De Taal Der Liefde


Het heen gaan van de Surinaamse magistraat Lachmon, aan wiens opbaring op het stadhuis te Den Haag de aspirant burgemeester van deze gemeente, de heer Rabin Baldewsingh, voordeel probeerde te behalen, werd in de publieke berichtgeving haast omschreven als het wegvallen van een deel van het Surinaamse gelaat.

In publicaties over deze man lees ik zelden een kritische analyse van de werkwijze van hem. Het lijkt alsof een ieder het volstrekt eens is met de aanname dat Lachmon uitstekend gefunctioneerd heeft waardoor iedere kritiek op hem in de kiem gesmoord zou dienen te worden en als lasterpraat zou moeten worden weggevaagd.

De enige die zich ooit gewaagd heeft aan een felle aanval op de werk- en denkwijze van Lachmon is de vroegere NRC-journalist Rudy Kross geweest die zijn visie ergens in de periode van voor de onafhankelijkheid van het nog steeds afhankelijke Suriname, in een pamflet wist neer te zetten.

Doordat Kross een Niet-Hindostaan is werd zijn, naar mijn oordeel cerebrale weergave van de feiten afgedaan als kwaadsprekerij van een Creool uit de NPS-stal. Een tweede persoon die zich gewaagd heeft aan het richten van een verbale vlammenwerper op Lachmon, is ondergetekende zelf geweest.

Dit kwam als volgt tot stand: Kort na verschijning van de biografie over Lachmon ergens in 1986, werd ondergetekende door een gelegenheidseindredacteur van het destijds in Den Haag verschijnende Hindostaanse welzijnsbulletin: Aisa Samachar, uitgenodigd een recensie te wijden aan deze publicatie.

Aangezien medewerkers van dit blad van oudsher enkel bij het horen van de naam van ondergetekende, geelektriseerd en gemagnetiseerd raakten, vroeg ondergetekende deze vermetele redacteur of hij wel wist met wie hij van doen had. Doordat betrokkene er duidelijk blijk van gaf niet aan het slaaptelefoneren te zijn, deed ondergetekende er niet moeilijk over en schreef hij vrij rap een recensie over de biografische ijver van de schrijver Azimullah waarmee deze laatste zich de functie van Surinaamse ambassadeur te Den Haag op zijn whiplashnek had gehaald.

Het duurde wellicht een paar weken totdat ondergetekende door de eindredacteur met een neerslachtige en larmoyante ondertoon werd gebeld met de mededeling dat een enkele fanatieke redacteur van het blad, na lezing van zijn stuk met de vuist op tafel begon te slaan en de verantwoordelijke eindredacteur zelfs dreigde fysiek te zullen molesteren indien hij zou wagen diens stuk, waar Lachmon heel belachelijk in figureerde, te publiceren.

Dit is in het kort een beschrijving van de inborst van Lachmon- sympathisanten, die er met hun gedraging niet onderdoen voor Marokkaanse hangjongeren.

Jagernath LachmonDe grootste fout die Lachmon in zijn loopbaan heeft begaan is ten tijde van zijn verbroederingswaardige politieke kruistocht, Hindoestanen te beschouwen als een gepeupel uit het agrarisch en zuivelmilieu, dat hem uit angst voor de pugilistische- en militante Creool, blindelings trouw zou blijven. Hij hoefde er kortom niets voor te doen: Hindostanen waren er voor hem en zouden ook voor hem willen sneuvelen. Zijn wervingscampagne was dientengevolge helemaal toegesneden op de strikmanoeuvre van Niet-Hindostanen.

Zoals Lachmon zich als plattelandse Nickeriaan wist te ontpoppen als een onvervalste stadsjongen, zo heeft ook een groot deel van de trouwe VHP- aanhangers Lachmon laten zien dat het over de elasticiteit van geest beschikt op een Niet-Hindostaanse partij te kunnen stemmen. Door deze schokkende gewaarwording begon Lachmon helemaal als een seniele olifant (= het symbool van zijn eigen politieke partij) uit de doppen te blikken.

Het milieu waar Lachmon gaarne in vertoefde was dat van hogere sociale klasse, de Surinaamse dynastie bestaande uit steeds terugkerende politieke gezichten in diens regering. In feite was hij naar klassiek Hindostaans model, een arrogante, zelfingenomen en zelfgenoegzame politicus die wat zijn kennis betreft, zich aanhankelijk stelde aan de pseudo-intellectuelen die enkel vanwege hun academische brevet de VHP werden binnengehaald ook al zaten zij tijdens de gehele regeerperiode op dezelfde wijze op hun stoel te mokken als de dame van de Openbare Sanitaire voorziening.

Rabin Gangadin

Reacties
  1. Gast
    juli 2, 2006 om 10:31 am

    :zzz :zzz :zzz :roll

  2. Gast
    juli 20, 2006 om 9:24 pm

    Hmmm..een keer wat anders dan de standaard bla bla

  3. Gast
    augustus 1, 2006 om 5:02 am
    rishi

    ik heb papa lach nooit gemogen met zijn kontelikkerhouding in de surinaamste politiek. en zijn schaduw zwarte ram sardjoe (momenteel voorzitter van de VHP) is erger dan hem (zogenaamde shanti politiek). hij heeft de hindustaan aan de neger verkocht en denkt aan zijn eigen zakken. de dood alleen zal suriname van deze achterbakse onderkruipsels bevrijden, want je hebt een heleboel konteloyalisten van hem nog lopen (zie recente bestuursverkiezingen binnen de VHP). Suriname gaat nooit vooruitgaan zolang de oude mannen aan het bewind zijn. Ze dienen van de Surinaamse bodem weggeveegd te worden, een enkel reis naar weg naar zee.

  4. Gast
    augustus 1, 2006 om 9:02 am
    Niet relevant!

    Niets hieraan toe te voegen! Dit artikel is 1 brok naakte waarheid!

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled