De arbeidsmarktpolitiek
Nederland heeft voor Surinamers met haar studiefaciliteiten altijd zeer goed aangeschreven gestaan terwijl het juist deze groep is die diep teleurgesteld is in de arbeidsmarktpolitiek (lees: het leven na de moeizame studie) van Nederland.
Ik kan mij nog de bezorgde woorden uit 1992 herinneren van de directeur van het arbeidsbureau te Amsterdam Zuid-Oost, die ik in mijn hoedanigheid als ontwikkelaar van toeleidingsprojecten voor langdurige werklozen had benaderd. Volgens hem zou de arbeidsmarktpositie van Surinamers door de komst van Oost-Europeanen verder achteruit hollen. Als voornaamste redenen gaf hij op dat Oost-Europeanen in het juiste vel zouden zijn verpakt, blank dus, beter opgeleid zouden zijn dan Surinamers (minimaal HBO en doorgaans academisch) en verder niet zo?n grote muil zouden hebben als Surinamers.
Terwijl men vroeger dacht met een eclatante taalbeheersing en goede papieren kansrijk te kunnen worden in een land als Nederland zijn het juist de Surinamers die ontdekten dat ze er nog lang niet waren. De functie-eisen zijn niet misselijk, hoewel je 5/6 deel van de Nederlandse beroepsbevolking gewoon naar huis zou kunnen sturen als je hen zou willen afrekenen op hun klantgerichtheid en ijver. Zelfs de proleterige hufterigheid van de meeste werknemers in Suriname zou wel eens ten opzichte van die van hun Nederlandse collega’s kunnen verbleken. Nederlanders zijn niet gewend aan het fenomeen ‘goedopgeleide en taalbeheerste’ allochtonen.
In de beginfase van de migratiegolf kregen kinderen van niet-Nederlanders op Nederlandse scholen vaak het advies naar het lager beroepsonderwijs te gaan omdat er met hen, vanwege hun niet legitieme lichaamsovertrek toch geen fuck terecht zou komen. Ze werden reeds in het primordiale stadium klaargestoomd voor een gastarbeidersrol binnen de Nederlandse productiesector.
Surinamers daarentegen lieten zich zulk een behandeling niet welgevallen en verzetten zich te pas en onpas tegen dit soort maatregelen. Vandaar het briljante vooroordeel: Surinamers zijn lui en agressief. Het eindresultaat van dit verzet is dat velen onder de Surinamers een veel uitgebreider assortiment aan niet gehonoreerde sollicitatieactiviteiten hebben verzameld dan de overleden schrijver Boudewijn Buch met diens typografische nalatenschap. De Nederlandse arbeidsmarkt discrimineert zelfs openlijk binnen sectoren alwaar er een schreeuwende vraag naar werknemers bestaat. Enkel voor productiewerkzaamheden en interieurverzorging wil iedere omhooggevallen Hollandse VMBO-er een allochtone academicus graag in dienst want dat leidt tot opvijzeling van diens gemaltraiteerd ego en niet te vergeten diens partner die in hem de Hero ontdekt.
Zelfs een reeds in 1986 door de Europese Unie gesubsidieerd onderzoek, hetwelk uitgevoerd werd door Prof. Dr. F. Bovenkerk kon aan deze situatie niets veranderen. Zijn onderzoeksrapport, destijds in boekvorm verschenen onder de titel een eerlijke kans, werd verwelkomd als gebakken lucht. Bovenkerk beschrijft hierin hoe werkgevers in als nazistisch gebrandmerkt Duitsland veel coulanter tegenover allochtone werknemers staan dan bijvoorbeeld de Calvinistisch gezegende Nederlandse werkgevers die leugens, foefjes en andere bedrieglijke intriges niet schuwen een allochtoon uit te sluiten en/of te weigeren. Nederlandse werkgevers waren voor het eerst en het laatst ‘allochtoonvriendelijk’ toen men de ESF-kas kon leegplunderen om daarmee een aantal allochtone werknemers als gesubsidieerde voetenveeg in dienst te nemen en hen ergens voor op te leiden gedurende een looptijd die gekoppeld was aan die van de in het vooruitzicht gestelde ESF-gelden.
De situatie is thans behoorlijk veranderd omdat er sprake is van een slap en statisch arbeidsmarktmechanisme en fluctuatie. Succesvolle bedrijven zitten vanwege faillissementdreiging constant amoureus te lonken van de ene bedrijfspartner naar de andere om er een fusie mee te kunnen aangaan. KLM is hier een heel goed voorbeeld van. Als bedrijfsprostitutie strafbaar zou zijn, zou KLM allang tot orde zijn geroepen. KLM heeft als werkgever die het meest profiteert op de lijnroute Schiphol- Paramaribo Surinamers overwegend in dienst in haar onderste segment, inhoudende: productie- en sanitairgerelateerd werk waar je ook makkelijk uit gewipt kunt worden.
De averechtse geaardheid en de letterlijke buitenstaanderschap van de Surinaamse werknemer zal de provinciale hufterigheid en benepenheid van KLM in deze moeilijke tijd veel harder dan ooit eerder doen prononceren. Dit zal resulteren in het feit dat iedere futiliteit aanleiding kan zijn tot expiratie van het contract van deze categorie werknemers. Een zogenaamd beoordelings/functioneringsgesprek zal dan ook alles weg hebben van het verraderlijke waarmee een hoer, gelijk een onbeduimelde dame, kuise woorden over haar lippen en vrome blikken uit haar ogen laat rollen, je niets-vermoedend in de val lokt, je vervolgens berooft en je tenslotte ook nog voor roof en poging tot verkrachting laat opdraaien. De Surinaamse klant is hier steeds het slachtoffer van.
Rabin Gangadin



