Jongeren Leiding 16 willen betere toekomst
Paramaribo .– Terwijl er in Nederland allerlei uitbreidingen binnen de leerplichtwet worden geà¯ntroduceerd en ouders zoveel mogelijk worden betrokken en voorgelicht ten aanzien van een actievere participatie van hun kinderen in het onderwijs, hebben leerlingen woonachtig in desolate gebieden in Suriname niet eens een duwtje in de rug nodig om zelf initiatieven te nemen ter plaveiing van de weg, leidend naar een mogelijke toekomst. Impacts van regeringswisselingen in Suriname zijn nauwelijks merkbaar in de vaak penibele situatie waarin in het bijzonder jongeren in de verafgelegen gebieden in Suriname verkeren. Men is doorgaans verstoken van drinkwater, openbaar vervoer, onderwijsfaciliteiten, werkgelegenheid etc. Men blijft een zware tol betalen voor het naakte recht op een sober bestaan.
Leiding 16 te Bomapolder is hier een goed illustratief voorbeeld van. De bewoners van dit woonareaal leven al 40 jaar zonder elektriciteit en leidingwater, hoewel de plek zelf leiding heet. Zij moeten het maar doen met regenwater en water uit het irrigatiekanaal. De irrigatiekanalen, in Suriname kreken genoegd, zijn niet zelden gevrijwaard van gevaren. Vaak zijn die dichtbegroeid terwijl kolonies giftige slangen en kaaimannen er in welig tieren. Leerlingen die mulo-school bezoeken zijn vaak niet eens in de gelegenheid het dagelijks nieuws te volgen. Hierdoor kunnen zij bepaalde vragen op school ook niet op een zinnige manier beantwoorden. In de vakanties zijn er totaal geen activiteiten evenmin één of andere buurtfaciliteit om je ermee te kunnen amuseren.
Velen hebben anno 2007 niet eens een televisie en/of radio. Men is het er onverdeeld over eens dat de woonwijk drastisch ontwikkeld dient te worden. Districtscommissaris van Wanica, Ramdjes Soekaransingh, laat naar goed Surinaams magistraat gebruik alvast weten dat er een inventaris is gemaakt van alle noden en behoeften, waaronder te verstaan dat er straks planmatig iets rigoureus gerealiseerd zal zijn.
Het feit dat Suriname vele desolate gebieden kent, heeft te maken met het feit dat er binnen het ontwikkelingsprogramma van het ’s landsbestuur simpelweg geen prioriteit aan wordt verleend. Het deert de regering ook niet dat jongeren uit zulk soort gebieden geen kant op kunnen en zelfs op het analfabetisme afglijden. Men is er niet eens voor beducht dat zulk soort lui makkelijk te rekruteren kan zijn voor criminele klusjes en andere malafide transacties.
Als mensen worden uitgesloten door de maatschappij ontstaat er al gauw een laag zelfbeeld. Ze denken dat ze nietsnutten zijn en dat hun leven gedoemd is tot mislukken. Met deze mentaliteit valt alle hoop weg op een beter leven. Vooral als men nog ontdekt dat men afhankelijk is van allerlei organisaties en van de goede wil van andere mensen. Men komt zo in een vicieuze cirkel waar men na een tijd niet meer uitkan.
Armoede kent verschillende modellen. Het eerste is het individueel schuldmodel. Hier is er sprake van als iemand bijvoorbeeld een drankprobleem heeft en daardoor zijn werk verliest en zo in een vicieuze cirkel terechtkomt. Daarnaast bestaat er ook nog het individueel ongevalmodel waardoor het individu bijvoorbeeld door ziekte zijn werk verliest en als gevolg ook zijn woning. Er is ook nog een maatschappelijk schuldmodel. Vanuit deze visie komt het door de structuur van de maatschappij dat er armen zijn. Als laatste is er ook het maatschappelijk ongevalmodel. Hier is er sprake van als een bedrijf over de kop gaat en mensen daardoor hun werk verliezen. Een oorzaak dat men arm wordt is dat één van de diensten (diensten, huisvesting, gezin, gezondheid, onderwijs, arbeid en tewerkstelling en inkomsten en schulden) wegvallen. Op zich hoeft dat nog geen probleem te zijn maar als je op de rand van de maatschappij leeft komt die klap dubbel en dik aan.
Zo komen mensen die oorspronkelijk niet arm waren in armoede terecht. Men spreekt dan ook van nieuwe armen. Als mensen heel hun jeugd niet anders gekend hebben dan armoede en later ook arm worden spreekt men van generatiearmen. Hierbij kan men ook kansarmen rekenen. Ook het onderwijs kan zorgen voor armoede. Heel dat systeem is voor en door de middenklasse gemaakt. Dit werkt dus niet voor mensen in armoede en zo krijgen arme kinderen een schoolse achterstand.



