Persoonlijke verhalen over donatie en registratie


SpecialsVorige week hebben we je kort verteld wat het inhoudt om je te laten registreren in het Donorregister. Iedereen krijgt immers de keuze, jij ook. Aangezien het niet alleen om het redden van levens gaat, maar ook om de zeggenschap over je eigen lichaam, is het belangrijk dat je er goed over wordt voorgelicht. Deze week komen er drie jongeren aan het woord, die jou graag willen vertellen waarom zij wel of juist niet donor zijn geworden. Ontmoet ze!

Alex heeft een donorhart. Hij werd plotseling ernstig ziek, maar kan nu dankzij zijn nieuwe hart weer verder met zijn leven:

“Een goed jaar geleden ben ik ziek geworden. Met griep ben ik in het ziekenhuis opgenomen. Toen kwamen ze er achter dat mijn hart voor 20, 25 procent niet meer functioneerde, de linkerhartkamer. Binnen een mum van tijd lag ik op de intensive care en dan krijg je te horen dat je niet lang meer te leven hebt en dan klapt de wereld voor je dicht. Op een bepaald moment zeiden ze ‘je hebt nog een week’ en toen was het in één keer nog 48 uur. Ik heb al van begin 2000 tot voorjaar 2000 met een steunhart gelopen en nu was er voorjaar 2000 gelukkig…een donor. Ik werd ’s morgens in het ziekenhuis wakker gemaakt, met het bericht dat ik geopereerd zou worden en dan is het net een droom. Er zijn dingen in het leven waar ik me niet meer druk om kan maken. Ik weet nu dat je, ja, je leeft maar één keer, zeg ik altijd en als je vrij dicht bij de dood bent geweest, dan zijn andere dingen wel belangrijker. Nee, ik ben blij dat ik een hart heb gekregen en daar ben ik zuinig op. Als je jong bent en je leven gaat over rozen, je bent lekker bezig, doet lekker gek, ’s weekends stappen, studeren…in je omgeving gebeurt niets…dan denk je er niet over na. Mensen die een gewoon leven hebben, die denken er niet bij na en dat deed ik ook niet. Dat is bij mijn kennissen nu anders en ze zijn er over gaan denken.”

Samantha laat de beslissing over aan haar nabestaanden (keuze 3):

“Ik ben Samantha, ik ben 17 jaar en ik ben bijna 18. Ik zit in de zesde klas op het college in Delft en mijn keuze is keuze drie, dat mijn nabestaanden mogen beslissen of ik donor word of niet. Het is toch wel belangrijk dat iedereen het ermee eens is, want ik heb wel een beetje mijn twijfels. Maar als het waar is wat ze zeggen, dan ben ik heel bang dat ik hier ergens rondloop zonder ogen, zonder hart. Dat vind ik een heel eng idee. Maar ja, hindoes zeggen dat één van de eerste geboden is, dat je moet schenken aan je medemens, dat het een plicht is en dat vind ik ook wel iets heel moois en daarom zou ik het denk ik wel willen doen. Bijvoorbeeld mijn opa, die vond dat je jouw lichaam zo moet teruggeven aan God, zoals je het hebt gehad. Dus niet zonder een hart of zonder nier. Het is heel mooi om wat te doen voor een ander mens op zich, iets betekenen voor iemand die je eigenlijk helemaal niet kent.”

Joost besluit geen donor te worden (keuze 2). Als een arts ziet dat je met keuze 2 geregistreerd staat, hoeft hij/zij jouw nabestaanden niet onnodig te belasten met een moeilijke vraag op een verdrietig en moeilijk moment:

“Ik ben Joost, ik doe eindexamen HAVO, ik ben bijna 18 en ik heb me laten registreren want ik wil absoluut niet dat na mijn dood mijn organen of weefsels worden gebruikt. Dus keuze twee, ik wil geen organen en weefsel afstaan, want ik wil compleet in mijn graf liggen. Ik wil begraven worden en ik wil niet dat daar delen van missen. Ik wil gewoon in mijn kist gaan zoals ik er nu uitzie. Ik vind het natuurlijker, bovendien vind ik het gevoel heel naar als ik er niet meer ben dat iemand gewoon met mijn organen en weefsels rondloopt. Daar voel ik me niet lekker bij. Ik heb er wel eens met mijn vrienden over gepraat. We hebben er nooit een keer goed voor gezeten en er een goed gesprek over gehad, maar wel eens tussen neus en lippen door dat het onderwerp ter sprake kwam. Ik zou er toch wel een keer er een goed gesprek met een vriend over willen hebben. Mijn ouders weten wel dat ik geen organen en weefsels wil afstaan. Ze willen zelf wel organen en weefsels afstaan, maar ze respecteren het en ik wil het niet. Ik vind het heel belangrijk om mij te registreren anders gaan mijn ouders en mijn nabestaanden voor mij kiezen wat er met mij gebeurt na mijn dood en dat wil ik absoluut niet. Ik heb uitgezocht hoe je jezelf moet laten registreren. Je kan gewoon bij de apotheek of bij de huisarts een formulier ophalen en als je 18 bent, krijg je er gewoon één thuisgestuurd, dus echt moeilijk is het niet. Ik weet niet zeker of ik altijd bij deze beslissing zal blijven. Misschien denk ik er wel over vier jaar heel anders over. Ik weet wel dat je gewoon een nieuw formulier kan invullen en dan is het zo veranderd, dus je kan altijd van mening veranderen.”

Wil je de persoon achter het verhaal zien? Kijk dan ook naar de videoclips van hen en anderen op de site www.donorofniet.nl met persoonlijke verhalen over donatie en registratie. Volgende week komt het laatste deel van de driedelige serie over donorregistratie. Shari, die heeft gekozen voor keuze 1 om donor te worden, zal dan komen vertellen over dit onderwerp.

Meer weten?:

Je kunt de folder ‘Ja of nee donor?’ afhalen bij huisarts en apotheek. Met de huisarts kun je natuurlijk ook praten over dit onderwerp. Wees er niet bang of schuw voor. De huisarts zit er namelijk voor jou en wil graag je vragen beantwoorden.

www.donorofniet.nl
Een duidelijke site met informatie voor jou, als jongere. Bekijk de videoclips en test jezelf: hoeveel weet jij over donatie en registratie? Ook kun je op het forum meepraten over wat de keuze om donor te worden betekent.

www.donorvoorlichting.nl
Op deze uitgebreidere site kun je o.a. gratis handige brochures (sommige zelfs verkrijgbaar in Surinaamse/Turkse/Marokkaans-Arabische/Antilliaanse versie) bestellen en ook het Donorformulier.

Rajshri Ramnares

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled