Surinaamse politie onder de loep
Paramaribo .– Van oudsher heeft de Surinaamse politiebranche de reputatie een arbeidsplek te zijn voor lui die het op school niet meer zagen zitten, weinig toekomstperspectieven hadden en een baan ambieerden waarbij men niet zo hard hoefde te oewwerke maar door de samenleving toch met gepaste deferentie kon worden bejegend. Tijden verstreken , alles veranderde met rappe schreden behalve de atmosfeer binnen het corrumperende politiemilieu. Bij de samenleving bestaat anno 2009 de stellige indruk dat de politie weinig aandacht besteedt aan aangiftes over inbraken, verkrachtingen, dreigementen, terreur etc. . Men verschanst zich al te graag als een groteske goewweldenaar achter de electronische schrijfmachine, ramt men een immens ego een aantal regels die van ergens naar ergens slingeren op het maagdelijke papier , plet er een paraafje onder waardoor zelfs hierogliefkenners de migraine zouden oplopen en laat tot slot het document verder gisten in een daartoe strekkende opslagmap. Erover communiceren respectievelijk corresponderen betekent evenveel als het afroepen van een vulkanische uitbarsting op jezelf. Voor deze voorlopige constatering werden in totaal 150 respondenten , aan wie er vooraf een portie telo/pietjel werd geoffreerd voor hun medewerking aan het onderzoek, benaderd. “We zijn dus uitgegaan van een aantal van 150 en de resultaten hebben slechts betrekking op die 150 personen.”, gaf een onderzoekster ter verantwoording. Betrokkene vervolgde: “ Wil je een representatieve steekproef trekken, dan moet je veel groter gaan en dan moet je eigenlijk ook nationaal gaan.” Voor het onderzoek dat als eerste meetpunt dient, is gekozen voor enkele gebieden en buurten waar de bevolkingsconcentratie het grootst is. Zo is een enquàªte gehouden in de ressorten Blauwgrond, Latour en Paramaribo-Centrum, Meerzorg, Nieuw-Amsterdam, Nieuwe Grond en Lelydorp. “Vanwege het feit dat er geen sprake is geweest van een a-selecte steekproef kan niet verwacht worden dat de respondenten representatief zijn voor de totale bevolking in de drie districten, laat staan voor de rest van het land.”, stelt het IMWO in haar eindrapport. Aan de onderzoeksresultaten mogen derhalve geen algemeen geldende conclusies worden verbonden.
Een hooggeplaatste politiefunctionaris stelt gerust dat bij vervolgonderzoeken meer gebieden zullen worden betrokken en zelfs landelijke steekproeven zullen worden getrokken, die representatief zijn voor de gehele Surinaamse bevolking, Nu is het onderzoek ook mede vanwege het beschikbare budget kleinschalig gehouden. Over de afhandeling van aangiften zegt de politieman, dat het enorm belangrijk is dat de communicatie tussen politie en aangever over de stand van het onderzoek goed is. Daaraan schort echter nog een heleboel, zoals uit het onderzoek blijkt. Daarom is er nu een verplichting opgelegd aan politieambtenaren om steeds periodiek “terug te koppelen.” met de aangevers om hen op de hoogte te houden ten aanzien van de voortgang van het onderzoek alsmede de “uiteindelijke afwikkeling.” ervan. De politiefunctionaris als voornoemd gaf verder als commentaar: “Dat zal een heleboel gevoelens van ontevredenheid wegnemen, want omdat men vaak niet weet wat er is gebeurd, heeft men het gevoel dat er niets met hun aangifte wordt gedaan, terwijl er misschien(!!!) wel een heleboel is gedaan“



