Verdommewood
Ik zit hier, kansloos voor mijn pc starend. In veilig Nederland, een veilig onderkomen. Ik héb alles: geld, een huis, kleding, een goede familie…wellicht zelfs een nieuwe liefde en een hoge opleiding. Wat wringt er dan? Waarom zijn mijn gedachten zo door de war, waarom ben ik zo oververmoeid? Wat is er allemaal aan de hand en waarom kan ik het nu even allemaal niet meer aan? Een gezond lichaam met een af en toe vernietigende geest. Vandaag keek ik naar ‘Gandhi’, een film gemaakt in mijn geboortejaar en met vele oscars bekroond. Gandhi, wat moet deze naam mij zeggen? Als hindoestaan hoort het je iets te doen. Je komt toch uit India, je gelooft toch in God, je hebt toch gevoel voor cultuur en eigenwaarde?…Oh ja? Ik weet dat nog niet zo goed, niet meer tenminste.
Ik ben geboren in Amsterdam. Mijn ouders komen uit Suriname. Mijn overgrootouders uit India. India was bezet door de Britten. Suriname was bezet door de Nederlanders…vandaag de dag wordt Nederland bezet door rechtsen, anti-allochtonen, anti-alles-wat-vreemd-is…anti…ach. Of ben ik té cynisch? Wellicht. Wellicht zoals Gandhi momenten voor zijn dood. Zoveel bereikt, maar wie kon hem garanderen dat het vechten zou stoppen…blijvend, stilte, rust en vrede. Met alleen ruimte voor Goddelijkheid in ons hart.
…Maar dan kom ik weer terug op m’n eigen leventje. Hier in dit kleine landje, 16 miljoen mensen. Het rijke, rijke Westen. Ik heb teveel eten, teveel kleren, teveel geld. Maar ik ontvang en geef te weinig liefde. Er is teveel kapot gemaakt in het verleden, waardoor ik nu puzzels mag oplossen die net zo moeilijk lijken als wereldvrede zoeken na een geschiedenis van eeuwige verbrokkelende en gruwelijke, mensonterende oorlogen. De wereld is in pijn, onze kinderen zijn in pijn. De waanzin is niet opgehouden met de onafhankelijkheid van India of met die van Suriname…en hij zal ook niet ophouden met het (tijdelijke) stoppen van de hatelijke discriminerende en racistische sfeer in Nederland. En kom mij niet vertellen dat het niet hatelijk is. In de winter waren de drie standaardonderwerpen van het six o’clock news: terrorisme, het Midden-Oosten en allochtonen (of alles wat met vreemd te maken heeft). Vandaag de dag zijn we er nog steeds niet achter gekomen, dat wat vreemd is, nog niet anders of slecht of kwaadaardig of whatever hoeft te betekenen.
Maar we passen ons aan, jezus, wat passen we ons aan. Aan mensen die vreemd vinden belangrijker vinden dan lief te hebben. De Jood, de Christen, de Hindoe, de Moslim…we zijn zo gigantisch goed in ‘in hokjes’ delen. Jij hoort dáár, ik hoor híer, blijf vooral uit m’n buurt met je onzin.
…En daar zat ik dan. Kansloos starend tegen mijn pc-scherm. Met mijn hoge opleiding voor een toekomst waarin ik zal werken voor mensenrechten en het zwaar ondergewaardeerde milieu. Wat zal leiden tot verdoemenis van de mensheid…omdat ik ergens diep van binnen toch bang ben dat het allemaal niet zal helpen…omdat het cynisme is dat mij af en toe bekruipt. Omdat ik nu achter boeken zit in een rijke stad…en niet die kinderen in ontwikkelingslanden of oorlogsgebieden aan het helpen ben… Omdat ik geeneens Hindi ken, omdat Néderlands toch echt belangrijker was voor je ontwikkeling en overlevingskansen. Zo zonde. Omdat ik India tot op de dag van vandaag nog niet gezien, geroken of geproefd hebt… Ik heb India nooit gevoeld. Ik ben een Hindoestaan, dat zeg ik wel, maar mijn culturele spiritualiteit lijkt dood. Muziek, films, voedsel, kleding, zij doen mij niets, want zij zijn India niet. Ik ben dat niet. Ik wil weten hoe het is, hoe het is om jezelf te ervaren en je godverdomme niet zo verscheurd te voelen tussen drie werelddelen en ik weet niet hoeveel werelden. Ik wil weten hoe het is… Hoe is het om je helemaal vol te voelen op een lege maag…maar ach…ik ben ook maar een twintiger, als elke andere.
Sadhana



