Wat nou, jullie huis?
Laatst keek ik naar “Star Trek“, een aflevering over een dictatoriaal volkje. “We are borg, we will assimilate you,” was de leus. Daarna volgde het Nederlandse nieuws: “We are Dutch, we will integrate you. Wij verwerpen het gedachtegoed van de NSB, maar niet heus.“…Hilversum, ik word er moe van. Als ik mensen zie zitten kwebbelen over het integratieprobleem, lijkt het alsof ik een oud getrouwd stel zie…
De allochtonen en de autochtonen….
Een man en een vrouw getrouwd, die de hele tijd zitten te kibbelen, ze begrijpen elkaar niet.
Ooit was er niets aan de hand. Er waren alleen maar vrouwen en de paar mannen die er kwamen, leken helemaal op een vrouw. Op een gegeven moment kwam er echter een tekort aan vrouwkracht. Sinds de Oorlog was de economie helemaal niet meer teruggelopen en de angst voor herhaling zat er dus goed in. En mevrouw wilde haar goed leventje ook helemaal niet terugruilen. Mannen werden gehaald uit het buitenland en er was een stroom van mannen uit de voormalige Uitgebuite Gebieden van het Koninkrijk der Vrouwenlanden. Ze waren meer dan welkom om het vuile vrouwenwerk te doen.
Intussen ontstond de multiseksuele samenleving. Mannen en vrouwen samen, de man woonde nu samen met de vrouw in één huis. Hoewel ze niet echt ooit met elkaar spraken of ook maar één verjaardagsfeestje hadden samen gevierd, was mevrouw er wel verdomd trots op dat ze een man in huis tolereerde. De vrouw verdiende meer dan genoeg geld, dus ze hoefden zich nooit zorgen te maken om financiële en huishoudelijke zaken. Geen noodzaak tot discussie of praten. Elke maand kon mevrouw weer voldoende geld van haar bankrekening halen…Totdat een kind door het bankgebouw vloog…
Mevrouw was aangeslagen door de aanslagen. Nu kwam haar man’s wereld ineens wel heel dichtbij. Ze vond dit niet prettig. Heel wat vrouwen in het land besloten een antiman media campagne te houden en een internationaal recordbrekende geweldsgolf los te laten op het andere geslacht. Er werd niet langer geaccepteerd dat de mannen niet wilden integreren in de vrouwenmaatschappij en dit werd dan ook een succesvol paradepaardje van de verkiezingscampagnes.
Waarom scheiden deze twee mensen dan niet, vraag je je af. Mevrouw beseft dat het ethisch onverantwoord is de man het huis uit te zetten. Het is immers politiek niet correct om te zeggen dat een man niet gelijk is aan een vrouw. Mevrouw herinnert zich ook nog die afschuwelijke Oorlog waarin ze de homoseksuele mannen hadden vervolgd en massaal vermoord. Het zou toch niet terecht zijn om ze weer zo te behandelen? Mevrouw is in dilemma, maar ze moet en zal hypocriet blijven. Wat is de oplossing dan?
Moet je dan van de man een vrouw maken?
Of moet je van de vrouw een man maken?
Nee, dat kan niet. Tenzij je ze wilt ombouwen, maar dan zullen ze toch nooit een complete vrouw of man kunnen zijn. Het zou tot veel frustraties, bounties en identiteitscrisissen leiden.
Ze besluiten naar therapeut Kind, namelijk ik, te gaan. Die zegt dat ze eens moeten leren met elkaar te praten. Com-mu-ni-ce-ren. Een hoop relatieproblemen ontstaan door een gebrek daaraan. Die communicatie krijg je niet als je niet dezelfde taal spreekt. Als je jezelf superieur vindt ten opzichte van een ander. Als je dé typische vrouwelijke betweterhouding aanneemt. Je gaat toch niet altijd doen alsof je het beter weet simpelweg omdà¡t je een vrouw bent en niet een man? Of als mannen het altijd over ‘wijven’ hebben in de meest negatieve, generaliserende zin van het woord.
Zoals ik het zie, zijn Meneer Alloch Toon en Mevrouw Autoch Tina één van de koppigste stellen die ik ooit heb gezien. Vooral ruziën zonder met elkaar te praten. Nee, liever lopen ze langs elkaar in het huis zonder elkander ook maar een waardige blik te gunnen. Ze willen elkaar vooral zwartmaken, dan te zoeken naar oplossingen. De basis van een goed huwelijk is echter liefde, respect, eerlijkheid en openheid. Helaas worden intussen de kinderen gebruikt als pionnen, zoals in zoveel slechte huwelijken die op het punt van een scheiding staan. Mevrouw zegt haar kinderen dat mannen alleen maar voor problemen zorgen. Er zijn er al teveel van en ze maken dit land alleen maar vol. Ze moeten zich leren aan te passen aan hen. Als ik aan mevrouw Alloch Tina echter vraag of het land ook te vol is voor vrouwen, lijkt ze de vraag niet te kunnen beantwoorden. Intussen lijkt meneer Alloch Toon te doen wat hij kan, maar er zullen altijd van die mannen blijven die het ook goed fout doen, zegt hij. Ik vraag hem of hij ook zo’n foute man is. “Wat één vrouw doet, moet zij zelf verantwoorden, wat één man doet, valt op alle mannen terug.“
Het is de vraag of meneer Alloch Toon en mevrouw Autoch Tina nog ooit om elkaar zullen geven. Om de één of andere reden lijken ze verwikkeld in een soort haat-liefdeverhouding. Het is alleen jammer dat de twee niet echt een voorbeeld kunnen stellen voor hun kinderen…en dat dit ook ten koste gaat van hen…
…Ten koste van mijn toekomst.
Sadhana



