ADVOCAAT VAN DE DUIVEL
Na er met vrienden en familie over gesproken te hebben, na alles te hebben aangehoord van de bondscoach en van verschillende spelers en na het bekijken van allerlei nabeschouwingen liet ik alles tot me bezinken. Nog steeds was ik ervan overtuigd dat de wissel Bosvelt-Robben in de wedstrijd tegen Tsjechië onverantwoordelijk was en dat juist dat ons de wedstrijd gekost had. Om mezelf enerzijds te kwellen, maar om anderzijds toch mijn nieuwsgierigheid te blussen heb ik nogmaals op video de Tsjechische doelpunten bekeken. Bij het slapen gaan was mijn overtuiging echter minder geworden en vroeg ik me zelfs af in hoeverre al die verontwaardigde reacties en kritieken eerder emotioneel dan rationeel waren.
Hoe je het wendt of keert, de ingreep van de Tsjechische bondscoach Brà¼ckner om Poborsky te koppelen aan Robben is een tactische meesterzet gebleken. Bij een 2-1 voorsprong stond onze technische staf namelijk voor een dilemma: hoe moest de Tsjechische overtalsituatie op het middenveld (hoofdzakelijk veroorzaakt door de inschuivende Poborsky) opgevangen worden? Robben kon niet blijven lopen achter ‘zijn man’ Poborsky omdat hij zichzelf dan stuk zou lopen. Als Davids of Seedorf hem zouden opvangen, dan zouden Rosicky of Galasek vrij lopen. Was het waard om bij een voorsprong onze vrije verdediger (Cocu) op te offeren aan een Tsjechische middenvelder met het risico van een 1-op-1 situatie op het hele veld, wetende dat een eventueel gelijkspel ook voldoende zou zijn om alles in eigen hand te houden voor het behalen van de kwartfinale?
Ik wil absoluut geen advocaat van de duivel spelen, maar ik vind niet dat alleen Dick Advocaat het verlies aan te rekenen is. Rationeel gezien heeft hij gegokt en achteraf – zo blijkt – verloren. Hij gokte op het herstellen van het evenwicht op het middenveld. Hij gokte op het behoud van de belangrijke Robben voor het vervolg van het toernooi. Hij gokte op geen tweede gele kaart voor Heitinga. Hij gokte op een doelpunt van Van der Meyde of Van Nistelrooij bij de kansen die zich na de wissel nog steeds wél voordeden. Maar hij verloor en Brà¼ckner won.
De wissel Bosvelt-Robben is wat mij betreft dan ook niet het breekpunt in de wedstrijd geweest. Het fatale moment was de oliedomme terugspeelbal van Cocu die daarmee een riante 2-0 voorsprong uit handen gaf. Wanneer deze gehandhaafd zou blijven tot aan de rust, had onze technische staf nog (minstens) twee doelpunten speling gehad alvorens de gok te nemen om de voorsprong te verdedigen. Een routinier en aanvoerder mag zijn team en coach nooit op deze wijze zo ernstig benadelen.
Het zure aan de Nederlandse kant is dat het verlies onnodig is geweest, hoewel dat niets afdoet aan het feit dat de overwinning van de Tsjechen niet meer dan verdiend te noemen is. Terugkomen van een 0-2 achterstand met bij vlagen absolute topvoetbal in technisch en tactisch opzicht overkomt je niet als topteam, maar dat doe je. Volgens velen is het eindeloos gezever over tactiek en systemen nietszeggend. Deze klassieke wedstrijd bewijst echter het tegendeel en vertelt ons dat op het allerhoogste niveau de kleinste details een wedstrijd kunnen beslissen.
De beslissing van Dick Advocaat en de zijnen is dom, dapper of dubieus te noemen. Zo’n 15.999.995 bondscoaches zullen zonder na te denken gaan voor de eerste optie, de vier van de technische staf waarschijnlijk voor de tweede. Ik ben nog steeds in dubio; ik vraag me namelijk af of ondanks het verloop de wedstrijd tegen Tsjechië (dat als beste nationale team van het toernooi toch geen Europees kampioen zal worden) à¼berhaupt gewonnen had kunnen worden met een ‘over the hill’ zijnde Oranje. Wellicht dat het verlies makkelijker te accepteren is als we ons allen willen realiseren dat wij momenteel niet zo goed zijn als we denken.
Mr Big


