PREM RADHAKISHUN moet komen tot inkeer, bezinning en heroverweging


Ergens in de jaren tachtig kreeg ik als literair recensent de roman, getiteld; Gevangen in de sluier van de Amerikaanse schrijfster Betty Mahamudi toegestuurd door het opinieblad Elseviers Magazine, waar ik toentertijd voor schreef. Surinaamse broodjes die doorgaans de reputatie hebben  met een miraculeuze tempo over de toonbank te vliegen, konden op dat moment gerust jaloers kijken naar de vaart waarmee deze roman over de toonbank vloog. De roman handelde over de bekrompenheid van de Islam, gepaard gaande met  het orthodox fundamentalisme. Het moment waarop deze roman in de VS verscheen en simultaan in bijna alle talen werd vertaald liep synchroon met de in gijseling neming van vele Amerikanen door fundamentalistische Iraniers.kortom: het emotionele klimaat voor een dergelijk schrijfsel was er volop en kon het verkoopsucces van het pathetische drama  waar de deze roman over handelde , goed gedijen. In Nederland heeft Hirschi Ali flink weten te profiteren van het 11 september drama.  Zij wist zich te ontpoppen als het enige echte troetelnegerinnetje binnen de VVD. Lepe figuren als Guus Wilders, Prem Radhakishun en Dewanand die vanwege de gebrekkige passie in hun leven en werk kennelijk  onvoldoende soelaas in hun alledaagse functioneren kunnen vinden, begonnen zichtbaar te lonken naar de succesformule van Hirschi Ali. Bij hen begon gelijk het elan op te flakkeren: ‘waarom en hoe zij wel en wij niet ‘. Guus Wilders heeft zich letterlijk maar dan op een verwilderde manier gemaoeuvreerd binnen het kielzog van Hirschi Ali terwijl Prem Radhakishoen volgens zichzelf een uniek maar dan authentieker concept heeft bedacht, n.l. de strijd aanbinden tegen de Hindoes’ die te pas en onpas steeds buiten schot blijven.  Dewanand blijft eenzaam en smakeloos maar dan op een infantiele manier  keutelen over Hindoes/Hindoestanen op een eigen website. Radhakishun lijdt met zijn minimum aan talent en met het maximum aan stemvolume welke laatste doet snakken naar een behandeling met Slik-50,  aan een morbide geldingsdrang.  Dankzij het Hollandse spruitjeslucht  werving-en selectiebeleid, dat erop gericht is  een ieder die zijn/haar porem  eens als  testbeeld liet gebruiken ook te vragen een column te schrijven, kan   Radhakishun in alle lengte -en breedtegraden los leuteren  in het Parool en  via de BNR-radio.  Hij  afficheert zich graag, zeer graag zelfs als advocaat terwijl hij evenals de meeste pro-deo advocaten overwegend zaken in behandeling neemt van de hap-slik-weg moeilijkheidsgraad en bij een gecompliceerde zaak de steekvlam aan zijn vitale uiteinde begint te voelen. Mij dunkt dat Surinaamse-Nederlanders aan wie ooit de eer te beurt viel in de dichtgeslibte publieke kanalen van Nederland mogen te  ploeteren, zich als hoofdtaak zouden moeten stellen  de Surinaamse gemeenschap  op-en her te waarderen.  Een persoon die dit met een  vorstelijke gedrevenheid doet is  Jurgen  Raymann. Hij is waarachtig de enige echte Surinaamse ambassadeur. Dat wat Radhakishun als dwaze capriool uithaalt is zorgen voor een excessieve stemmingmakerij door dogmatische Hindoegebruiken te ridiculiseren. Elk geloof kent rituele handelingen en gebruiken die tegen de ratio indruisen. Daar hoeft verder geen discussie over gevoerd te worden. Waarom dan uitsluitend Hindoes’ die voor het vuurpeloton worden gesleept? Komt het door lafheid en zwakheid óf ligt er soms een edel motief aan ten grondslag lag.  Waarom ziet Radhakishun geen uitdaging in bijvoorbeeld de volgende vormen van onrecht in Nederland: Onderstaand artikel stond op 7 juli 2007 in de krant:

Nederland is van een tolerant land veranderd in een intolerant land dat zijn problemen met   minderheidsgroepen en probleemgroepen oplost door hen op te sluiten. Dat schrijven onderzoekers van het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum in een publicatie van Justitiële Verkenningen. In oktober 2007 kopte Nederlandse kranten dat allochtonen op de Nederlandse arbeidsmarkt niet gewenst zijn. Hollanders die grammaticaal het verschil tussen de voornaamwoorden HUN en HEN  amper zelf snappen,  presenteren  zich  ten aanzien van de beheersing van hun moedertaal tegenover allochtonen als ere-doctors’ in het Nederlands  en winnaars van de Libris literatuurprijs. Waarom gaat Radhakishoen  dit soort wantoestanden niet te lijf in plaats van  de autochtone gemeenschap  handvatten aan te reiken om hun vooringenomenheid jegens allochtonen in de samenleving nog verder uit te bouwen. Het Hindoestaanse kastenstelsel waar Radhakishun en Dewanand er hun whiplesh-neck over hebben gebroken stelt qua reikwijdte en intensiteit niet meer voor dan een bingogezelschap in een Hollands verpleegtehuis. Deze kritiek, aanval en benadering op Prem Radhakishun is misschien erg deviant maar zou juist om die reden een constructieve bijdrage kunnen zijn tot een meditatieve inkeer, bezinning en heroverweging. 

Rabin Gangadin

Lees ook PREM RADHAKISHUN: Pandit of Paria

Reacties
  1. Gayatri
    januari 13, 2008 om 1:56 am

    Prem is Paria en geen Pandit want hij wordt volgens mij aangepakt door Pandit Register Nederland op http://www.panditregister.nl

    Je kunt niet alles roepen en jezelf Hindoe noemen, dat is onmogelijk!

  2. Naam
    mei 3, 2008 om 9:11 am

    Gayatri bewijst met haar onderstaande post dat het kastenstelsel nog springlevend is…

  3. Anoniem
    mei 4, 2008 om 2:27 pm

    het kastenstelsel is ook nog springlevend

  4. Wie de schoen past...
    september 6, 2009 om 6:39 pm

    Wat opvalt aan de persoonlijkheid van Prem is dat hij graag op de voorgrond treedt met grote uitspraken, ook over het Hindoeisme. Echter, geheel vanuit een Nederlands perspectief en zonder zelfstudie te verrichten. Het kastenstelsel is een cultureel en historisch verschijnsel en geen religieuze verplichting. Immers, het wordt niet door de heilige schriften zoals de Gita en Ramayana beschreven en ook niet door gezaghebbende Rishis en Swamis.

    Helaas wensen publicisten als Radhakishun en Dewanand om een openbare discussie te voeren in Nederland over het Hindoeisme zonder de Hindoe gemeenschap (waaronder behalve Hindoestanen ook Nederlanders, Indiers en andere bevolkingsgroepen zijn te vinden) hierbij te betrekken. Waarom zetten deze mensen zich niet een keer in positieve zin in door het Hindoeisme in maatschappelijke debatten te betrekken? Feitelijk is hun bijdrage eerder om deze religie monddood te maken door het gedrag van enkelen, de zogenaamde kastenmentaliteit, op de gehele gemeenschap te projecteren. En als je eigen gedrag niet in overeenstemming is met Dharma, waarom moet je dan zonodig een uitspraak over religie doen. Verbeter dan liever eerst jezelf door zelfstudie te doen.

  5. Chris
    september 11, 2009 om 2:11 pm

    Prem R. is niet de meest voor de hand liggende representative voor de hindoestaanse gemeenschap misschien vanuit hindoestaanse perspectieven maar hij is wel de enige hindoestaan met zijn kop op de tv of radio.
    Daar heb ik waardering voor. Waar ik geen waardering voor heb zijn hindoestanen die vanuit hun opleiding en kwaliteiten geen lans kunnen breken voor de hindoe gemeenschap.

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled