Radha Baldewsing – ”Leef en laat leven”
Radha is een hindoestaanse vrouw en is 25 jaar geleden getrouwd met een islamiet. Toen ze trouwde, werd er alleen nikaah gelezen. Ze is als hindoe opgevoed maar haar schoonvader (islamitisch) wilde dat ze nikaah zouden doen. Ze had er toen over nagedacht, ze geloofde ook sterk in God en kwam tot de conclusie dat Allah ook God is. Tenslotte heeft ze er toen ingestemd om nikaah te lezen, maar ze maakte wel de afspraak met haar aanstaande man dat zij de Islam wilde belijden, zonder afbreuk te doen aan haar hindoeà¯stische achtergrond. Ze is van mening dat of we nou in God, Bhagvan of Allah geloven, het is allemaal hetzelfde.
Bij de opvoeding van de kinderen wilde Radha haar kinderen zoveel mogelijk meegeven. Niet alleen de islam, maar ook het hindoeà¯sme en ook het christelijke en katholieke geloof. Dit deed ze door de kinderen op christelijke en katholieke scholen te zetten, net als zijzelf. Ze heeft haar kinderen meegegeven dat er een hogere macht is, waar je respect voor moet hebben. Maar een klein kind moet je een basis bieden door hen op te laten groeien binnen bepaalde kaders. Radha en haar man kozen ervoor om de kinderen binnen de islamitische kaders op te voeden. Daar stonden ze met zijn tweeën achter. Maar daarnaast bestaan ook de raakvlakken en de positiviteiten van het hindoeà¯sme en het christelijke geloof centraal binnen het gezin. Ze gelooft echt dat God haar vergeeft dat ze de bovengaande keuze heeft gemaakt. Ze vraagt zich weleens af wat ze nou eigenlijk verkeerd doet in bepaalde mensen hun ogen? Waarom mensen à¼berhaupt over haar oordelen. Ze heeft een keuze moeten maken, waarbij ze zich zeer bewust van was dat ze met deze keuze haar ouders, familie of zichzelf zou teleurstellen. Uiteindelijk vond ze kracht in haar geloof in haar eigen God, de Almachtige. En ze is ervan overtuigd dat er geen God bestaat die zijn schepsel zou veroordelen omdat die persoon vanuit zijn of haar volste overtuiging Hem aanbidt. Tenslotte is God toch de Barmhartige en de Genadevolle?
Net als Kerst, viert Radha ook gewoon Divali thuis. Ze vieren dan de overwinning van het goed op het kwaad, de kracht van het licht. Radha gelooft dat als je dingen uit je hart zegt en doet, dat het even krachtig kan zijn als een mantra of verzen. Zij gelooft dat de Bijbel, de Koran en de Gita leidraden in het leven zijn. Als je ze naast elkaar legt, komt het bijna op hetzelfde neer. Zij vraagt zich daarom soms af waarom het verkeerd zou zijn om er gewoon voor de volle honderd procent voor te gaan, vanuit je eigen overtuiging en niet alleen vanuit specifieke geloofsovertuiging of een sociaal-maatschappelijke wenselijkheid? Mensen maken het moeilijk in de wereld en maken het moeilijk voor anderen. Bepaalde mensen begrijpen en accepteren haar keuze niet, maar ze is tot de conclusie gekomen dat zij wil geloven in een God die haar kracht geeft en haar ertoe drijft een goed mens te willen zijn. Dit wil zij op een eigen en voor haar oprechte manier doen, omdat zij het ZELF zal moeten waarmaken en niet haar naasten. Hoe of wat e ook doet, er zal altijd wel iemand klaar staan met een (voor)oordeel over haar keuze, dus waarom niet kiezen voor een weg waar zij zich helemaal in kan vinden zonder anderen hiermee lastig te vallen. Tenslotte is geloof toch iets voor jezelf?
Radha is hierdoor heel zorgvuldig in het uitkiezen van de voorganger (maulana), die bij hun thuis kitaap komt lezen. Ze heeft een maulana gevonden die geen vooroordelen heeft en de kunst bezit om over de leer van de Islam te preken, maar tegelijkertijd andere geloofsovertuigingen respecteert. Dit maakt dat iedere gelovige iets kan meenemen uit zijn preek. Hij is ook niet bang om de raakvlakken met andere geloofsovertuigingen te noemen zonder zijn eigen geloofsovertuiging af te vallen of te ontkrachten en dat kan Radha zeer waarderen.
Naar aanleiding van haar huwelijk heeft Radha heeft ook problemen gehad met haar schoonfamilie, zij hadden moeite om haar keuze te accepteren. Zij maakten onderhuidse opmerkingen en ondanks haar islamitisch huwelijk werd zij toch niet als volwaardige moslim gezien. Toen ze kinderen kreeg en men door had dat Radha en haar man samen een weg hadden gevonden om hun kinderen liefdevol en met respect voor God op te voeden, werd het wel iets minder. Desondanks heeft Radha nooit gedacht dat het beter zou zijn om om die reden uit elkaar te gaan. Ze vindt dat ze in deze situatie niet veel hulp heeft gehad en dat ze min of meer gedwongen werd om een keuze te maken. Daarbij merkt Radha op dat het op de één of andere manier meestal het meisje is die een keuze moet maken.
Ook in haar eigen omgeving reageerde men in de eerste instantie slecht op hun relatie. Mensen belden haar moeder op om hun verontwaardiging over Radha’s keuze te uiten. Maar haar moeder zei tegen Radha: “Kind, je moet doen waar jij je gelukkig bij voelt.” Haar broers en zussen stonden ook onvoorwaardelijk achter haar. Het waren en zijn nog steeds de mensen om haar en haar familie heen die Radha ver- en beoordelen. Volgens hen is zij namelijk ook geen volwaardige hindoe en dus ook geen volwaardige gelovige (!). Radha gelooft in God, Bhagvan, Allah of hoe je die Macht die jou en mij geschapen heeft ook maar wilt noemen. Zij vindt het alleen maar prachtig om te zien hoe deze één en dezelfde Kracht op zoveel verschillende manieren gerespecteerd en aanbeden wordt door zoveel verschillende gelovige mensen.
Radha voedt haar kinderen in eerste instantie islamitisch op, maar ze krijgen van alle geloven wat mee. En er is ook ruimte om over allerlei dingen te discussiëren. Na dergelijke gesprekken komt het gezin bijna altijd op de conclusie uit dat alle aspecten vanuit welk geloof dan ook gebaseerd is op liefde en respect voor elkaar en dat je deze basis overal in terugvind. Het is simpelweg een kwestie van ‘proberen zoveel mogelijk vanuit een bepaalde oprechtheid goed te doen. Daar vaart een ieder wel bij!’.
Radha speelt in een toneelstuk; “Dromen van Geluk.” genaamd, waarin ook haar dochter en moeder meespelen. In dit toneelstuk wordt haar huwelijk ook ter sprake gebracht. Een regisseuse kreeg de opdracht om een stuk over Bollywoodfilms te maken en het effect dat het had op de mensen. Radha zit in een toneelvereniging, de regisseuse kwam in aanraking met de toneelgroep en vroeg naar haar ervaringen op dit gebied. Radha heeft toen gezegd dat elke generatie het anders ervaart en het misschien ook een idee zou zijn om haar dochter en haar moeder te interviewen. Zo is het idee voor het toneelstuk ontstaan. Naar aanleiding van een stukje van ieders favoriete Bollywoodfilm, word door een ieder haar levenservaringen verteld.
De reacties uit haar omgeving op het toneelstuk zijn heel positief. Mensen hebben waardering voor het lef, omdat de zaken genoemd worden zoals ze in het werkelijke leven ook zijn.
Het toneelstuk komt waarschijnlijk in het voorjaar 2004 terug omdat niet iedereen het heeft kunnen zien.
Tegenwoordig is een hindoe/moslim koppel niet meer zo uitzonderlijk maar het gaat nog wel altijd gepaard met problemen. Radha zou het volgende advies aan gemengde koppels willen geven. Spreek in ieder geval heel goed met elkaar voordat je stappen wilt nemen en zorg dat je beiden tot een consensus komt. Deze koppels moeten afspraken maken of moeten dezelfde ideeën hebben, voordat ze besluiten met elkaar door te gaan. Je moet niet uit liefde dingen opgeven, zoals je geloof maar je moet er zelf achter staan, want je komt jezelf tegen. Je kan een deel van je identiteit niet opgeven en je loopt de kans een relatie vol verwijten aan te gaan. De basis tussen twee mensen, die een relatie met elkaar hebben, moet goed zijn. Als dat zo is, neem je al heel veel ellende weg. Kies dan wel voor je relatie en niet voor de meningen van die familie erom heen. Tenslotte zul je alleen met je partner verder moeten en zullen je familie of je naasten hun eigen leven gaan leiden. Radha is ervan overtuigd dat als men werkelijk onvoorwaardelijk en oprecht van jou als persoon houdt, dat ze je keuzes vroeg of laat zullen accepteren en respecteren. Puur alleen al omdat jij jezelf niet in een hokje laat duwen of stoppen en jij de controle over je eigen leven in je eigen hand hebt.
Radha’s motto is dan ook: Leef en laat leven. Geniet iedere dag van hetgeen God je gegeven heeft; de natuur, de wereld om je heen, maar vooral van je verstand en je emoties. Want wat je ook doet en welke keuze je ook maakt, je zal ALTIJD iemand hiermee teleurstellen, maar zorg ervoor dat JIJ niet degene bent en dat jij staat voor datgene waar jij voor gaat!




http://www.oth-channeling.com/nederlands/nieuwjaarsboodschap-2010.html