Psycho Buurman


Het was pinkstermaandag. Ik had net mijn radiodebuut gemaakt op een lokale zender. Het zonnetje scheen. Ik voelde me goed. Het plan was om thuis te gaan relaxen in de avond. Ik zou ‘Selena’ gaan kijken, de indrukwekkende film over die Amerikaans/ Mexicaanse zangeres, die in 1995 door haar vriendin/ fanclub voorzitter werd vermoord. Niet lang nadat ik de deur achter mij had dicht getrokken hoorde ik de bas alweer door het plafond klinken. Het was mijn buurman. Je moet weten dat de man geen leven heeft. Als hij niet naar zijn werk is, zit hij thuis met zijn biertjes op de bank en vaak heeft hij dan ook harde muziek aan. BOEMBOEM BOEMBOEM…dreunt het continu. T.v. kijken gaat moeilijk, zelfs met een koptelefoon op. Schrijven, iets wat ik toch vaak moet en wil doen, gaat ook nauwelijks als je niet kan nadenken.
De buurman doet heel vriendelijk als je hem treft. Hij wil steeds weer vriendjes worden. Hij geeft me ongevraagd zijn telefoonnummers, hij wil met me mailen, hij wil sporten op mijn sportschool. Ik houd de boot af maar hij is blind voor hints. Onlangs nodigde hij me ook weer uit, voor zijn verjaardagsfeestje. Ik ging niet en dat kon je meteen aan zijn gedrag merken. De muziek ging de dagen daarna harder, het gestamp werd wat meer. De overlast is erg maar niet het ergste, alhoewel het idioot is dat een ander voor jou bepaalt wanneer jij rust mag hebben. Eng is dat mijn bovenbuurman waarschijnlijk niet helemaal goed bij zijn hoofd is. Als hij een paar biertjes op heeft (en weet ik wat meer) begint hij te krijsen. ‘Whahaaaaahaaa!!!’, een schreeuw van iemand die compleet gestoord is. Zo intens, het lijkt vanuit zijn tenen te komen.
Heel eng. Oost West, thuis toch niet zo best.

Wat weet je eigenlijk van je buurman? Waar komt hij vandaan? Misschien is het wel een pedofiel of een moordenaar. Ondertussen deel je wel hetzelfde trappenhuis en kan je niet echt om elkaar heen omdat er slechts een dun muurtje tussen jou en die gek zit. Een vrouw van 1.64 m en 54 kg alleen in een huisje. De raarste gedachten gaan door je kop heen. Ik wil wel maar kan geen Bruce Lee spelen.

Anyway, ik heb die pinkstermaandag een hele hoop geslikt en al die keren daarvoor ook al. Nadat de buurman even weg was geweest en met een keiharde knal van de deur aangaf dat hij weer thuis was en vervolgens de muziek weer in mijn hoofd liet dreunen, ging ik er op af. Hij dacht dat ik langskwam voor een praatje. Ik vroeg hem de muziek zachter te doen. Hevig teleurgesteld en boos dat ik niet voor hem kwam, keek hij me aan. Hij zou de muziek zachter zetten.

Helaas werken de knoppen van de installatie van de man niet. Of verkeerd. De muziek ging harder. Er volgde gestamp. Even later klopte de engerd op mijn deur. Ik deed niet open.

Natuurlijk zijn er mensen in mijn omgeving die hem, bij wijze van spreken, wel een kopje kleiner willen maken, maar als je met een gek te maken hebt, is dat geen oplossing. Als mijn helden weer weg zijn, zit ik aan het eind van de dag weer alleen met hem in een pand. De woningbouwvereniging zal al helemaal niets doen en de vraag is of alles niet alleen maar erger wordt als je het gevecht aangaat met iemand die niet voor rede vatbaar is. Ik mis mijn vroegere oude kleine magere demente buurvrouw, die altijd met haar sleutel in mijn slot zat.

Rosa de Sousa

Reacties

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled