Review: tienjarig jubilieum Dancevalley


Op 7 augustus 2004 was het weer zover: dance minded Nederland kwam bij elkaar om het jaarlijkse hoogtepunt op het gebied van house muziek te vieren. Deze keer betrof het een speciale editie, want dancevalley viert zijn tienjarig jubilieum als festival. Een kort stukje geschiedenis vooraf:
De house rage die in 1988 definitief doorbrak in Engeland had inmiddels ook Nederland bereikt en sloeg onmiddelijk aan bij een grote groep mensen. Overal werden parties georganiseerd en op een gegeven moment was de populariteit zo hoog gestegen dat er behoefte was aan een grootschalig dance festival. Een groepje vrienden slaat daarna de handen ineen om dit idee te verwerkelijken. De plek waar dit moest gaan gebeuren werd al gauw gevonden in recreatiegebied Spaarnwoude en met de vallei op het terrein was de naam al gauw geboren voor dit nieuwe evenement: dancevalley. Het werd uiteindelijk een groot succes, ruim 5000 liefhebbers kwamen op het festival af, niet in de laatste plaats vanwege de aanwezigheid van de toen al gerenommeerde Engelse dj Carl Cox. Sindsdien ontbrak hij op geen enkele editie van dancevalley. De house scene in Nederland groeit verder en daarmee breidt ook het aantal stromingen uit, waar eerst house en techno de boventoon voerden nam trance het stokje over. De bezoekersaantallen werden steeds groter en UDC, de organisatie achter dit evenement volgt de populariteit, het terrein werd uitgebreid, steeds meer dance area’s werden toegevoegd. Inmiddels heeft Nederland een enorme naam opgebouwd als housenatie en staat dancevalley bekend als het mekka van de dance, alle stromingen binnen de house scene verenigen zich en alle partygangers komen bij elkaar om er een geweldig feest van te maken. Het genereert een heerlijke sfeer, gemoedelijk en vrolijk, iedereen is blij en danst er op los. Dit jaar heeft dancevalley heeft een line up op touw weten te zetten waar je een diepe buiging voor mag maken. Meer dan 170 artiesten verdeeld over 15 area’s en 3 open air stages. Namen als Oakenfold, Cox, Armin van Buuren en Sasha zijn een kleine greep uit de toppers die deze editie acte de présence geven voor vijftigduizend mensen.

Het festival
we vertrokken vroeg, om acht uur s’ ochtends zaten we al in de trein richting Amsterdam Sloterdijk waar we gratis met pendelbussen naar het terrein zouden worden gebracht. Eenmaal afgezet bleek echter dat we zo een twintig minuten moesten lopen om uiteindelijk bij de ingang te komen. Gelukkig was zelfs de entrance uitgerust met een mini stage waar een dj de wachtenden in de rij aan het warm draaien was met lekkere house beats, dat brengt natuurlijk de sfeer er goed in. Eenmaal binnen maakte we eerst een korte verkenning om te zien hoe het festival deze keer was aangekleed. Het terrein was verdeeld in vier gedeeltes: drie open air stages met daar tussenin een gebied met grote tenten waar de meeste house-stromingen waren vertegenwoordigd. Bij binnenkomst kwam de eerste open air stage in zicht, Eurogrooves, waar voornamelijk trance werd gedraaid. Een reuzegrote gele smiley vormde het aangezicht van dit podium met onderaan de dj booth. Grote namen die daar draaiden waren o.a. Paul Oakenfold en Rank 1. Daarna maakte we een ronde langs de verschillende tenten, techno, tech-house, house, progressive, trance en zelfs urban was er te vinden. Opvallend was de aankleding van het psy trance gebeuren.

Eurogrooves
Mainstage

In het midden van het terrein stonden een groepje hippies te trippen voor een stage waar grote afbeeldingen van Ganesha en Shiva prijkten. Dit in combinatie met wierook die je overal kon ruiken bouwde een speciaal sfeertje op, back to the seventies met deze jongens! Verderop stonden er een aantal kraampjes waar je allerlei hebbedingetjes kon kopen, zoals kleertjes, zonnebrillen en henna-afbeeldingen. De volgende stage die we tegenkwamen was de HQ. De hardere vormen binnen de house scene kennen een enorme populariteit in Nederland en daar stond deze stage ook garant voor. Hard house was hier het recept, Tom Harding en Lisa Lashes vormen de absolute top binnen deze scene en waren dan ook zeker aanwezig om de boel op z’n kop te gaan zetten. De dj booth stond opgesteld op een stelling die op zo manier was aangekleed dat het leek op een enorme stalen constructie. Het mooiste gedeelte waren de schoorstenen bovenaan de dj booth waar hoge vlammen uit kwamen, dat gaf een prachtig plaatje op in de avond. Zelf ben ik helaas niet zo gecharmeerd van hardhouse, dus ik zou niet meer terugkomen naar de HQ. Op naar de mainstage dan maar, die zag er werkelijk prachtig uit, het dancevalley embleem van elke editie was op een aparte doek uitvergroot en op de stage gedecoreerd. Sasha, Ferry Corsten en Carl Cox hadden de eer om onder toeziend oog van duizenden mensen in de vallei te mogen gaan draaien.

Na zo een uurtje te hebben rondgekeken ging ik aan mijn eigen programma beginnen, Harry Lemon en Markus Schulz brachten mij al gauw in een lekkere mood, maar nog echt los kwam ik niet. Tijd voor wat stevige techno! In de concept tent stond Adam Beyer klaar om er op los te knallen, hij was een van de dj’s waar ik die dag naar uit keek. Beyer knalde en hoe! Een supervette set waar je geen moment stil kon blijven staan, de beats bleven maar doordenderen. Daarna kwam techno legende Jeff Mills aan de beurt, maar hij viel me wat tegen door teveel hitplaten te draaien. Ik vertrok halverwege zijn set naar progressive helden Deep Dish. Dit duo is nauwelijks in Nederland te bewonderen, dus ik was erg opgetogen deze jongens aan het werk te zien. Ze waren ondertussen begonnen aan een enerverende set, ook hier kon ik m’n voeten niet stil houden, de hele tent ging los. Het is inmiddels 20.00 en helaas kon ik Paul Oakenfold nog een maar een half uur meemaken, omdat Deep Dish rond diezelfde tijd was geprogrammeerd. Maar ja, keuzes moet je maken met zo een geweldige line-up. Toch maar even snel een kijkje genomen, want ook voor Oakenfold geldt dat hij vrij weinig te bewonderen is in Nederland. Van wat ik meekreeg draaide hij redelijke platen en maakte er een one-man-show van achter de draaitafel, hij had er duidelijk zin in.

Volgende keer hoop ik toch nog een hele set van hem mee te maken. Tijdens zijn set lieten helikopters die boven de Eurogrooves stage circulereerden een bloemenzee naar beneden vallen met het idee een woodstock gevoel onder de feestgangers te creeren. Nou deed het mij niet echt wat, maar het blijft natuurlijk mooi om te zien. De avond begint in te vallen, het wordt donkerder wat een extra dimensie geeft aan het festival. Een groene laserstraal licht op over het terrein. Het is 21.00 en dj waar ik écht naar uitkeek, mister Dave Clarke, die bekend staat als een van de beste techno dj’s in de wereld stond klaar om af te sluiten in de techno tent. Wat een gruwelijk gave set!! Wat kan die man toch draaien, zo energiek, iedereen uit z’n dak en ik natuurlijk ook, heerlijk gewoon! Een uur voor het einde van zijn set ben ik toch maar naar de mainstage gegaan, want afsluiten in de vallei blijft toch apart. Nog één laatste blik vanaf de heuvel op de mensenmassa in het vallei wilde ik op m’n netvlies hebben. Carl Cox was inmiddels begonnen om af te sluiten. Hij, de dj die dancevalley vanaf het begin af aan heeft meegemaakt was dé persoon om deze klus te klaren. Vol verwachtingsvol zocht ik een plekje op in de heuvel. Groene en rode lasers gaven vanaf de mainstage een heerlijke aanblik. De sfeer was geweldig, rond 22.30 werden we ook nog getrakteerd op een heuse vuurwerk show, de ambiance was op dat moment gewoonweg schitterend. Het enige minpunt op dat moment was….Carl Cox. Ja, je leest het goed. Zijn set was wat eentonig en knalde niet echt zoals ik dat van hem gewend ben. Slecht was het niet, maar met zijn spectaculaire solo optreden in ahoy van begin dit jaar in m’n achterhoofd plus het feit dat hij deze editie mag afsluiten had ik toch wel het stevigere werk van hem verwacht. Daar kwam ook nog bij dat hij zich van de nodige hitplaten bediende. Voor de dagjesmensen is dat niet zo een probleem, maar de reguliere feestganger heeft dat soort plaatjes al tig keer gehoord. Nadat hij klaar is met z’n set geeft de mc namens dancevalley een dankwoord aan alle bezoekers en kondigt tevens z’n afscheid aan, want hij houdt er na tien jaar mee op.

Dan gaat Carl Cox nog een kleine toegift geven, hij begint weer te draaien en dan hoor ik al gauw dat hij een supergave plaat aan het inmixen is, het publiek krijgt het ook snel in de gaten als de bassline duidelijker wordt en een hels gejuich luidt door de vallei: Joris Voorn – Incident!!! Een superplaat die ik wonderbaarlijk deze dag nog niet eerder had gehoord. Misschien wel de beste technoplaat van dit jaar, de kenners onder ons weten waarover ik het heb. Ik raad iedereen aan deze plaat te beluisteren, want hij is echt geweldig. Het is geen typisch beukplaat, maar heerlijk swingend nummer wat met melodie erin. Om het af te maken gooit Cox er nog een vette remix in van hertz – recreate om er een einde aan te maken. Het feest is omstreeks 23.15 uur afgelopen en de massa vertrekt richting de uitgang. In een rap tempo vertrek ik ook zo snel mogelijk, want ik wilde m’n laatste trein niet missen. 00.20 zaten we in de trein richting Den Haag, bijkomend van een fantastische dag.

Pluspunten:

  • gratis pendelbussen
  • gratis toileten
  • adam beyer, dave clark, deep dish
  • heerlijke sfeer, overal was het feest
  • prachtig weer

Minpunten

  • eind lopen naar dancevalley terrein
  • het geluid in twee tenten was slecht afgesteld, te hard en onzuiver

Volgend jaar weer!

Met dank aan phono.nl voor de foto’s.

Rajiv R.

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled