Mijn eerste keer


Ik heb altijd al wel een beetje opgekeken naar de mensen die er goed in waren. Mijzelf begon het eigenlijk pas laat echt te interesseren. Wat dat betreft ben ik dus wel een laatbloeier.

Maar goed… iedereen wordt ouder. Vroeg of laat komt het vanzelf. Bij de één gebeurt het eerder dan bij de ander. Bij sommigen komt het helemaal niet. Hoe zou het toch komen dat het bij een ieder op een ander moment gebeurt? Zou het met volwassenheid te maken hebben? Hmm… nooit echt over nagedacht. Of misschien gebeurt het gewoon. Op het juiste moment, op de juiste plaats. Dingen gebeuren wanneer ze moeten gebeuren. Het lijkt er bijna op dat ik geloof in predestinatie. Maar dat is niet zo. Denk ik. Ik dwaal af met mijn gedachten. Zeker één van de symptomen vlak voor, tijdens of na zo.´n eerste keer. Want daar gaat het nog steeds om: mijn eerste keer.

Ook ik zou er wel goed in willen worden. Is het pure talent dat je van tevoren in je bezit moet hebben of kan je er ook aan werken? Is het ook zo’n geval van ” je hebt het of je hebt het niet”? Als ik het vergelijk met mijn favoriete sport, voetbal, dan zijn er over het algemeen 2 soorten voetballers. De begaafde technici en de noeste arbeiders; de raspaarden en de werkpaarden. Wat voetballen betreft schaar ik mezelf, bescheiden als ik ben, onder het groepje werkpaarden. Mijn techniek is vrij middelmatig, aangezien ik niet 1 fatsoenlijke passeerbeweging in huis heb. Daar tegenover heb ik ter compensatie mijn tomeloze inzet. Denk je mij te passeren, dan moet je dat wel 6 keer doen voordat je mij echt voorbij bent. Zie daar… ik dwaal weer af, terwijl ik het nu toch wel over een heel andere tak van de “sport” heb.

Misschien ben ik wat dit betreft wel een geboren talent. Of misschien ook weer niet. De toekomst zal het moeten uitwijzen. En misschien wel het belangrijkste… de reacties van de mensen die mij moeten beoordelen op mijn kunnen. Als ze vanaf de eerste keer ervan genieten, dan zit ik goed en mag ik misschien wel spreken van een natuurtalent – even los van het feit dat het ook een “lucky shot” kan zijn. Zoniet, dan moet ik er misschien toch aan gaan werken. Het één en het ander bijschaven. Misschien advies vragen aan de wat meer ervaren mensen, de professionelen onder ons. Of misschien zelfs aan de mensen die hun boterham ermee verdienen.

Soms heb ik het met vrienden erover. Sommige van hen zijn wat meer ervaren dan ik. Die kunnen mij dus ook adviseren. Bijvoorbeeld wat de goeie zijn en van wie je het meest kan genieten. Het schijnt ongelooflijk verslavend zijn. Heb je het eenmaal gedaan, wil je altijd meer. Ook schijnt een ieder zijn favoriet hebben. Die van mij bestaat niet echt, maar is toch behoorlijk sexy. Carrie Bradshaw is haar naam en ze is te bewonderen in de serie “Sex in the City”. Van haar verschijning en haar columns krijg ik spontaan een grijns op mijn gezicht. En als ik die al had, dan wordt hij alleen maar groter. Ik zou zo goed willen worden als Carrie. Maar of ik ooit ook zulke leuke columns zou kunnen schrijven als Carrie moet nog blijken. In ieder geval heb ik nu wel zo’n Baap-re-Baap moment. Misschien niet zo eentje als Anoeshka eigenlijk bedoelt, maar toch is het er eentje. Zo van… “Baap re baap, waar moet ik het de volgende keer over hebben?” Als er tenminste een volgende keer komt…

Mr Big

Reacties
  1. Gast
    april 6, 2005 om 1:56 pm

    :sigh

  2. Gast
    januari 3, 2006 om 8:57 pm

    😡

Schrijf een reactie

Login/Register access is temporary disabled