Harten breken in Irak
|
|
Vergeef het me alsjeblieft, maar ik moet even mijn frustratie over die hele oorlog delen. Is Saddam fout? Zullen veel Irakezen blij zijn met de bevrijding van de dictator?Ja, geen twijfel over mogelijk. Maar is deze belachelijke oorlog daarmee gerechtvaardigd? Nooit! Er bestaat nooit, never, nimmer een excuus voor het ontnemen van levens, het kapot maken van gezinnen en het bezorgen van trauma’s. Want dat is oorlog! Kennelijk denkt de media daar anders over, vooral de erg patriottische zender CNN. Want het is volgens de CNN helemaal niet erg om oorlog te voeren, zolang het doel maar rechtvaardig is. Maar oorlog is nooit rechtvaardig. Hebben ze dat dan nog niet door? Ze denken dat ze eeuwig de geallieerden van de Tweede Wereldoorlog zullen blijven. Sorry hoor, maar dat privilege houdt ooit op.
En de exploitatie van de oorlog zal ook anytime soon beginnen. Natuurlijk zullen binnenkort een aantal BAMTVVT’ers (Bekende Artiesten Met Te Veel Vrije Tijd) een single opnemen voor een fonds dat Irakese vluchtelingen opvangt. En laten we de vele boeken niet vergeten, die nu worden geschreven door auteurs wereldwijd over de belachelijke oorlog. De opbrengst gaat ook naar een goed doel waar we over vijf jaar niets meer van horen. Over twintig jaar zullen twee Amerikaanse gevechtspiloten en een verpleegster een film laten maken over hun trauma en liefdesverhaal tijdens de oorlog tegen Irak. Wedden dat de volgende World Press Photo een klein Irakees jongetje is, zittend op de schouder van een VN-soldaat voor het vernietigde paleis van Saddam? Laten we er een huilend kameeltje bijdoen, dan wint deze foto zeker. Deze ‘exploitatie’ is helemaal niet erg, maar stopt het de oorlog? Heeft het ooit effect gehad in het verleden? Leert men à¼berhaupt nog iets van de menselijke fouten uit het verleden?
En wat doet Saddam ondertussen? Hij speelt nog steeds verstoppertje met Bush en tikkertje met Osama. Waar hangt de dictator himself eigenlijk uit? De ‘stoute man uit Irak’, zoals de presentatrice van het Jeugdjournaal hem noemt, is geen meester in vermommingen, maar stuurt gewoon een paar Irakezen naar de plastische chirurg, zodat de Amerikanen weer zoet zijn met de Irakeze versie van ‘Wie ben ik?’ Want kennelijk kan hij zichzelf net zo goed verstoppen als zijn raketten. Sta er niet versteld van als de energiebedrijven binnenkort opvallend veel reclame zullen maken voor ‘schone energie’, want dan hebben Saddam, Osama, de kernraketten en de olie iets gemeen: allemaal foetsie! Volgens een paar mannen in mijn omgeving is er maar één oplossing voor de oorlog: vrouwen. Vrouwen kunnen mannen laten zwijmelen, smeken, op hun knieën laten gaan. Vrouwen maken mannen zwak, gek en onvoorzichtig. Dus laat Bush een paar mooie meiden uit Los Angeles oppikken, een training geven a la Power Puff Girls en Navy Seals en die Irakese mannen op hun knieën laten vallen. Dan worden er alleen maar harten gebroken tijdens deze oorlog, in plaats van gezinnen.
Sta je er wel eens bij stil hoeveel levens er nu worden vernietigd? Niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk. “Je kunt het kind uit de oorlog halen, maar hoe haal je de oorlog uit het kind?” Kennelijk hebben bepaalde wereldleiders hier schijt aan. Laten we het eens hebben over de bekende BBB. Nee, geen billen, borsten en buik, maar Bush, Blair en Balkenende. Wat speelt er in het hoofd van Bush? Hoe komt hij aan het verlangen om de wereld te domineren? Fluistert zijn vader hem dat in, elke avond voordat hij gaat slapen? Of is hij van zichzelf een oorlogszuchtig en wraaklievend mannetje? Laat Bush zijn getto’s schoonvegen, in plaats van Bagdad. En sinds wanneer denkt Blair dat hij een wereldleider is? Heeft hij dan nog niet door dat het Britse Rijk al eeuwen niet meer bestaat? En ach, natuurlijk kan ons kikkerlandje niet achterblijven. Het altijd neutrale en nuchtere Nederland heeft weer eens een bijzondere visie op de hele oorlog: Wij verlenen wel politieke steun, maar geen militaire steun. Met andere woorden, we sturen geen leger, maar we willen wel handjes blijven schudden met jullie allemaal. Tsja, we moeten toch die economische crisis te boven komen. En onze auto’s moeten blijven rijden. Dus hebben we daarvoor Wallstreet én Bagdad nodig.
Eindelijk ben ik op school, maar vanwege het gedraal in mijn gedachtes kom ik tien minuten te laat de collegezaal binnenstormen. Met een rood hoofd loop ik het lokaal binnen en ga snel naast een klasgenoot van me zitten. “Hey luilak, jij zit zeker met je hoofd in Suriname?” krijg ik dan te horen. “Nee, in Irak.”
Varishna



