Suriname kent ook de rechten van het Kind


Paramaribo – Om de rechten van kinderen beter te kunnen beschermen, hebben de Verenigde Naties en UNICEF op 20 november 1989 het Verdrag voor de Rechten van het Kind aangenomen. Inmiddels is het verdrag door 191 van de 193 landen op de wereld ondertekend. De landen verplichten zich hiermee tot het beschermen van de rechten van kinderen in hun land. Ze moeten kinderen ook de kans geven om mee te denken en te praten over dingen die voor hen van belang zijn. Ieder land moet elke vijf jaar rapport uitbrengen aan een speciale commissie in Genève. UNICEF heeft een belangrijke taak bij het toezicht op de naleving van het verdrag. 20 November is sinds 1989 de Dag van de Rechten van het Kind.Elk jaar wordt op 20 november de Internationale Dag van de Rechten van het Kind gevierd. Op die dag zijn er allerlei activiteiten om te herinneren dat kinderen speciale rechten hebben. UNICEF en de Verenigde Naties hebben hiervoor op 20 november 1989 een verdrag aangenomen. Hierin zijn de basisrechten van alle kinderen ter wereld vastgelegd.

Hoewel er in Suriname beaamd wordt dat de belangrijkste rechten van het kind zijn: het recht op onderwijs, het recht op eigen geloof en cultuur, het recht op een naam en een nationaliteit, het recht op een eigen mening, het recht op een veilig en gezond leven, het recht op bescherming tegen kinderarbeid, het recht op bescherming tegen mishandeling en geweld, het recht op bescherming bij oorlog, het recht op spelen, het recht om op te groeien bij familie, het recht op veilig drinkwater, het recht op goede gezondheidszorg en het recht op zorg bij een handicap, toont de praktijk dat men in Suriname geen flauw benul heeft van al deze compromissen. Alle rechten gelden voor alle kinderen over de hele wereld, dus ook in Suriname. De overheid beschouwt de opvoeding van een kind strikt als een zaak van de ouders omdat die kinderen hadden gewild en niet de Surinaamse overheid voor hen. Indien ouders door geldgebrek , baanverlies etc. hun kinderen geen zorg op maat kunnen bieden laat de overheid hen gewoon links liggen en gaat verder met de orde van de dag. In dit materiele opzicht is het in Nederland iets beter geregeld. Desalniettemin moet worden toegegeven dat zelfs in het kind-vrouw- en diervriendelijk Nederland het juist kinderen zijn voor wie de beschermende hand vaak te laat uit de mouw floepte. In Suriname komen er geen AMK’s voor, vandaar dat lijfelijk straffen zelfs op scholen nog behoorlijk functioneel is, verder geen bureau’s voor jeugdzorg, geen internaten.

In Nederland is het zelfs strafbaar kinderen lijfelijk te straffen maar de praktijk wijst uit dat er een niet te verwaarlozen leger aan gedragsgestoorde en onhandelbare kinderen voorkomt waar de autoriteiten geen raad mee weten. In Suriname wordt dit probleem resoluut opgelost met een mattenklopper en gemalen adjuma peper. Het enkele internaat in Suriname heeft overigens de ambiance en inrichting van een Duits concentratiekamp. UNICEF heeft een belangrijke taak bij het toezicht op de naleving van het verdrag. Ook Nederland moet verslag uitbrengen aan de Commissie voor de Rechten van het Kind in Genève. In het rapport van 1997 stond onder andere dat Nederland veel doet aan participatie van kinderen. Kinderen mogen bijvoorbeeld met ministers mee als die belangrijke onderwerpen bespreken op conferenties. Ze mogen dan vertellen wat ze vinden van de voorstellen. De bewindslieden houden hier dan rekening mee. Kinderen spreken ook mee in buurt- of wijkraden. In sommige gemeenten adviseren kinderen burgemeester en wethouders. Ze stellen zaken aan de orde die voor kinderen belangrijk zijn, zoals voldoende ruimte voor sport en ontspanning. Nederland steunt het werk voor kinderrechten in andere landen door het geven van ontwikkelingshulp.

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled