De Lijst
Ik kwam op het punt in mijn leven waar ik mijn Lijst moest opmaken. Een lijstje met dingen die ik nog wil doen om dit leven geslaagd af te sluiten als ik ehm … 80 ben. Iedereen maakt toch wel eens een lijstje met “Things to do…?” Je hebt ze tegenwoordig al voorgedrukt op memoformaat! Die van mij heet “Things To Do Before I Die.” Een beetje morbide, maar het is inmiddels wel uitgegroeid tot de handleiding voor mijn ‘geslaagd’ leven.
Op mijn Lijst staan onrealiseerbare punten die ik met booleaanse operatoren (and, or, not) heb moeten vergroten/verruimen om nog tenminste achter iets een vinkje te kunnen zetten. Bono een hand geven stond er ook op. Het is tegenwoordig al vrijwel onmogelijk een kaart voor een U2 concert te bemachtigen laat staan een hand! Maar optimistisch als ik ben, heb ik 3 keer zoveel centen neergeteld op de zwarte markt om het zweet van anderen te mogen ruiken. Hij zwaaide en het zou kunnen dat het voor mij was, met die gedachten heb ik me die avond ook maar in slaap gesust. Ik was al blij dat ik alweer iets minder hoefde te doen voor mijn Lijst.
Verruiming is per definitie niet verbetering. Ik wilde een pinahut, inclusief hangmat, met uitzicht op een baai. Dit heb ik verruimd voor de eerste en tweede verdieping van een rijtjeswoning met uitzicht op een kanaal. Elke week als ik het huis schoonmaak, bedenk ik me dat een pinahut minder schoonmaak behoeft. Een zwaai met een bezem, hangmat uitkloppen en je bent klaar. Ben nog in dubio of ik het toch weer op de Lijst moet plaatsen. Ik herschrijf de Lijst namelijk één keer in de zoveel tijd, verwijder, voeg toe, wijzig en print uit, voelt zo lekker opgeruimd.
Ook wil ik ooit eens een boek schrijven. Tja, willen we dat allemaal niet, denken jullie nu. Het staat toch al een aantal jaren on-aangevinkt op mijn Lijst! Ik moest het of booleaans aanpakken of er echt voor gaan. Als ik mensen als Lulu Wang met haar debuut “Het Lelietheater” omhoog zie schieten in de Boekenlijst Top-10 dan pink ik toch een traantje weg. Niet omdat ik zo jaloers ben, maar omdat ik het zo een waardeloos boek vind! Als zij het kan, kan ik het ook bedenk ik dan. Ik had me dan ook voorgenomen om dit jaar te beginnen aan mijn boek.
Een goed begin is half werk! Dus ik lees me goed in op het schrijversvak. Op het web kom je al heel ver met adressen als ‘Hoe schrijf ik een boek’ en ‘Mijn eerste boek.’ Maar dan moet het echte werk toch beginnen. Ik stuit dan al direct op mijn eerste probleem: ik heb geen thema. Het echtpaar Nicci French lijkt het allemaal zo uit de mouw te kunnen schudden. Issabel Allende heeft haar kleurrijke, exotische achtergrond om het ene na het andere verhaal op te dissen. Cynthia McLeod duikt het Surinaamse Staatsarchief in, om inspiratie uit te putten. Bovengenoemde auteurs hebben uiteraard wel veel meer in huis dan alleen een thema. Je moet ook doorzettingsvermogen en een goede stijl van schrijven hebben natuurlijk. Talent zou niet nodig zijn volgens de bronnen, want schrijven kan je jezelf aanleren.
Als je niet het doorzettingsvermogen hebt om aan één onderwerp een honderdtal pagina’s te wijden dan kan je nog altijd een artikel schrijven, las ik ergens. Klinkt goed dacht ik, maar wat moet ik daarna met het artikel? Ze zien me al aankomen bij de Volkskrant: “Heeft u misschien nog een plekje over in de zaterdageditie alwaar ik mijn talenten kan ontplooien?” Mevrouw is zeker bezig haar Lijst af te werken. Ik ben tenslotte maar amateur in schrijversland. Op mijn noodkreet “Wie oh wie biedt mij een beetje ruimte aan” kreeg ik alleen maar vunzige reacties die ik jullie bespaar.
Als nieuwe bezoeker op IndianFeelings zag ik de link “Vacatures” blinken in het linker frame en zag daar de gewaardeerde woorden: “Vrijwillige Journalisten M/V.” Ik las snel verder maar zag nergens staan dat ervaring een vereiste is. Of ik “schrijven” (het woord “boek” ervoor, heb ik inmiddels verwijderd in een opruimbui) kan afvinken van mijn Lijst hangt nu af van jullie reacties op dit artikel. Be gentle in your critics…
Sushma



