Wij, overlevers van Suriname


Ik ben van huis weggelopen vorig jaar. Een tijdelijk onderkomen in de Bijlmer volgde daarna. Aan dat geblaat van de media heb ik nooit een boodschap gehad. Ik heb de bouw van de Bijlmer immers voor het grootste gedeelte zelf meegemaakt, ook al kwam ik uit witte anti-Bijlmer Gaasperdam. Het klassieke verhaal van de Surinaamse hindoestaan draag ik in mijn historische bagage mee, al heb ik dat koffertje snel met de puberteit weggegooid. Hoewel: weglopen, grootste aantal zelfmoordpogingen, hoge scheidingspercentages…mwa, misschien besluit dit hindoestaantje toch wel heel erg trouw aan haar achterban te blijven. De Gliphoeve…haar naam zo berucht dat ze verbannen moest worden. Een onofficiële opvangflat voor de vele gevluchte Surinamers rond de onafhankelijkheid van 1975. In de Bijlmer begon het verhaal van velen van ons. Ook dat van mijn moeder. Een jong, stil meisje uit Kwatta, uit een groot gezin. Landwerkers die het maar net redden. Op een gegeven moment werd het boeken of brood. Zij maakte die trieste keuze op 16-jarige leeftijd. Er kwamen echter mooiere periodes, gelukkig. De jaren ’70 brachten Suriname welvaart en achteraf komische, maar sfeervolle, vergeelde foto’s.

Mijn moeder. In 1974 werd Suriname een oceaan verder weggeduwd door haar veel te voorbarige huwelijk. De Gliphoeve stond klaar met haar ontvangstcomité van blije kakkerlakken. Alle gebouwen in de Bijlmermeer waren supermodern. Er woonden eerst bijna alleen maar blanke mensen. Het was ín om daar te wonen. De Bijlmer heeft zich echter nooit gemakkelijk gewonnen gegeven. Dit stuk grond, al in de Middeleeuwen op kaart vastgelegd… Dan weer bedreigd door een aanval van de Fransen, dan weer een watersnoodramp en ga zo maar door. Deze plek is pas sinds circa 40 jaar bewoonbaar geworden! Waren allochtonen heimelijk voorbestemd om hier te komen wonen??

De blanke Nederlanders vluchtten weer snel uit de groene wolkenkrabbers van Amsterdam – op de Bijlmerbelievers en onfortuinlijken na… Verschijnselen als Almere kwamen nu in het zicht van het ‘modenisme’. Surinamers vluchtten er weer in en wie snel genoeg rijk genoeg was, vluchtte er zo snel mogelijk weer uit. Zo kreeg de ‘Circle of Life’ al vroeg haar geheel eigen betekenis in Zuidoost. Het zou wel goed komen. Mango was spoorloos in Nederland anno 1975. Welke groentes er niet waren, werden vervangen door Hollandse groentes en precíes op dezelfde manier gemaakt. Met massala en rijst dus. Kleurrijke markten met exotische geuren en smaken begonnen te verrijzen uit de grond. Langzamerhand zou uit een oer-Hollandse baarmoeder van boerderijen en moerassen het meest multiculturele stadsdeel van Nederland met liefde geboren worden.

Net zoals het leven van Zuidoost zou mijn moeders leven niet verlopen zonder slag of stoot. Met elk jaar dat ik ouder word, wéét ik dat ik een generatiecirkel verbreek door wat ik níet doe. Op mijn 16de ben ik niet van school afgegaan. Op mijn 19de ben ik niet getrouwd (en dat ga ik misschien ook nooit doen). Op mijn 21ste heb ik niet mijn eerste kind gekregen. Eten en onderdak bood Nederland me. Wat echter vergeten leek te zijn in Suriname was menselijkheid. Liefde is geen luxe. Mijn moeder begon haar eerste klappen te ontvangen van haar man. Het stokje van hindoestaanse zwijgzaamheid werd netjes doorgegeven in every way. Ik kwam ter wereld, ik zag het, ik maakte het zelf mee en ik werd monddood gemaakt. Maar de Bijlmer besloot niet depressief van een brug af te springen en zich van kant te maken na alle negatieve berichtgeving…iets wat deze selfbeliever dus ook maar niet besloot.

Het Academisch Medisch Centrum is het grootste ziekenhuis van Nederland. De Amsterdam Arena is er het grootste voetbalstadion. De op één na belangrijkste werkgelegenheidslocatie van de hoofdstad ligt er: Amsterdam-Zuidoost. Slechts 22 jaar ben ik, maar voor een jonge vrouw heb ik al een mensenleven mogen meemaken. Met een eerste bijbaantje dat toegang gaf tot het stuk grond waar onder andere Micheal Jackson en de Rolling Stones former guests waren geweest en waar Nederland zou strijden tegen Italië voor een finaleplaats in het EK 2000 (de Bijlmer was níet verantwoordelijk voor dit trauma!). Met een middelbare school die me artistieke complimenten bracht uit Moskou en een verlegen meisje bracht naar schrijver Maarten ’t Hart. Waar een jonge vrouw moest vluchten uit haar eigen huis, maar daarop de vriendelijkheid vond van de beruchtste zwervers van Nederland als haar buren. Je zou ons pechvogels kunnen noemen, wij, die net geraakt moesten worden door die godverdomde grote vogel van een Boeing 747 in 1992, maar…alleen een geluksvogel kan getuige zijn van meer dan 130 nationaliteiten die bijeenkomen om het pijn van elkaars hart te verlichten. Zoals ik het zie, is Amsterdam-Zuidoost uiteindelijk het land van overlevers geworden.

Sadhana (een nieuwe buurvrouw van Marokkanen)

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled