” Ik wil hem vragen waarom hij nooit iets teruggestuurd heeft als hij het wel bewaard heeft, maar besef ineens dat in plaats van dat hij het is op wie ik een beroep wil doen voor hulp, ik het nu op dit moment ben op wie een beroep wordt gedaan. “Je moet jezelf de schuld niet geven. Zulke dingen gebeuren nu eenmaal in het leven,” zeg ik hem, realiserend dat dit ook op mij slaat. We slaan onze armen om elkaar heen…en ik besef dat ik een taak te vervullen heb terug, in Nederland. Ik besef dat er wel degelijk iemand is die om mij geeft. Iemand die nu ook fed up with his destiny is. Je verdriet en je zorgen delen is niet een last op de schouders van een ander, maar het is een kans voor die ander om zijn pijn te verlichten. Het maakt niet alleen mijn verdriet draaglijker, maar ook de zijne. Een enorme afstand voorbij grenzen en rivieren, bergen en kou heb ik afgelegd om alleen maar….dichterbij te zijn bij mezelf. Die armen heb ik ontzettend gemist.
Sadhana



