Another brick in the wall


Baap re Baap“All in all it’s just another brick in the wall…” Een stukje tekst uit het nummer Another Brick In The Wall van Pink Floyd. De pijnlijke herinneringen die we hebben. Elk stukje van die herinneringen is weer een ‘baksteen’ van de muur die we om onze gevoelens heen bouwen. Geen gevoel, geen pijn in de muur om ons heen. Binnen de muur zijn we veilig. Maar hoelang wil je de bakstenen in je muur blijven zetten? Word je uiteindelijk niet geconfronteerd met de werkelijkheid?

Ik zit hier in mijn kamer, afgezonderd van de hele wereld. De pijnlijke herinneringen, het wordt me teveel. Liefdesverdriet, het muurbloempje, de veegmat, de nietsnut. Het is teveel. Ik zit hier, totaal verkloot. De mensen om me heen doen me dingen vergeten. Maar als je alleen zit, word je opnieuw geconfronteerd met alles. De waarheid, de leugens. Het is teveel. Ik kan het niet meer. Mensen denken mij te kennen, te begrijpen. Hoe goed kennen ze mij? Zien ze ook het verdriet, de angst in mij? Nee, ze zien alleen de grappenmaker. De beste vriend, het luisterende oor. Nee, het is teveel. Ik kan niet meer zo.

De ‘bakstenen’ van mijn herinneringen vallen op elkaar. De muur wordt hoger. Ik weet het, als ik zo doorga, zal dit tot zelfvernietiging leiden. Nee, dit kan niet zo langer doorgaan. Dit moet stoppen. Ik weet niet hoe. Ik wil vluchten. Weg van iedereen, weg van alles. Het lukt me niet, waarom lukt het me niet? Ik worstel met mijn gedachten. Wat houdt me tegen? Wat maakt me bang? Ik….

In de verte zie ik haar staan. Een onbekende. Wie is dat? Ik kijk haar aan. Ik zie iets in haar, iets wat ik nog nooit in een ander heb gezien. Het verdriet in haar ogen. Een pijnlijk verleden dat haar blijft achtervolgen. De littekens die haar verminken. Ik zie het in haar ogen. Nee, laat ik het ongelijk hebben. Alsjeblieft, ik hoop zo dat ik ongelijk heb.

Ze vertelt me de waarheid. Nee! Dit wilde ik niet horen. Dit hoopte ik niet te horen. Ik wist het! Ik wist het! Ik ontkende het, ontkende dat het bestaat. Ik wilde te graag geloven dat zoiets niet kon, dat het slechts filmbeelden waren. De angst, het verdriet dat zij heeft moeten doorstaan. Ik kan het niet geloven! Waarom ontkende ik het bestaan? Mijn herinneringen, de ‘bakstenen’, dat zijn niets. Niets met wat zij heeft moeten doorstaan! De muur die ik om heen bouw, dat is allemaal voor niets!

Ik besef me langzaam dat ik helemaal verkeerd zit. De muur om heen bouwen, is niet de oplossing. Ik maak me druk om niets. Helemaal niets! Ik denk ineens aan een ander stukje tekst van Pink Floyd: “I don’t need no walls around me. I don’t need no drugs to calm me…” Nee, dit is niet de oplossing. Deze ‘bakstenen’ zullen me breken als ik zo doorga. Nee, niet langer meer, ik zal niet zo eindigen zoals Pink Floyd in de film The Wall. Zij heeft mijn ogen geopend door mij de waarheid te vertellen, haar waarheid. Ik besef dat er mensen zijn die het erger hebben. Ik besef me dat er nog zoveel te doen is voor mij.

Ik sta op. Ik denk aan haar, haar waarheid. De woede raast door me heen. De tranen willen uit mijn ogen stromen. Ik kijk naar mijn hand en maak een vuist. Alles flitst aan me voorbij. Alles wat ik heb gezien, wordt zo duidelijk. Het maakt me nog kwader. Kwader omdat ik nooit eerder wat heb gedaan. Met alle woede sla ik tegen de muur. Alles valt uit elkaar. De muur breekt. De muur is niet meer.

Ik zie haar staan, te ver weg van mij. Ik weet wat mij te doen staat. Het moment is nu aangebroken. Het wordt tijd om een brug te bouwen. Een brug naar haar toe. De brug die haar tot verlossing moet leiden. Verlossing van al haar verdriet, al haar angsten. En als ik klaar ben met bouwen van deze brug, zal ik haar niet laten vallen. Nooit meer. Ik moet het geluk in haar ogen zien, oprechte geluk. Ik moet haar laten zien wat gelukkig zijn echt betekent. Ik weet dat ik dit moet doen. Het moment is aangebroken…

Kumar

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled