Nieuwjaarsevaluatie
Misschien ben ik wel ’t kind uitgevonden om nooit doorsnee te worden. Mijn ideaal is nooit trouwen geweest. Ik wilde nooit een prinses worden. Nee, in mijn droom leefde ik samen met mijn jeugdvriendje en had ik mijn eigen huis en baan. Het was niet ’t plan dat intussen mijn hele jeugd kapot gemaakt zou worden.
De eerste klappen die ik meemaakte tussen mijn ouders, het geschreeuw. Maar veel vaker was ik de pineut. Klappen vielen geregeld en ik dacht dat ’t normaal was. Thuis was ik niets, op school was ik ’t begaafde kind.
Er zijn een paar dingen die ik nooit doe. Zeggen dat ik gelukkig ben. Dat het goed gaat. En voornemens maken met het nieuwe jaar. Waarom? Omdat ik er nog niet ben. Omdat ik onderweg ben en voornemens me er zeker niet naar toe zullen brengen. Plannen is bij mij namelijk afwachten. Laat ik ’t in Robbie Williams’ woorden zeggen: “I don’t wanna die, but I ain’t keen on living either.”
Ik maakte vroeger wel voornemens. Om m’n broers niet meer uit te schelden, nooit meer ruzie te maken, later om af te vallen. Maar toen kwam de gruwelijke werkelijkheid. Als kind heb je veel niet in de hand. Ook niet of je leven kapot wordt gemaakt voor je ogen of niet. En soms is het zelfs zo normaal geworden dat je het niet meer merkt en door hebt. Het is een bittere pil wanneer de dag van besef aanbreekt dat het nooit normaal is geweest en dat het inmiddels ook al zo laat is dat je je jeugd kwijt bent.
Reden te meer om te denken dat je je toekomst dan niet kwijt moet raken. Maar zo simpel ligt ’t niet. Het verleden staat vast, het heden is het moment waarop we alles kunnen veranderen en de toekomst zijn onze dromen. Ons verleden is als het afgelopen jaar, ons heden zijn onze nieuwjaarsplannen, maar vaak vervalt men weer in ’t verleden, stilstand en zijn we zo bang voor onze toekomst. Maar onze toekomst zouden we toch eigenlijk niet moeten vrezen, omdat we anders onze dromen vrezen? Want wat is het grootste verschil tussen toen en nu? Ik ben volwassen. Als je het verschil ziet tussen wat een kind kan en wat jij kan. Wat houdt je tegen?
Ik ben aardig in de buurt gekomen van dat meisje dat ik altijd al wilde worden. Pas nu besef ik dat ik al die dingen droomde, omdat ze om hetzelfde draaiden. M’n eigen huis, m’n eigen vriend, mijn eigen kleren. Een volwassen leven met een baan voor onafhankelijkheid. Een vrouw met een keuze.
Veel mensen hebben snel hun woordje klaar over een jonge vrouw die op zichzelf wil wonen. Het ergste zou echter niet eens zijn wat al die mensen hebben te zeggen, maar wat jij jezelf zegt om je te belemmeren tot dat kind dat niets kon.
“Man is free at times he wishes to be,” schreef Voltaire ooit. Niet alleen met Nieuwjaar, maar elke dag.
Sadhana



