Divali Gestuntel
Het Divalifeest was in zicht. Pas sinds 2 jaar woon ik op mezelf en als het om de rituelen gaat voel ik me nogal onnozel. Gelukkig blijk ik niet de enige te zijn. Een Hindoestaanse collega vertelde mij dat ze voor het eerst diya’s wilde gaan maken in haar eigen huisje. Heel even was ik de expert. Ik kon haar erop wijzen dat je een oneven aantal moet aanmaken. Helaas stopte mijn deskundigheid daar.
De dag voor Divali, een vrijdag, kwam mijn moeder op bezoek met de ingredi?nten voor een top lichtjesfeest. Ze nam onder andere een kadootje voor me mee, een goudkleurig beeldje van Parvati Mata en Shiva Bhagwan. Vervolgens kwamen de instructies, die ik voor de zekerheid driftig op papier zette. Mijn moeder is goed geinformeerd over geloofszaken, maar haar vertelkunsten schieten wel eens te kort. Ze is erg lang van stof en maakte me compleet in de war door regelmatig te zeggen; “O nee. Je moet eerst dat nog doen.”. Hierdoor werden mijn aantekeningen een zooitje, met veel pijltjes en onderschriften.
Divali of niet, er staan nog meer dingen op schema. De eerste diya moet voor 19.00 uur (i.v.m. de zomertijd) branden. Ik slaap door mijn wekker heen en wordt ergens rond het middaguur wakker. De grote schoonmaak kan ik nu wel ‘shaken’. Doordeweeks was het ook al niet gelukt vanwege werk, een bedrijfsfeestje en een verjaardag. En geloof me nou, dit zijn geen smoesjes. Een bezoek aan de sportschool, nee daar kom ik niet onderuit en vervolgens moeten er nog boodschappen worden gedaan. Wellicht dat er een complot is gesmeed tegen mijn persoon want er staan overal, zelfs voor een zaterdag, overdreven lange rijen. Bij de bloemist voert de winkeldame een gezellig gesprekje met een collegaatje terwijl ze in slowmotion mijn bloemen verpakt. “Halloooooooooooooooooooooooo, ik heb niet de hele dag de tijd!!” wil ik roepen, maar in plaats daarvan brom ik: “Pardon, ik heb nogal haast.”.
Als ik thuiskom is het al kwart over 6. De race tegen de klok gaat nu pas goed beginnen. Lichte- en vooral schone kleding is de dresscode. Uiteindelijk wordt het een pyjamabroek met een uitgerekt elastiek en een truitje dat een miskoop was waardoor ik zeker weet dat het 100% schoon en ongedragen is. Na een snelle douche, ren ik een aantal maal heen en weer met de instrumenten. Theelepels, moerti’s, diya’s, lucifers, rode- en witte bloemen en nog meer. Om precies 18.51 uur neem ik plaats. “Als je eenmaal bent gaan zitten, mag je niet meer opstaan!” hoor ik mijn moeder nog zeggen.
Ik moet de diya’s gereed maken met ghee (geklaarde boter). Dat blijkt niet zo makkelijk te zijn, want ik ben het vergeten te smelten. Het wordt een gestuntel met enorme klonten die weigeren in de diya’s te vallen. Ook moet de lont, gemaakt van een watje, nog ingevet worden. Ik zal dit alles met mijn vingers moeten doen. Tissues of iets dergelijks heb ik niet bij de hand, dus de rest van het ritueel wordt met botervette handjes uitgevoerd. De diya voor Laksmi Mata wordt echter op tijd aangestoken. Denk ik. Dan kijk ik mijn aantekeningen nog eens in en zie dat ik Saraswatie Mata heb aangezien voor Laksmi Mata. Het moet niet gekker worden! Nephindoe?
Maar goed, oefening baart kunst. Ik corrigeer mezelf en de rest van de handelingen worden volgens het boekje uitgevoerd. Als ik helemaal klaar ben en rondloop in mijn huis, met overal de flikkerende vlammetjes van de diya’s, voelt het goed. Divali brengt verlichting!
Rosa de Sousa




De fouten in dit artikel (d.w.z. het ontbreken van trema\’s en het rare in regel 4) komen niet van mijn hand!! Gr. de auteur a.k.a. perfectionistje
Bakwaas! Ik heb ook enkele andere artikelen van je gelezen met TAAL- EN SPELFOUTEN, zeker ook niet van jou (wannabe perfectionistje)
Wanneer komen er nieuwe artikels??
Het is heel grappig en leuk verteld. Maar aldoende leert men. De volgende keer zal het veel beter gaan.
C.M.