De Kruising


Een jonge man liep op zijn pad. Kaarsrecht en fier nam hij zijn stappen. Zijn gezicht was niet goed te zien, maar zijn manier van lopen straalde daadkracht en levenslust uit. Gevormd door de hindernissen en belemmeringen van zijn reis, zag hij er sterk en wijzer uit. Zeker van zichzelf genoot hij van de blauwe lucht en de zoete geur van de bloemen langs het pad. Mijn pad was een ander. Ook ik had al een lange weg afgelegd, maar ook het einde van mijn pad was nog lang niet in zicht. Ik liep daar alleen, onwetend van wat ik verder kon verwachten. Mijn stappen nam ik langzaam, terwijl ik alles om me heen opnam en genoot van de rust en kalmte die mijn omgeving uitstraalde.

Verderop zag ik hem aan komen lopen. Hij lachte en ik lachte terug. In zijn glimlach school een warmte, die mij vreemd was. Ik kende hem niet, maar hij leek vriendelijk en goedaardig. Onbewust voerden mijn stappen mij naar hem toe. Onze paden zouden elkaar kruisen, dit zag zowel hij als ik gebeuren. Ook zijn stappen werden steeds langzamer, terwijl hij mijn blik niet losliet.
Alhoewel het onbekende gevoel eng was, voelde het aangenaam aan, en ik sloot me er niet vanaf. Toen we elkaar kruisten, bleven we staan. Slechts de geluiden van de vogels in de lucht, het zachte zoemen van de bijen was te horen..Verder niets.

Hij liet mij verdrinken in zijn onbekende ogen, dit terwijl ik geen houvast had aan de buitenwereld. Nog een stap en hij zou zo dichtbij zijn, dat we een eenheid zouden vormen. Dan zou het onmogelijk worden om alleen verder te gaan. Deze kruising bood ons drie verdere wegen om door te gaan. Naast zijn eigen pad en mijn eigen pad, was er een breed pad in het midden, bestempeld voor ons beiden.

Het moment dat ik mijn voet wilde optillen, om onze luttele afstand te overbruggen, veranderde zijn blik. Zijn vreedzame gezichtsuitdrukking maakte plaats voor onzekerheid en angst. Hij keek terug naar het pad, waar hij vandaan kwam, zijn verleden. Toen richtte hij zijn blik op de route, die hem tegemoet stond, zijn toekomst. Hij nam een stap van me af: nee, zijn pad was een ander dan de onze. Terwijl hij langzaam achteruit liep, voelde ik een steek in mijn hart, het branden van mijn ogen. Op mijn lippen bleef mijn verstijfde glimlach, terwijl hij zich omdraaide en zijn gekozen pad vervolgde.

Onze paden kruisten slechts elkaar, maar zijn pad was een ander dan die van mij. Zijn bestemming lag ergens anders dan mijn eindpunt. Wie hij was, heeft hij nooit laten weten. Zijn identiteit heeft hij nooit laten kennen. Toch zal onze kruising mij altijd bijblijven, mij dierbaar zijn.

Indrukken blijven hangen, die we uit kruisingen met een ieder ervaren. Die nemen we mee en vervolgen onze eigen pad op weg naar de horizon, onze eindbestemming..

Paayal

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled